VII SA/Wa 1811/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 lipca 2014 r. N. C. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Powyższa skarga została wniesiona przez skarżącego osobiście, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 lipca 2014 (prezentata Biura podawczego Sądu na skardze – k. 4 akt sądowych). Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 29 lipca 2014 r. skargę przekazano organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Przesyłkę zawierającą skargę nadano do organu w dniu 30 lipca 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie – k. 3 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ocenę zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia skargi określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzedzić należy ustaleniem daty doręczenia N. C. zaskarżonej decyzji. Istotnym jest bowiem, że w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), które to przepisy przewidują szczególny tryb doręczania decyzji. Zaskarżona decyzja podlegała doręczeniu, poza wnioskodawcą – w trybie publicznego ogłoszenia uregulowanego w art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako: k.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Niezależnie więc od faktycznej daty zapoznania się stron z treścią obwieszczanej decyzji wskazany przepis wprowadza fikcję prawną, iż doręczenie nastąpiło z upływem czternastu dni od publicznego ogłoszenia, która nie może być obalona przez wykazanie faktycznego zapoznania się z treścią decyzji w dacie późniejszej, niż wynikająca z art. 49 k.p.a. Przepisem szczególnym, na podstawie którego miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wskazany wyżej sposób doręczeń, jest art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Na mocy powyższego przepisu wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Jak stanowi art. 11f ust. 4 ww. ustawy zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Zgodnie z art. 11f ust. 6 ustawy przepisy ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do doręczania i zawiadamiania stron o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydanej przez organ drugiej instancji. Zastosowanie do wskazanego wyżej sposobu doręczenia decyzji skutków prawnych określonych art. 49 k.p.a. wynika z faktu, że stosownie do art. 11c ww. ustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona zgodnie ze wskazaną wyżej regulacją: na piśmie tylko wnioskodawcy, natomiast pozostałe strony tej decyzji zostały zawiadomione o jej wydaniu w drodze obwieszczenia, jak również poprzez przesłanie zawiadomienia stosownie do art. 11 f ust. 3 w zw. z art. 11g ustawy. Obwieszczenie o wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] zostało umieszczone: 1) na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] w dniach od 10 czerwca 2014 r. do 26 czerwca 2014 r., 2) na tablicy ogłoszeń Urzędu [...] – Urzędu Dzielnicy [...] w dniach od 11 czerwca 2014 r. do 26 czerwca 2014 r., 3) w prasie lokalnej – [...] z dnia 13 czerwca 2014 r. Ponadto N. C. w dniu 14 czerwca 2014 r. doręczono zawiadomienie o wydaniu zaskarżonej decyzji wraz z informacją o możliwości zapoznania się z jej treścią. Wyjaśnienia wymaga, że dla pozostałych – poza wnioskodawcą – stron postepowania, którym nie doręczono decyzji na piśmie, lecz w drodze obwieszczeń, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy liczyć od daty doręczenia decyzji określonej zgodnie z art. 49 k.p.a. W tym przypadku bez znaczenia dla biegu tego terminu pozostaje dzień doręczenia takim stronom zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Pismo to ma charakter jedynie informacyjny, pozbawiony doniosłości prawnej. Skutki prawne, zgodnie z art. 49 k.p.a., wywołuje jedynie doręczenie w drodze obwieszczenia. Dla interpretacji sposobu obliczania terminu wynikającego z art. 49 k.p.a. warto posłużyć się ugruntowaną już wykładnią powyższego przepisu dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 235/11, z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 847/12, z dnia 1 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1903/10, oraz postanowienie NSA z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 2136/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który przyjął, iż bieg terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, po upływie których doręczenie uważa się za dokonane, rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego ogłoszenia, tj. dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. Dla rozpoczęcia biegu terminu doręczenia decyzji zgodnie z art. 49 k.p.a. miarodajny jest pierwszy dzień, w którym ogłoszenie zostało opublikowane w sposób określony w tym przepisie lub przepisach szczególnych. W sytuacji zaś, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu – należy ustalić, kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu czternastu dni, którego upływ skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a. Z powyższego wynika, że najpóźniej zawiadomienie w drodze obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji ukazało się w dniu 13 czerwca 2014 r. W tym dniu obwieszczenie o wydaniu decyzji przez Wojewodę [...] ukazało się w [...]. Stosownie do art. 49 k.p.a. zawiadomienie bądź doręczenie decyzji przez obwieszczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Mając na uwadze, że obwieszczenie najpóźniej miało miejsce w dniu 13 czerwca 2014 r., należało przyjąć, że decyzja Wojewody [...] została doręczona N. C. z upływem czternastu dni od tej daty, czyli z dniem 27 czerwca 2014 r. Od tej daty biegł zatem termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję, stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął więc w dniu 28 lipca 2014 r. (poniedziałek). W niniejszej sprawie skarga na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] została wniesiona przez N. C. po upływie ustawowego terminu. Na ten stan rzeczy wpływ miał nieprawidłowy sposób wniesienia skargi – bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z pominięciem organu, którego decyzja podlegała zaskarżeniu. Podkreslić należy, iż zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego sąd ten powinien ją zatem przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 – 3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez skarżącego osobiście bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 lipca 2014 r., czyli z pominięciem organu, którego akt podlegał zaskarżeniu. Sąd administracyjny przekazał skargę według właściwości do organu w dniu 30 lipca 2014 r. i tę datę należy uznać za dzień wniesienia skargi przez skarżącego. Przekazanie skargi do organu właściwego w dniu 30 lipca 2014 r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu, którego koniec przypadał na dzień 28 lipca 2014 r. W tej sytuacji skarga – jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia – podlegała odrzuceniu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.