VII SA/Wa 1606/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej skargę oddala Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania M.J. - utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u M. J. choroby zawodowej : obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 db w uchu lepiej słyszącym obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w dniu 27 czerwca 2012 r. otrzymał "Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej" wydane przez lekarza specjalistę chorób wewnętrznych, dotyczące M. J.. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W. - jednostka orzecznicza I stopnia w dniu [...] września 2013 r. wydała orzeczenia lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u M. J. choroby zawodowej: obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Klinika Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. - jednostka orzecznicza II stopnia - po rozpatrzeniu wniosku M. J. o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego - w dniu [...] lutego 2014 r. wydała orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u M. J. choroby zawodowej: obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Wobec treści orzeczeń lekarskich I i II stopnia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., o braku podstaw do stwierdzenia u M. J. opisanej w orzeczeniach lekarskich choroby zawodowej. Po rozpatrzeniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. zgodził się z argumentacja organu I instancji. Powołując się na art. 2351 Kodeksu pracy organ wyjaśnił czym jest choroba zawodowa oraz jakie muszą być spełnione przesłanki do jej stwierdzenia. Następnie organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające wykazało, że M. J. na przestrzeni lat 1970- 2009 zatrudniony był na stanowisku ślusarza (1970-1980), spawacza (1980-1982) i ślusarza - spawacza (1982-2009), wykonywał prace związane z narażeniem na hałas, okresowo przekraczający normatywy higieniczne. Sprawa podejrzenia choroby zawodowej u M. J. była dwukrotnie rozpatrywana przez uprawnione jednostki orzecznicze ([...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł.), które przy rozpoznawaniu chorób zawodowych posiłkują się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi. Ww. jednostki orzecznicze I i II stopnia w oparciu o przeprowadzone badania, a także po analizie oceny narażenia zawodowego nie rozpoznały u M. J. schorzenia narządu słuchu wymienionego w poz. 21 obowiązującego wykazu chorób zawodowych. W związku z powyższym wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W analizowanym przypadku obydwie jednostki orzecznicze, zgodnie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż głębokość stwierdzonego u M.J. ubytku słuchu w obu uszach nie spełnia podstawowego kryterium określonego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, to jest ubytku słuchu wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. W przedmiotowej sprawie obie jednostki orzecznicze po przeprowadzeniu kompleksowych badań, nie negowały narażenia zawodowego M. J. na hałas, okresowo przekraczający dopuszczalne normy. Następnie, powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne organ wskazał, że Państwowy Inspektor Sanitarny, podejmując decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia, jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie. Nie ma uprawnień do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 1998 r. II SA 634/98). W oparciu o § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych lekarz właściwy do orzekania w sprawie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, co miało miejsce w analizowanym przypadku. Zgodnie z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeczenie lekarskie uprawnionej do orzekania jednostki służby zdrowia ma walor opinii biegłego. Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, czy jest rzeczowa i przekonywująco uzasadniona, gdy odpowiada tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. § 8 ust. 1 wzmiankowanego wyżej rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Natomiast § 8 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi m.in., że jeżeli właściwy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. W analizowanym przypadku orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze I i II stopnia są spójne i jednoznacznie wskazują, iż podstawą braku rozpoznania choroby zawodowej jest fakt, iż ubytek słuchu zarówno w uchu prawym jak i lewym nie spełnia kryterium zawartego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego, że warunkiem uznania schorzenia narządu słuchu za chorobę zawodową jest podwyższenie progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Nie zachodzi zatem potrzeba dodatkowych konsultacji w jednostkach orzeczniczych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., materiał dowodowy zgromadzony w trakcie prowadzonego postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w m[...] został zebrany oraz przeanalizowany w sposób należyty i wystarczający do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u M. J. choroby zawodowej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., odnosząc się do podniesionej w odwołaniu prośby M. J. dotyczącej połączenia postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej z postępowaniem, które toczy się przed Sądem Okręgowym w W., [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych sygn. akt. [...] oraz sprawą o sygn. akt. [...] poinformował, że aktualnie obowiązujące przepisy prawa nie przewidują takiej możliwości, bowiem postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym podlegającym regulacjom procesowym zawartym w rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych i Kodeksie pracy. Z powyższych regulacji wynika, że rozpoznawanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne i leży wyłącznie w gestii upoważnionych do tego jednostek służby zdrowia. Wyłącznie jednostki orzecznicze, wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 roku, kierując się ściśle określonymi kryteriami diagnostyczno - orzeczniczymi, po przebadaniu pacjenta i zapoznaniu się z oceną narażenia zawodowego mogą wydać orzeczenia lekarskie o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie mając uprawnień do oceny dokumentacji medycznej, są związane ustaleniami ww. orzeczeń lekarskich i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia strony postępowania kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę wydania orzeczeń lekarskich. Subiektywne przekonanie M. J., nie poparte żadnymi dowodami, że przebyte przez niego schorzenia mają wpływ i pozostają w związku z orzekaniem o trwałej niezdolności do pracy, nie mogą stanowić kontrargumentu dla rozstrzygnięć zawartych w orzeczeniach lekarskich jednostek uprawnionych, w których zgodnie wskazano, że podstawą nie rozpoznania choroby zawodowej jest brak spełnienia warunku określonego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. złożył M. J. wnosząc o jej uchylenie w całości. W skardze skarżący wskazał, że nadal toczy