VII SA/Wa 1572/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji urządzenia reklamowego skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. znak: [...] Prezydent [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) - wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dotyczącego zamiaru instalacji urządzenia reklamowego na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż przedmiotem zgłoszenia jest wolnostojący nośnik reklamowy trwale związany z gruntem. Roboty budowlane mające polegać na posadowieniu fundamentu żelbetowego wykonanego z betonu B-25 zbrojonego stalą A-IIIN, o wymiarach 2,30 x 3,60 x 0,70 m na odpowiednio przygotowanym podłożu, a następnie montażu na nim konstrukcji nośnej (słupa o wys. ca 7,0 m) i tablic, nie mieszczą się w pojęciu "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych". Wielkość nośnika reklamowego (wysokość ca 10,0 m, 2 tablice reklamowe o wym. 6,0 x 3,4 m, duża masa konstrukcji wsporczej, wymiary stopy fundamentowej 3,60 x 2,30 x 0,70 m) świadczą o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli, nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle wymagają pozwolenia na budowę. Odwołanie od decyzji Prezydenta [...] wniosła C. Sp. z o.o. po rozpatrzeniu którego Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż z przedłożonego zgłoszenia wynika zamiar realizacji robót budowlanych na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Zgłoszenie dotyczy budowy urządzenia reklamowego o znacznej wysokości ok. 10,0 m, trwale związanego z gruntem (stopa fundamentowa o wym. 3.60 x 2,30 x 0,70 m). Z opisu technicznego inwestycji wynika ponadto, że prace budowlane będą polegały na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, więc nie będzie to instalowanie urządzenia reklamowego. W związku z powyższym, zdaniem organu uznać należy, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Przepis ten dotyczy bowiem instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Instalowaniem nie można zaś określić budowy samodzielnych konstrukcji (budowli) posiadającej własny fundament. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ podkreślił, iż roboty budowlane związane z wykonywaniem tego typu urządzenia reklamowego to budowa, a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a to pociąga za sobą konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego wniosła C. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 oraz art. 30 ust. 2 oraz art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną ich wykładnię. Konsekwencją tego jest bezpodstawne przyjęcie przez organ, że inwestycja objęta zgłoszeniem jest budowlą, bowiem przesądza o tym wielkość projektowanego urządzenia, jego mas całkowita oraz sposób osadzenia na gruncie. Takie stanowisko organu zdaniem skarżącej Spółki jest wadliwe, a jego skutkiem jest nieuprawnione nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, iż fakt, że dany obiekt budowlany jest budowlą nie oznacza, że nie można do niego zastosować procedury zgłoszenia. Zdaniem organu o tym, iż przedmiotowy obiekt jest budowlą świadczy jego wielkość, masa całkowita i sposób osadzenia na gruncie. Zdaniem skarżącego o zaliczeniu obiektu do kategorii budowli może świadczyć jedynie trwałe związanie urządzenia reklamowego z gruntem, a organ w niniejszej sprawie nie wykazał powyższej okoliczności. W ocenie skarżącego przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest budowlą. Zgodnie z przykładowym wyliczeniem, zawartym w art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane budowlami są m.in. wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zatem, stosując argumentum a contrario, urządzenia reklamowe, które tej cechy nie posiadają nie są budowlami. Urządzenie reklamowe w niniejszej sprawie nie jest trwale związane z gruntem, a zatem nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Przedstawiając powyższą argumentację skarżący powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych zarówno na istniejących obiektach budowlanych, jak też instalowanych jako samodzielne obiekty. Stanowisko takie wyrażono m.in. w wyroku z 25 października 2006r., VII SA/Wa 1410/06, LEX nr 282409; wyroku z 18 stycznia 2006r., VIISA/Wa 937/05, LEX nr 196413, a także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2007r., II OSK 1509/06, LEX nr 337411. Niezależnie od zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, które w jego ocenie miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art.29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane "...pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych...", natomiast art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane stanowi, że "...przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe...". Oznacza to, że urządzenie reklamowe, trwale związane z gruntem jest budowlą i nie korzysta ze zwolnienia o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, który dotyczy prac polegających na "instalowaniu" tablic i urządzeń reklamowych. Z treści powyższej normy wynika, że ustawodawca wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych uzależnił tylko od "instalacji", natomiast bez znaczenia dla instalacji pozostaje miejsce, w jakim ma to nastąpić, a więc czy będzie to na budynku czy też na gruncie. Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji pojęcia "instalacja", ale np. według Słownika Języka Polskiego PWN, Warszawa, 1988 s. 794 – "instalowanie" to zakładanie, montowanie urządzenia technicznego. Zatem w wyniku tych czynności ma powstać nowe urządzenie (np. reklamowe). Zakres robót budowlanych niezbędnych do jego wykonania każdorazowo będzie przesądzał czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, a więc stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i w konsekwencji wymaga pozwolenia na budowę, czy też wymaga jedynie zgłoszenia, co ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących, ale niezwiązanych trwale z gruntem. Podobne stanowisko wyraził w licznych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjnych i Sąd w składzie orzekającym w pełni je podziela (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009r., II OSK 1461/08; z dnia 25 maja 2007r., II OSK 1509/06; z dnia 12 maja 2009r. II OSK 735/08). W niniejszej sprawie obiekt będący przedmiotem zgłoszenia to wolnostojący nośnik reklamowy składający się z fundamentu żelbetowego wykonanego ze zbrojonego betonu o wymiarach 2,30m x 3,60m x 0,70m posadowionego na odpowiednio przygotowanym podłożu, na którym ma nastąpić montaż konstrukcji nośnej - słupa o wysokości ca 7m, na którym mają być zawieszone 2 tablice reklamowe o wymiarach 6,0m x 3,0 m. W części opisowej projektu przedstawiono dwa warianty fundamentu obiektu – zagłębiony w gruncie bądź usytuowany na powierzchni ziemi. Niezależnie jednak od sposobu osadzenia fundamentu w pkt 7.1 opisu technicznego przewidziano, iż "w czasie betonowania należy osadzić jako prefabrykat zakotwienie słupa oraz płaskownik ocynkowany do uziemienia konstrukcji, zakotwienie słupa stanowi 12 śrub kotwiących M30 ze stali 18G2A". Określone (także wariantowo) w opisie technicznym warunki posadowienia fundamentu przewidują zagęszczenie mechaniczne gruntu, bądź wymianę gruntu. Wskazane cechy konstrukcyjne oraz wielkość uzasadniają zaliczenie tego obiektu do budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Sąd uznał zatem, iż organ prawidłowo przyjął, że planowane roboty budowlane nie będą instalacją tablicy (urządzenia reklamowego), o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, lecz jest to budowla w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem wymagająca uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane. Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy, wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem C. Sp. z o.o. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.