VII SA/Wa 1615/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Starosty Powiatu [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 88a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2019 r. poz. 1186 ze zm.). dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia zażalenia Starosty [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] wymierzające Staroście [...] karę pieniężną. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) stwierdził, że 3 października 2019 r. wpłynął do Starosty [...] wniosek E. M. o udzielenie pozwolenia na budowę obejmującego posadowienie czterech tablic informacyjnych - billboardów na działce nr ew. [...], obręb S. w miejscowości Z. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Pismem z 5 maja 2020 r. Wojewoda [...] zawiadomił Starostę [...] o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za nieterminowe wydanie ww. decyzji, a następnie postanowieniem z [...] maja 2020 r. na podstawie art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 p.b. wymierzył Staroście [...] karę pieniężną w wysokości 6500 zł za 13 dni zwłoki w wydaniu decyzji z [...] stycznia 2020 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że 65-dniowy termin, o którym mowa w art. 35 ust. 6 p.b., rozpoczął swój bieg, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 57 § 1 k.p.a., 4 października 2019 r. Analizowane postępowanie zakończyło się natomiast [...] stycznia 2020 r., tj. dniu wydania decyzji nr [...], co oznacza, że trwało 117 dni. Od tak ustalonego okresu postępowania należało odliczyć okresy podlegające odliczeniu (z uwzględnieniem art. 57 § 1 k.p.a.):, tj. od dnia wydania przez Starostę [...] postanowienia z [...] grudnia 2019 r. nr [...] wzywającego inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej dokumentacji budowlanej do 10 stycznia 2020 r. - 39 dni. Powyższe potwierdza, jak wskazał organ, że Starosta [...] wydał decyzję z [...] stycznia 2020 r. z przekroczeniem o 13 dni ustawowego terminu (117 dni - 65 dni - 39 dni), co skutkować musiało obowiązkiem nałożenia na organ kary pieniężnej w wysokości 6500 zł (1 dzień x 500 zł). Pismem z 13 maja 2020 r. Starosta [...] złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Starosta zarzucił rażące naruszenie art. 35 ust. 6 (pkt 1) p.b. poprzez: - uznanie, że termin 65-dniowy określony powyższym przepisem rozpoczął swój bieg; - uznanie, że skarżący może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę w przypadku, gdy wniosek nie spełnia warunków wynikających z przepisów prawa; - uznanie, że decyzja nr [...] jest decyzją w sprawie pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 35 ust. 1 p.b.; - uznanie, że na podstawie wniosku złożonego przez inwestora było możliwe wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie uzupełnił wniosku zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b., a postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; - uznanie, że decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowalnego i wydania pozwolenia na budowę jest objęta sankcją określoną w tym przepisie. We wskazanym wyżej postanowieniu z [...] czerwca 2020 r. utrzymującym w mocy postanowienie z [...] maja 2020 r. GINB stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, albowiem w kontrolowanej sprawie doszło do 13-dniowego przekroczenia terminu określonego w art. 35 ust. 6 pkt 1 p.b., co prawidłowo skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 6500 zł. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozpoczęcia biegu terminu w sprawie zakończonej decyzją nr [...], GINB wyjaśnił, że zarówno doktryna, jak i orzecznictwo rozróżniają dwa rodzaje braków wniosku o pozwolenie na budowę, tj. braki formalnoprawne oraz braki materialnoprawne. W przypadku, gdy wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny, to w zależności od charakteru braków organ administracji architektoniczno-budowlanej stosuje art. 64 § 2 k.p.a. lub art. 35 ust. 3 p.b. Jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a po bezskutecznym upływie 7 - dniowego terminu na uzupełnienie ww. braków pozostawić wniosek bez rozpoznania. Natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 p.b., przewidujący nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych przez organ nieprawidłowości w określonym terminie pod rygorem wydania decyzji odmownej. GINB zauważył, że podczas gdy wniosek niekompletny pod względem formalnoprawnym nie wszczyna postępowania administracyjnego, niekompletność wniosku pod względem materialnoprawnym powoduje jedynie wystąpienie przesłanki określonej w art. 35 ust. 8 p.b., tj. odliczenie od ustawowego terminu 65 dni, przewidzianego na załatwienie wniosku w przedmiocie pozwolenia na budowę bez narażania się na sankcje finansowe, czasu związanego z wydaniem postanowienia z art. 35 ust. 3 p.b. (od momentu jego wydania do momentu upływu terminu wyznaczonego na uzupełnienie braków, bądź wcześniejszego ich uzupełnienia). W aktach analizowanej sprawy, jak podniósł GINB, brak jest pisma organu dokumentującego wezwanie inwestora do usunięcia braków formalnych (na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.). W związku z powyższym, wniosek, który wpłynął do Starosty [...], był kompletny pod względem formalnym. Potwierdza to zresztą fakt, że 25 października 2019 r. Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, które zostało zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. GINB podkreślił, że inwestor złożył w Starostwie Powiatowym w Z. wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i taki wniosek był rozpatrywany w organie. Natomiast sposób jego załatwienia przez organ - w tym wypadku odmowa wydania pozwolenia na budowę - nie ma znaczenia dla możliwości stosowania art. 35 ust 6 p.b. Prezentowane przez Starostę [...] błędne stanowisko prowadziłoby do uznania, że to nie przedmiot sprawy - wniosek o pozwolenie na budowę - ma znaczenie, ale sposób jego załatwienia. GINB dodał również, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji ma na celu jedynie ocenę terminowości podejmowania przez organ formalnych czynności w ramach prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jest to postępowanie odrębne od postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w toku którego nie bada się prawidłowości czynności podjętych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji. W związku z powyższym Wojewoda [...] w postanowieniu z [...] maja 2020 r. nie dokonał oceny postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę i nie wskazywał Staroście sposobu jej załatwienia, a jedynie dokonał oceny jego terminowości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GINB z [...] czerwca 2020 r. złożył Starosta [...], zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia je poprzedzającego i umorzenie postępowania. Jako naruszony w sprawie strona skarżąca wskazała art. 35 ust. 6 (pkt 1) p.b., powtarzając w całości zarzuty podniesione w skardze, zgodnie z którymi o rażącym naruszeniu przez GINB ww. przepisu przesądza: - uznanie, że termin 65-dniowy określony powyższym przepisem rozpoczął swój bieg; - uznanie, że skarżący może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę w przypadku, gdy wniosek nie spełnia warunków wynikających z przepisów prawa; - uznanie, że decyzja nr [...] jest decyzją w sprawie pozwolenia na budowę, o której mowa w art. 35 ust. 1 p.b.; - uznanie, że na podstawie wniosku złożonego przez inwestora było możliwe wydanie decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie uzupełnił wniosku zgodnie z art. 35 ust. 3 p.b., a postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; - uznanie, że decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowalnego i wydania pozwolenia na budowę jest objęta sankcją określoną w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi Starosta [...], odwołując się do poglądów zamieszczonych w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym, wskazał, że termin, o którym mowa w art. 35 ust. 6 p.b. rozpoczyna swój bieg dopiero wtedy, kiedy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest kompletny i nie posiada braków przewidzianych w przepisach k.p.a. i p.b. Warunek wydania pozwolenia na budowę w postępowaniu dotyczącym wniosku inwestora jest i był cały czas warunkiem niemożliwym do spełnienia przez skarżącego. Przytaczając treść art. 35 ust. 6 p.b., skarżący organ wskazał, że dyspozycją tego przepisu nie jest objęte wydanie decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na budowę lub umarzającej postępowanie. Gdyby wolą ustawodawcy było karanie organu za brak zakończenia postępowania administracyjnego w terminie 65 dni, to przepis ust. 1 sformułowany byłby inaczej - np. brak wydania decyzji dotyczącej wniosku o wydanie pozwolenia na budowę lub w sposób podobny. Sankcją, zdaniem strony, objęte jest wyłącznie niewydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] czerwca 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie GINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub też stwierdzenie jego nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela bowiem całość ustaleń, które doprowadziły GINB do uznania, że w kontrolowanej sprawie Staroście [...], wobec prowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę na wniosek E. M. jako inwestora z przekroczeniem 65-dniowego terminu, powinna zostać wymierzona kara pieniężna w wysokości 6500 zł. Podstawę prawną wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art. 35 ust. 6 p.b., zgodnie z którym w przypadku gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. W zakresie sposobu obliczania wskazanego terminu ustawodawca określił, że nie wlicza się do niego terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 ust. 8 p.b.). Odnośnie do treści powyższego przepisu Starosta [...] w złożonym zażaleniu, a następnie w skardze sformułował szereg