się postepowanie o stwierdzenie choroby zawodowej, oraz że ujawniono nowe dowody w postaci przebytych schorzeń płuc i zapalenia mięśnia sercowego w latach 1981-1982, które mają wpływ i pozostają w związku z orzekaniem o trwałej niezdolności do pracy bezterminowo. Skarżący wskazał również, że będzie ponownie badany przez biegłych sądowych o specjalnościach kardiologia, pulmonologia, endokrynologia, neurochirurgia, otolaryngologia, a wszystko to z powodu, że przedłożone w trakcie dotychczasowych badań dowody z dokumentacji lekarskiej oraz wyjaśnienia skarżącego uzasadniają przyznanie świadczeń w związku z chorobą zawodową. Na koniec skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o kryteria i wskaźniki utraty słuchu inne niż obowiązujące w czasie wystąpienia pierwszych istotnych objawów. Do wydania zaskarżonej decyzji zastosowano przepisy obowiązujące obecnie a nie w czasie powstania istotnego ubytku słuchu. Organy zaś nie uwzględniły wniosków o zbadanie podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w jednostkach dysponujących odpowiednim sprzętem, pozwalającym na ustalenie przyczyny utraty słuchu w powiązaniu z warunkami pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca je decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u M. J. choroby zawodowej : obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 db w uchy lepiej słyszącym obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Wskazać zatem trzeba, że stosownie do treści art. 235¹ Kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie zaś z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Przez orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ww. przepisie należy rozumieć nie każde orzeczenie, ale takie, które zostało wydane przez właściwego lekarza, tj. lekarza, o którym mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. W myśl tego przepisu właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, ze zm.), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (tj. jednostek orzeczniczych I i II stopnia). Należy też zauważyć, że stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Podkreślić trzeba, że, jak wynika z treści art. 2351 Kodeksu pracy, uznanie danego schorzenia za chorobę zawodową może nastąpić przy spełnieniu łącznie dwóch warunków. Po pierwsze musi to być choroba wymieniona w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Po drugie konieczne jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć trzeba, że orzeczenia lekarskie upoważnionych placówek medycznych, tj. [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w P. Oddział w W. z dnia [...] września 2013 r. oraz Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] lutego 2014 r., stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, jednoznacznie wykluczyły rozpoznanie u skarżącego choroby zawodowej określonej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 db w uchu lepiej słyszącym obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Orzeczenia jednostek orzeczniczych po przeprowadzeniu kompleksowych badań, nie negowały narażenia zawodowego M. J. na hałas, okresowo przekraczający dopuszczalne normy W przedmiotowej sprawie obie jednostki orzecznicze są jednak zgodne co do tego, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, gdyż głębokość stwierdzonego u M.J. ubytku słuchu w obu uszach nie spełnia podstawowego kryterium określonego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, to jest ubytku słuchu wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Zgodzić się należy z organami, że w analizowanym przypadku orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze I i II stopnia są spójne i jednoznacznie wskazują, iż podstawą braku rozpoznania choroby zawodowej jest fakt, iż ubytek słuchu zarówno w uchu prawym jak i lewym nie spełnia kryterium zawartego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Nie zachodzi zatem potrzeba dodatkowych konsultacji w jednostkach orzeczniczych uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. Materiał dowodowy zgromadzony w trakcie prowadzonego postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] został zebrany oraz przeanalizowany w sposób należyty i wystarczający do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u M. J. choroby zawodowej. Orzekające w sprawie placówki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych, na podstawie wyników przeprowadzonych badań, ale także dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, nie rozpoznały u M.J. choroby zawodowej pod postacią obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego, spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 db w uchu lepiej słyszącym obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. Podkreślić należy, iż organ inspekcji sanitarnej w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej nie może kwestionować merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego, nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, ani też do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenie lekarskie ma walor opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., której wiarygodność organ ocenia na podstawie art. 80 k.p.a., z tym, że nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Organ inspekcji sanitarnej jest więc związany ustaleniami orzeczeń diagnostycznych i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma w tym zakresie podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony czy też etiologia schorzenia jest inna, aniżeli wynikająca z orzeczeń lekarskich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 września 2014 r. II OSK 181/13, publ: www.cbois.nsa.gov.pl; z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2337/12 LEX nr 1270198, z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 654/12 LEX nr 1252141). Zwrócić również należy uwagę na prawny, a nie medyczny charakter pojęcia choroby zawodowej. W rozpatrywanej sprawie skarżący był w środowisku pracy narażony na działanie czynników mogących potencjalnie wywołać chorobę zawodową, jednakże choroby w sensie medycznym nie stwierdzili powołani w sprawie biegli. Zapadłe w sprawie orzeczenia lekarskie należy traktować jak opinie biegłych, a zatem są wiążące dla organu administracji w zakresie specjalistycznego rozpoznania i podlegają kontroli jedynie w zakresie poprawności pod kątem procesowym. Analizując je pod tym względem stwierdzono, że są zgodne w rozpoznaniu, logiczne i wyczerpujące, a zatem brak jest podstaw do ich podważenia. Odnosząc się do argumentów skarżącego wskazujących, że toczy się postępowanie o stwierdzenie u niego choroby zawodowej, oraz że są nowe dowody i wskazujące i że skarżący będzie badany przez specjalistów biegłych sądowych z różnych specjalizacji medycznych zauważyć trzeba, że ponowie wydane orzeczenia będą mogły być ponownie zaskarżone - nie mają jednak wpływu na orzeczenia kontrolowane przez Sąd w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. jest zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak wyroku.