VII SA/Wa 1520/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Ścieszka, Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr 481/2025 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Przedmiotem skargi B. sp. z o. o. z siedzibą w W. ("skarżąca") jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("MWINB", "organ zażaleniowy") z 15 kwietnia 2025 r. nr 481/2025, wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy ("PINB", "organ I instancji") z 26 marca 2020 r. nr IIOT/86/2020 nakazano skarżącej rozbiórkę pawilonu handlowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. (na wysokości budynku przy ul. [...]). W decyzji tej wskazano, że obowiązek podlega wykonaniu, kiedy decyzja stanie się ostateczna. Określono ponadto, że po wykonaniu robót budowlanych teren należy uporządkować, a o wykonaniu obowiązku należy poinformować organ I instancji. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez MWINB decyzją z 17 września 2020 r. nr 1075/20. Następnie PINB skierował do skarżącej upomnieniem Nr IIOT/36/2020 z 8 października 2020 r., wzywające do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z 26 marca 2020 r. Postanowieniem z 2 grudnia 2020 r. nr 1905/20, MWINB, na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wstrzymał wykonanie własnej decyzji z 17 września 2020 r. Wyrokiem z 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2208/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej na decyzję organu zażaleniowego z 17 września 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 2286/21, oddalił skargę kasacyjną skarżącej od ww. wyroku sądu I instancji. Wobec stwierdzonego faktu niewykonania nałożonych obowiązków, PINB, w stosunku do skarżącej, wszczął postępowanie egzekucyjne; w dniu 22 listopada 2024 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który to został doręczony skarżącej 29 listopada 2024 r. Pismem z 6 grudnia 2024 r. skarżąca wniosła zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 30 stycznia 2025 r. nr EN/24/25 organ I instancji, na podstawie art. 34 § 1 i 2 oraz art. 5 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych przez skarżącą, oddalił je w całości. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie PINB przytoczył art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazał, że skarżąca jako podstawę prawną składanych zarzutów powołała art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. oraz art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. Dodatkowo zarzuciła organowi błąd formalny, polegający na niewskazaniu w rubryce 17 tytułu wykonawczego stanowiska służbowego osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela oraz daty podpisania tytułu wykonawczego przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela, co stanowi (jak podał PINB) naruszenie art. 27 § 1 pkt 7c u.p.e.a., jednak nie stanowi przesłanki do wniesienia zarzutu. W odniesieniu do złożonych zarzutów PINB stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie skutecznego doręczenia skarżącej korespondencji, zawierającej upomnienie nr IIOT/36/2020 z 8 października 2020 r. Zgodnie z adnotacją operatora pocztowego na kopercie zwrotnej, nie zostało ono podjęte w terminie przez adresata i zostało zwrócone do nadawcy. Wyjaśnił przy tym, że zostało ono doręczone w trybie art. 44 k.p.a., przez co złożony zarzut braku doręczenia upomnienia należało uznać za bezzasadny. Na marginesie dodał, że upomnienie winno być skierowane do skarżącej, a nie ustanowionego w toku postępowania pełnomocnika, gdyż jest to czynności relacji wierzyciel – zobowiązany. Ponadto upomnienie poprzedza tok postępowania egzekucyjnego, a zatem nie jest możliwe w ogóle na tym etapie ustanowienie jakiegokolwiek pełnomocnika. Organ I instancji wskazał, że upomnienie nr IIOT/36/2020 z 8 października 2020 r. zostało wystawione i uznane za skutecznie doręczone przed wstrzymaniem wykonalności decyzji, a tym samym po rozpatrzeniu skargi przez sąd postępowanie należy kontynuować od etapu, na którym zostało zakończone. Zobowiązana spółka (a z całą pewnością profesjonalny pełnomocnik) winna mieć świadomość, że od daty rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej, tj. 12 czerwca 2024 r., obowiązek spoczywający na spółce ponownie jest wymagalny. Organ I instancji dał szansę na wykonanie obowiązku dobrowolnie przez skarżącą zwlekając z wystawieniem tytułu wykonawczego przez ponad pięć miesięcy od chwili uprawomocnienia wyroku orzeczonego przez sąd administracyjny. Dalej, PINB wskazał, że nie stwierdził żadnej niezgodności pomiędzy sentencją decyzji z 26 marca 2020 r., a treścią obowiązku zawartą w tytule wykonawczym. W obliczu powyższych ustaleń, organ I instancji, zarzuty wniesione przez skarżącą, w oparciu o art. 33 § 2 pkt 4 i art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. postanowił oddalić w całości. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, opisanym na wstępie postanowieniem z 15 kwietnia 2025 r., MWINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 30 stycznia 2025 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ zażaleniowy przytoczył art. 33 § 2 u.p.e.a. Przedstawił, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie, zaś konieczność wskazania podstawy prawnej spoczywa na zobowiązanym. Zobowiązany zobligowany jest do wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut. W ocenie MWINB, organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości odparł powołane zarzuty i wykazał ich bezzasadność. W objętym zażaleniem postanowieniu zasadnie PINB odparł zarzut niedoręczenia skarżącej upomnienia. Zostało ono uznane za doręczone 28 października 2020 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a. – na co dowodem jest dołączona do akt sprawy PINB zwrócona przez urząd pocztowy przesyłka listowa. Nie ma żadnych przeszkód do uznania upomnienia za doręczone w ww. trybie. Ponadto, zdaniem MWINB, organ I instancji nie miał obowiązku ponownego skierowania do skarżącej upomnienia. Powołując się w tym zakresie na pogląd, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 566/17, MWINB zwrócił uwagę na zasadę, zgodnie z którą upomnienie tylko jednokrotnie przypomina zobowiązanemu o powinności wykonania danego obowiązku – pod rygorem przymusowego prawnego wyegzekwowania – niezależnie od tego ile razy w danej sprawie wystawiane będą tytuły wykonawcze i wszczynane będzie postępowanie egzekucyjne, z tym zastrzeżeniem, że zasada ta znajduje zastosowanie do sytuacji, gdy dotyczy niezmienionych podmiotów zobowiązanych do wykonania obowiązku, a także tak samo określonego obowiązku. Za bezzasadny organ zażaleniowy uznał też zarzut określenia obowiązku w tytule wykonawczym niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z egzekwowanej decyzji. Treść obowiązku jest tożsama z obowiązkiem nałożonym egzekwowaną decyzją. MWINB podał także, że nie dopatrzył się nieprawidłowości w tytule wykonawczym nr [...]. Został on podpisany przez osobę do tego upoważnioną. Datę jego wystawienia wskazano w rubryce 2. Ponadto zaznaczono, że w przypadku egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, PINB jest zarazem wierzycielem jak i organem egzekucyjnym. Wobec powyższego ten sam organ, który wystawia tytuł, również go podpisuje. Zdaniem organu zażaleniowego, skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania stanowiska organu I instancji odnośnie uznania zarzutów za bezzasadne. W skardze do Sądu zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1. art. 33 § 2 pkt 4 w zw. z art. 15 § 1 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 44 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że upomnienie z 8 października 2020 r. zostało skutecznie doręczone, w sytuacji, w której jak wynika z akt sprawy – przesyłka została uznana za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a., podczas gdy zgodnie z doktryną, do upomnienia jako czynności mającej spełniać funkcję zagrożenia, nie powinny być stosowane przepisy o domniemaniu doręczenia adresatowi przesyłki, doręczenia zastępczego, w konsekwencji czego upomnienie z 8 października 2020 r. nie zostało skutecznie doręczone; 2. art. 33 § 2 pkt 4 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. poprzez niedokonanie upomnienia bezpośrednio przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i oparcie podstawy do wszczęcia egzekucji na upomnieniu z 8 października 2020 r., które to upomnienie jest w niniejszej sprawie nieskuteczne i powinno zostać ponowione również z uwagi na upływ 4 lat, wstrzymania wykonania obowiązku rozbiórki na mocy postanowienia MWINB z 2 grudnia 2020 r.; niezasadnie obywatel jest zaskakiwany egzekucją; 3. art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku w tytule wykonawczym numer [...] niezgodnie z decyzją PINB z 26 marca 2020 r., albowiem w ww. decyzji obowiązek określono jako "nakaz rozbiórki pawilonu handlowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. (na wysokości budynku przy ul. [...])", zaś w tytule wykonawczym treść obowiązku opisano następująco "nakazuję rozbiórkę pawilonu handlowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.(na wysokości budynku przy ul. [...]) obowiązek podlega wykonaniu kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Po wykonaniu robót budowlanych teren należy uporządkować. O wykonaniu obowiązku należy poinformować Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy." – tym samym obowiązek w tytule wykonawczym jest szerszy od obowiązku z decyzji; 4. art. 27 § 1 pkt 7c u.p.e.a. poprzez dopuszczenie się błędu w treści tytułu wykonawczego nr [...] polegającego na niewskazaniu w rubryce nr 17 stanowiska służbowego osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela oraz daty podpisania tytułu wykonawczego przez osobę upoważnioną do działania w imieniu wierzyciela. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; ponadto: o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego numer [...]