wniosków interpretacyjnych, które nie mogą być zaaprobowane, gdyż zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ujawniają one nie tyle właściwy, co oczywiście błędny sposób rozumienia art. 35 ust. 6 i 8 p.b. W sprawie niesporne pozostaje, że decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę nie jest decyzją, o której mowa w art. 35 ust. 1 p.b. Niezrozumiałe jest czynienie z tego wniosku zagadnienia spornego przez skarżącego w sytuacji, gdy GINB nie kwestionował sposobu zakończenia postępowania, w ramach którego Starosta odmownie rozstrzygnął żądanie E. M. jako inwestora. Rozróżnieniu powinna podlegać hipoteza art. 35 ust. 1 p.b., która wskazuje zakres sprawdzeń poprzedzających wydanie "decyzji o pozwoleniu na budowę" od hipotezy art. 35 ust. 6 p.b., która odnosi się do niewydania "decyzji w sprawie pozwolenia na budowę". Posłużenie się przez ustawodawcą zwrotem nawiązującym do "sprawy pozwolenia na budowę" i wydanej na jej gruncie "decyzji" oznacza, że zakresem zastosowania przepisu przewidującego kompetencję do wymierzenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej kary pieniężnej objąć trzeba każde postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zakończone decyzją administracyjną bez względu na to, czy podjęte rozstrzygnięcie jest zgodne czy niezgodne z żądaniem wnioskodawcy, tj. czy kończy się wydaniem "decyzji o pozwoleniu na budowę". Działaniem objętym wskazaną sankcją pozostaje zatem również wydanie w terminie dłuższym niż 65 dni biegnącym od dnia złożenia wniosku decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę będącej rozstrzygnięciem mieszczącym się w kategorii "decyzji w sprawie pozwolenia na budowę". Wielokrotne akcentowanie w toku prowadzonego postępowania i powtórzone w skardze (s. 7) twierdzenie, że organ "nigdy nie mógł (i nie może do dnia dzisiejszego) wydać decyzji w sprawie pozwolenia na budowę" w takim zakresie, w jakim prawnie nie różnicuje "decyzji w sprawie pozwolenia na budowę" i "decyzji o pozwoleniu na budowę" musi być traktowane jako opierające się na własnej koncepcji "sprawy", "decyzji" i zachodzącego pomiędzy tymi terminami związku, a przez to nie mogło zostać przez Sąd uwzględnione. Paradoksem w sprawie w tym kontekście pozostaje, że skarżący organ, zwalczając dokonaną przez GINB wykładnię art. 35 ust. 6 p.b., jej obalenie wiąże - zapewne wbrew swoim intencjom –ze wskazaniem, że w "[...] art. 35 ust. 6 ustawy przewidziano [...] sankcję tylko za nie wydanie w terminie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę." (s. 7). W świetle art. 35 ust. 6 p.b. termin 65 dni należy liczyć od dnia "złożenia wniosku" o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że przepis ten należy odczytywać łącznie z art. 61 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a., albowiem skutecznym może być jedynie taki wniosek, który nie jest dotknięty wadami formalnymi uniemożliwiającymi wszczęcie i prowadzenie postępowania (por. wyrok NSA z 10 lutego 2009 r. sygn. II OSK 136/08). Wszczęcie postępowania administracyjnego następuje na żądanie inwestora, które nie jest dotknięte tego rodzaju wadami. Takie cechy spełniał wniosek złożony przez E. M. o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego przedsięwzięcie polegające na budowie czterech tablic informacyjnych - billboardów na działce nr ew. [...]. Z akt sprawy nie wynika, by ocena wniosku, który wpłynął do organu 3 października 2019 r., ze względu na obarczające go braki w terminie wskazanym w art. 33 ust. 6 p.b. spowodowała wezwanie wnioskodawcy do ich usunięcia i prowadziła następczo do pozostawienia go bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż zasadniczo tylko w takim przypadku można byłoby mówić o zaistnieniu niedopuszczalności merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w ramach której termin wskazany w art. 35 ust. 6 p.b. nie mógł rozpocząć skutecznie biegu. W kontrolowanej sprawie w związku z zawiadomieniem przez Starostę [...] pismem z 25 października 2019 r. znak: [...] wszystkich stron (E. M., Bo. M., A. K.) o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę powyższy termin skutecznie rozpoczął bieg i musiał być w tych warunkach uznany za kształtujący obowiązki organu w zakresie nakazującym Staroście baczenie, by termin zakończenia postępowania nie przekroczył 65 dni. Zdaniem Sądu, niewadliwe pozostaje ustalenie GINB w zakresie, w jakim organ przyjął, że fakt wydania przez Starostę [...] na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. postanowienia z [...] grudnia 2019 r. nr [...] wzywającego inwestora do uzupełnienia dokumentacji budowlanej nie stanowił o nierozpoczęciu w sprawie biegu terminu, ale o jego zawieszeniu na okres, w którym inwestor powinien zrealizować skierowane do niego wezwanie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę aprobuję ten pogląd formułowany w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym konieczność podjęcia przez