VII SA/Wa 1814/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2023 r. sprawy ze skargi P. G. i P. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 listopada 2016 r. znak: KOC/6630/Ar/16 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącym P. G. i P. Z. kwoty uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości po 100 zł. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...], P. G., P. Z., J. B., D. C., I. G., T. K., E.K. i L. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z 1 września 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 449/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania J. W. W okresie zawieszenia postępowania ujawniono następnie, że 3 kwietnia 2017 r. zmarła skarżąca I. G. Postanowieniem z 28 września 2021 r. podjęto zawieszone postępowanie sądowe, po ustaleniu, że następcą prawnym uczestniczki postępowania J. W. jest M. G., a następcami prawnymi skarżącej I. G. są: A. K., R. K. i M. K. Postanowieniem z 10 grudnia 2021 r. Sąd odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...]. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1234/22 oddalił skargę kasacyjną od ww. rozstrzygnięcia. Postanowieniem z 16 grudnia 2021 r. Sąd odrzucił skargę J. B., D. C., T. K., E. K., L. C. oraz umorzył postępowanie sądowe prowadzone ze skargi A. K., R. K. i M. K. Postanowieniem z 9 marca 2023 r. Sąd odrzucił zażalenie na ww. rozstrzygnięcie, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 października 2023 r. sygn. akt II OZ 598/23 oddalił zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 9 marca 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 22 listopada 2016 r. znak: KOC/6630/Ar/16 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że zostało ono wydane w wyniku rozpatrzenia podania o przywrócenie terminu złożonego przez: D. C., I. G., T. K., E. K., J. W. i L. C. W ocenie Sądu, interes prawny w zaskarżeniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania ma jedynie ten podmiot, któremu odmówiono przywrócenia tego terminu (por. wyrok NSA z 24 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1762/09; wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1345/11). Tymczasem zaskarżonym postanowieniem nie rozpatrzono podania o przywrócenie terminu wniesionego przez P. G. i P. Z. Innymi słowy, postanowieniem tym nie odmówiono przywrócenia terminu ww. skarżącym. Zatem P. G. i P. Z. nie posiadają interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia SKO z 22 listopada 2016 r. znak: KOC/6630/Ar/16. Sąd wziął pod uwagę, że w datowanym na 27 kwietnia 2016 r. wniosku o przywrócenie terminu wśród wnioskodawców wskazani zostali m.in. P. G. i P. Z. Niemniej jednak, skoro zaskarżonym postanowieniem SKO w Warszawie nie rozpoznało ww. wniosku w zakresie dotyczącym tych osób, to – w ocenie Sądu – skarżącym tym przysługiwać mogłaby skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez Kolegium postępowania w tym zakresie. Sąd rozważył zatem, czy istnieje możliwość rozpoznania skargi P. G. i P. Z. w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Rezultat tych rozważań musiał okazać się negatywny, albowiem z akt sprawy nie wynika, aby osoby te poprzedziły skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wymaganym przez przepisy obowiązujące w dacie wniesienia skargi (art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2016 r. poz. 23). Tymczasem w myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jak trafnie wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 37 § 1 k.p.a. stanowiło surogat "środka zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., uzupełniając katalog takich środków przykładowo wymienionych w art. 52 § 2 p.p.s.a. Wobec tego, wyczerpanie przysługującego skarżącemu środka zaskarżenia w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. przez jego wniesienie do właściwego organu stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2655/13, LEX nr 1440513; wyrok NSA z 6.10.2015 r., II OSK 1046/15, LEX nr 1986998). W związku z powyższym skargę P. G. i P. Z. należało odrzucić jako niedopuszczalną, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd zdecydował w związku z tym o zwrocie ww. skarżącym kwot uiszczonych przez nich tytułem wpisu od skargi, tj. po 100 zł, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.