VII SA/Wa 1724/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak:[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. 2. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. Gmina [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Wniosku tego w żaden sposób nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, na wniosek skarżącego Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową okolicznością uzależniającą możliwość wstrzymania wykonania jest warunek, aby akt lub czynność, które są przedmiotem takiego wniosku w ogóle nadawały się do wykonania i wymagały takiego wykonania (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Dopiero pozytywne ustalenie wykonalności aktu lub czynności objętych wnioskiem o wstrzymanie może prowadzić do oceny wystąpienia niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego objęte skargą w niniejszej sprawie, o których wstrzymanie skarżący wnieśli, do takich aktów nie należą. Z tych też względów wnioskodawcy nie mogli skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem co do zasady decyzje odmowne nie mają cechy wykonalności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 czerwca 2015 r., II FZ 361/15; z dnia 8 lutego 2011 r. o sygn. akt I OZ 85/11; z dnia 20 stycznia 2011 r. o sygn. akt I OZ 24/11; z dnia 8 grudnia 2010 r. o sygn. akt II OZ 1254/10; z dnia 4 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II FZ 360/10; z dnia 25 maja 2005 r. o sygn. akt II OZ 458/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w skarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej nie można było odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodziło niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie dodać należy, że nawet gdy wniosek o wstrzymanie dotyczył także decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], to wnioskująca Gmina nie wskazała, jakie ewentualne negatywne następstwa może spowodować wykonanie powołanego aktu, a zatem nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, poprzez nienależyte wykazanie ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.