organ czynności określonych w art. 35 ust. 3 p.b. należy zaliczyć do opóźnienia spowodowanego z winy strony w rozumieniu art. 35 ust. 8 p.b. podlegającego wyłącznie "odliczeniu" od okresu trwania postępowania, nie mając wpływu na jego zainicjowanie w sprawie (por. wyrok NSA z 7 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1935/17; wyrok NSA z 6 października 2015 r. sygn. II OSK 232/14). Wyrazem tego zapatrywania jest odrzucenie interpretacji, w świetle której dzień usunięcia nieprawidłowości i braków wniosku w trybie art. 35 ust. 3 p.b. powinien być traktowany jako data wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 35 ust. 6 p.b., co pozostaje istotą podnoszonego przez stronę zarzutu (por. wyrok NSA z 17 lipca 2018 r. sygn. II OSK 2075/16). Sąd w pełni podziela pogląd zamieszczony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1776/19, zgodnie z którym dokonywana w ramach art. 35 ust. 6 p.b. przez organ administracji architektoniczno-budowlanej ocena spełniania przez złożony przez inwestora wniosek wymagań nakazanych prawem powinna być nakierowana na stwierdzenie, czy organ podjął niezwłocznie czynności procesowe mające na celu załatwienie sprawy. Jeżeli organ dysponuje wnioskiem, to dopiero jego kontrola wiążąca się z wezwaniem inwestora do uzupełnienia jego braków może być postrzegana jako wystąpienie okoliczności wymienionej w art. 35 ust. 8 p.b. uzasadniającej wstrzymanie biegnącego terminu (por. A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. A. Gliniecki, Warszawa 2016, s. 525). Przyjęcie odmiennego stanowiska, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, rodziłoby niebezpieczeństwo manipulowania przez organ terminem załatwienia sprawy, który mógłby być wyznaczany w sposób dowolny, za każdym razem po ustosunkowaniu się przez inwestora do wezwania go do uzupełnienie braków. Praktyka taka usprawiedliwiałaby bezczynność organu na początkowym etapie postępowania. O ile zatem organ nie ma możliwości wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w oparciu o niepełny materiał dowodowy, o tyle jego powinnością, jak uznał Sąd, jest dokonanie kompleksowej oceny przedłożonego materiału w możliwie szybkim czasie i wezwanie inwestora do jego uzupełnienia. W tym przedziale czasowym bieg terminu zostaje niejako przerzucony na inwestora, który tym samym ponosi negatywne skutki własnej opieszałości. Po skompletowaniu podania wcześniej rozpoczęty termin biegnący w stosunku do organu podlegałby kontynuowaniu. Wykładni opierającej się na odmiennym postrzeganiu powyższych wymagań, w szczególności negującej znaczenie prawne czynności podjętych w toku prowadzonego przez Starostę [...] postępowania, Sąd nie mógł tym samym zaaprobować. Akceptacja dla poglądu skarżącego organu, a zatem skupienie się na wyniku postępowania (odmowie wydania pozwolenia na budowę), który był pochodną odstąpienia przez inwestora od wykonania skierowanego do niego wezwania, pomijające sposób jego prowadzenia, skutkowałaby bowiem, jak przyjmuje Sąd, pozostawieniem poza polem widzenia oczywistego naruszenia przez Starostę [...] w kontrolowanej przez GINB sprawie zasady sprawności postępowania. W ramach wszczętego postępowania, na co zwraca uwagę Sąd, pierwszą merytoryczną czynność nakierowaną na rozpatrzenie wniosku E. M. o wydanie żądanego pozwolenia na budowę (wydanie postanowienia nr [...] wzywającego inwestora do uzupełnienia wniosku) organowi udało się podjąć dopiero w 60. dniu tego postępowania. Jakkolwiek skarżący organ może bronić poglądu, zgodnie z którym "w przypadku [...] odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przepis art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego nie ma [...] racji bytu, gdyż nawet ewentualna bezczynność organu w tej sprawie nie zapobiega przewlekłości postępowania, związanego z wydawaniem pozwolenia na budowę.", to GINB zasadnie zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę na procesowe obowiązki nałożone na organ administracji publicznej, który poddając rozpatrzeniu wniosek inwestora, powinien swoim działaniom nadać postać ściśle odpowiadającą przepisom k.p.a. Rekapitulacja powyższych uwag determinuje uznanie, że GINB dokonał w sprawie prawidłowej wykładni art. 35 ust. 6 i 8 p.b. i wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego organu nie można dostrzec w niej jakiejkolwiek wadliwości. Na jej podstawie organ prawidłowo wyliczył okres rzeczywistego załatwiania sprawy i słusznie doszedł do wniosku, że wystąpiło w niej 13-dniowe przekroczenie terminu 65 dni. W dokonanym wyliczeniu nie można dostrzec uchybień. Uznając, że GINB w treści zaskarżonego postanowienia wyjaśnił stronie skarżącej w sposób wystarczający z punktu widzenia art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. znaczenie przesłanek, którymi postanowił się kierować, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w tych warunkach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.