. Odpowiadając na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie MWINB z 15 kwietnia 2025 r. nr 481/2025, utrzymujące w mocy postanowienie PINB z 30 stycznia 2025 r. nr EN/24/25 o oddaleniu zarzutów złożonych przez skarżącą w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] listopada 2024 r. w związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego decyzją PINB z 26 marca 2020 r. nr IIOT/86/2020. Powyższe rozstrzygnięcia wydane zostały w oparciu o art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., a zdaniem Sądu stosując ten przepis w I instancji nie naruszono prawa, stąd także zaskarżone postanowienie organu zażaleniowego (podtrzymujące postanowienie organu I instancji o oddaleniu zarzutów) należało uznać za prawidłowe. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel, po zapoznaniu się z zarzutem w sprawie egzekucji administracyjnej, zobligowany jest wydać postanowienie, mocą którego albo oddala zarzut albo uznaje zarzut albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu (v. art. 34 § 2 u.p.e.a.). Tytułem ogólnych uwag podkreślić należy, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, w obecnym stanie prawnym, jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że: a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33 § 2 pkt 1) albo b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 2), albo c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33 § 2 pkt 3), albo d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33 § 2 pkt 4), albo e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 5), albo e) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6). Podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w u.p.e.a. Poszczególne podstawy zarzutu wyłączają się wzajemnie. Nie można zatem przywoływać jednej okoliczności jako dwóch lub więcej podstaw zarzutu (por. Przybysz Piotr Marek, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, publ: LEX/el.2025). Wniesione przez skarżącą zarzuty opierają się na podstawach wymienionych w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a oraz pkt 4 u.p.e.a. W konsekwencji uznaje ona, że w doręczonym jej tytule wykonawczym określono obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 (tj. z decyzją PINB z 26 marca 2020 r.), jak również podnosi (argumentując to dwoma przyczynami) brak uprzedniego doręczenia skarżącej wymaganego upomnienia. W zakresie pierwszego z powyższych zarzutów, Sąd podziela ocenę MWINB, że treść obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] jest tożsama z obowiązkiem nałożonym na skarżącą decyzją PINB z 26 marca 2020 r. Zestawienie treści tytułu wykonawczego z ww. decyzją nie stanowi o wystąpieniu podstawy, określonej w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. Obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego jest adekwatny do obowiązku nałożonego na skarżącą decyzją z 26 marca 2020 r. (tj. nakazu rozbiórki pawilonu handlowego oraz następczych obowiązków uporządkowania terenu robót budowlanych i poinformowania organu powiatowego o wykonaniu obowiązku). Wbrew twierdzeniom skarżącej, ustalony w tytule egzekucyjnym obowiązek nie jest szerszy, aniżeli wynikający z orzeczenia. W konsekwencji nie jest możliwe przyjęcie, że ma miejsce podnoszona wadliwość tytułu wykonawczego w tym zakresie. Niewadliwie MWINB ocenił także i podnoszony przez skarżącą zarzut w zakresie braku doręczenia jej wymaganego upomnienia. W tym kontekście zasadnie organ zażaleniowy, powołując się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (który jednocześnie należy uznać za ugruntowany w ocenach prawnych, wyrażanych przez ten sąd na kanwie spraw dotyczących postępowania egzekucyjnego w administracji), wskazał na brak podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, w sytuacji, gdy w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, niezmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. przesłane i doręczone zostało w przeszłości upomnienie. Zasadniczo bowiem upomnienie tylko jednokrotnie przypomina zobowiązanemu o powinności wykonania danego obowiązku – pod rygorem przymusowego prawnego wyegzekwowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2389/22; z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 566/17; z 28 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1361/16; z 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1177/16; z 24 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1171/11; z 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 252/11). Okoliczność, że od doręczenia skarżącej upomnienia do wystawienia tytułu wykonawczego minęło ponad cztery lata, jak również fakt wydania przez MWINB postanowienia z 2 grudnia 2020 r. nr 1905/20 (wstrzymującego na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a. wykonanie decyzji MWINB z 17 września 2020 r.), nie uchylały faktu ani znaczenia prawnego zrealizowanego przez PINB obowiązku wystosowania do zobowiązanej (skarżącej spółki) upomnienia. Porządkowo tylko należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 6 pkt 1 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Wstrzymanie wykonania decyzji MWINB z 17 września 2020 r. (a w konsekwencji utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji z 26 marca 2020 r.) utraciło więc moc w dniu 12 czerwca 2024 