VII SA/Wa 1692/12

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2015r. po rozpoznaniu wniosku adwokata A. W. w sprawie ze skargi Z. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia : odmówić adwokatowi A. W. przyznania tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 23 stycznia 2013r. oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2012r. przyznano Z. S. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 4 października 2012r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata A. W. pełnomocnikiem z urzędu dla Z. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi Z. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012r., znak: [...] wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013r. oddalił skargę i przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 złotych. W dniu 28 marca 2013r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Sądu, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu. Z protokołu rozprawy przed NSA wynika, że adwokat A. W. był obecny na rozprawie i wniósł jak w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 listopada 2014r. sygn. akt II OSK 1064/13 oddalił skargę kasacyjną. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm.). Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. W postanowieniu z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09, w którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał zasadność zażalenia adwokata na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu z powodu braku oświadczenia o zwrocie opłat stwierdził: treść § 20 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie, o którym mowa w ww. przepisie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wynika to z użytego w treści tego przepisu wyrażenia – "powinien zawierać". W postanowieniu tym Sąd zwrócił również uwagę, że z treści omawianego przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Za ugruntowane należy uznać prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, że nie przedstawienie oświadczenia, że opłaty za wykonaną na pomoc prawną przyznaną z urzędu nie zostały zapłacone w całości lub części, wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. II FSK 862/05, Lex nr 242945; postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. II FZ 625/05; postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. I OZ 390/08, postanowienie NSA z 25 marca 2009 r, sygn. akt II FZ 90/09). Jak wynika z akt niniejszej sprawy wyznaczony na zasadzie prawa pomocy adwokat wnosząc wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w skardze kasacyjnej z dnia 28 marca 2013r. jak i na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie złożył oświadczenia, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały zapłacone. Stosowne oświadczenie nie wpłynęło również do Sądu po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny do dnia wydania niniejszego postanowienia. Wobec powyższego, skoro rozpatrywany wniosek nie zawierał oświadczenia, będącego warunkiem przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu, to mając na uwadze wyżej powołane przepisy, należało odmówić przyznania wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 23 stycznia 2013r. i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 20 ww. rozporządzenia i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.