r., tj. dniu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 kwietnia 2021 r. Z uwagi więc na brak wystąpienia w kontrolowanej sprawie jakichkolwiek zmian podmiotowych lub przedmiotowych, których zaistnienie mogłoby podważyć skutki prawne, wynikające z instytucji unormowanej w art. 15 § 1 u.p.e.a., Sąd stwierdza, że skierowanie do skarżącej (jako zobowiązanej) upomnienia nr IIOT/36/2020 z 8 października 2020 r. stanowiło o spełnieniu warunku, wymienionego w powyższym przepisie, od którego uzależnione było wszczęcie egzekucji administracyjnej. Podnoszone przez skarżącą w zarzutach z 6 grudnia 2024 r. (a powtórzone w zażaleniu oraz skardze) okoliczności nie wypełniają więc znamion przesłanki braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu wymaganego upomnienia, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. Podobnie – co do skuteczności podnoszonego przez skarżącą zarzutu do postępowania egzekucyjnego – należało ocenić kwestię skuteczności doręczenia skarżącej upomnienia w trybie doręczenia zastępczego. Sąd zauważa, że doręczenie skarżącej upomnienia miało miejsce w stanie prawnym, w którym odmienne, aniżeli obecnie, brzmienie posiadał art. 18 u.p.e.a. W aktualnym stanie prawnym, jeżeli przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej, do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. ustawy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (v. art. 18 pkt 1 u.p.e.a.). Przed nowelizacją, dokonaną ustawą z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 556), art. 18 u.p.e.a. stanowił, że jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Choć nieobowiązująca obecnie (a funkcjonująca w czasie kierowania do skarżącej wymaganego upomnienia) regulacja nie zawierała wprost odesłania do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego (do jakich niewątpliwie należy skierowanie do zobowiązanego upomnienia), to – w ślad za ugruntowanymi poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego – wskazać należy, że w zakresie doręczania upomnień, o których mowa w art. 15 u.p.e.a., należało stosować przepisy rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2024 r., sygn. III FSK 916/23, a także orzeczenia w nim powołane). Z powyższego wynika nie tylko konieczność stosowania przepisów k.p.a. w zakresie realnego (fizycznego) doręczenia upomnienia zobowiązanemu, ale również prawnie dopuszczalna możliwość uznania za skutecznie doręczone w trybie zastępczym (subsydiarnym) upomnienie. Wobec powyższego, wyrażona przez MWINB ocena co do skuteczności doręczenia skarżącej upomnienia nr IIOT/36/2020 w trybie art. 44 § 4 k.p.a., jest prawidłowa. Zwrócona do organu I instancji przesyłka, zawierająca ww. dokument, opatrzona jest niezbędnymi pieczęciami i podpisami doręczyciela. Z danych umieszczonych na tej przesyłce wynika również zadośćuczynienie przez operatora pocztowego obowiązkom, warunkującym uznanie za skuteczne doręczenia w trybie zastępczym. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by kwestionować wartość dowodową tego dokumentu urzędowego. Prawidłowo więc organ zażaleniowy przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że przesyłka, zawierająca upomnienie nr IIOT/36/2020, została doręczona w trybie zastępczym w dniu 28 października 2020 r. Podsumowując, zawarta w zaskarżonym postanowieniu ocena prawna cechuje się prawidłowością w zakresie, w jakim wskazuje ona na nieuzasadniony charakter zgłoszonych przez skarżącą zarzutów egzekucyjnych, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a i pkt 4 u.p.e.a. Na marginesie poczynionych rozważań Sąd zauważa, że choć organ zażaleniowy poddał ocenie podnoszoną przez skarżącą okoliczność – występującej jej zdaniem – wadliwości rubryki 17 tytułu wykonawczego nr [...], to zaaprobować należy stanowisko PINB, wskazujące, że argumenty te nie stanowią przesłanki do wniesienia zarzutu. Zobowiązany może bowiem wnieść zarzut tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn, niż w powyższym przepisie wymienione, nie uprawnia wierzyciela do rozpatrzenia zarzucanych postępowaniu egzekucyjnemu uchybień w trybie rozpoznania ich jako zarzutu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r., sygn. II OSK 2103/24). Powyższe w żaden sposób nie wpływa na legalność (prawidłowość) zaskarżonego rozstrzygnięcia, którym – nie dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego – rozstrzygnięto o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, wydanego w oparciu o art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że postanowienia wydane w sprawie są prawidłowe – prawidłowo bowiem, z uwzględnieniem wszystkich ważnych okoliczności, rozważono podniesione przez skarżącą na tym etapie postępowania egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Prawidłowo również orzekające organy przyjęły, że żadna z podnoszonych przez skarżącą okoliczności, nie determinuje wystąpienia w niniejszej sprawie wadliwości, wymienionych w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a oraz pkt 4 u.p.e.a. Dlatego też Sąd zobligowany był skargę oddalić. O powyższym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.