VII SA/Wa 182/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez R. T. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2013 r. Nr [...], utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] września 2013 r. Nr [...] nakazującą skarżącemu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipa 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), rozbiórkę robót budowlanych wykonanych w postaci utwardzonego podejścia 1-stopniowego o wymiarach 2,35 m x 2,05 m wraz z murkami oporowymi po obu stronach wykonanego na działce nr [...] położonej w G., stanowiącej drogę powiatową Nr [...] na wysokości własnej działki [...]. W uzasadnieniu orzeczenia, organ II instancji podał, iż pismem z [...] listopada 2010 r. Powiatowy Zarząd Dróg G. zwrócił się do PINB w G. z informacją wskazującą na to, że R. T. wykonał chodnik stanowiący dojście do furtki wraz z murkami oporowymi z kamienia, prostopadle do osi drogi w pasie drogi powiatowej, niezgodnie z warunkami zawartymi w piśmie z [...] października 2010 r. W dniu [...] grudnia 2010 r. pracownicy PINB w G. dokonali oględzin na ww. działce. Ustalono, iż przy ogrodzeniu na ww. nieruchomości wykonano podejście ze stopniem o wysokości 20 cm na posesję inwestora od strony drogi powiatowej. Wejście jest szerokości 2,35 m od strony drogi i głębokości do własnego ogrodzenia 2,05 m, wykonane z kamieni zabetonowanych z podwyższeniem 20 cm w stosunku do pasa drogowego. Z obu stron podejścia wykonano do ogrodzenia murki kamienne o wys. odpowiednio 0,70 m (od drogi) i 1,40 m (od ogrodzenia). Powyższe prace zostały zrealizowane w październiku 2010 r., bez zgodny właściwego organu. I dalej, organ podał, iż zawiadomieniem z [...] grudnia 2010 r. PINB w G. poinformował, że na wniosek Powiatowego Zarządu Dróg w G. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z przepisami prawa budowlanego wykonanego przez R. T. ww. utwardzenia, przy istniejącym ogrodzeniu działki od strony drogi powiatowej G. w km 1+322,70. Decyzją z [...] lutego 2011 r. Nr [...] PINB w G. nakazał R. T. rozbiórkę budowli w postaci utwardzonego podejścia 1-stopniowego o wymiarach 2,35 m x 2,05 m wraz z murkami oporowymi, wykonanego na działce nr [...] w G.. Na skutek odwołania od ww. decyzji, [...] WINB decyzją z [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na fakt, iż organ błędnie zastosował przepis art. 48 Prawa budowlanego uznając, iż wykonane prace wymagały pozwolenia na budowę. Działając ponownie w sprawie, decyzją z [...] maja 2011 r. Nr [...] PINB w G. nakazał R. T. rozbiórkę dojścia do ogrodzenia powyżej opisanego. Na skutek wniesionego odwołania od tej decyzji, [...] WINB postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] zlecił organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości przebiegu granicy działki [...] położonej w G. względem jej ogrodzenia wykonanego po stronie drogi powiatowej Nr [...]. Następnie, postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Nr [...] organ odwoławczy zawiesił z urzędu postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania cywilnego przed Sądem Rejonowym w G. w sprawie rozgraniczenia działek [...] i [...] położonych w G.. Po podjęciu zawieszonego postępowania, organ odwoławczy w dniu [...] sierpnia 2013 r. wydał decyzję Nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję I instancji Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność dokonania analizy postanowienia Sądu Rejonowego w G. I Wydział [...] z [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...] i ustalenia na tej podstawie, czy sporne podejście wraz z murkami oporowymi znajduje się na działce skarżącego, czy też na działce należącej do Powiatu G.. Po ponownej analizie sprawy, PINB w G. decyzją z [...] września 2013 r. Nr [...] nakazał R. T. rozbiórkę robót budowlanych wykonanych w postaci utwardzenia podejścia 1-stopniowego o wymiarach 2,35 m x 2,05 m wraz z murkami oporowymi po obu stronach, wykonanego na działce nr [...] położonej w G., stanowiącej drogę powiatową Nr [...] na wysokości własnej działki [...]. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, organ II instancji wskazał, iż w jego ocenie PINB w G. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sporu jest wykonanie utwardzonego podejścia 1-stopniowego o wymiarach 2,35 m x 2,05 m wraz z murkami oporowymi po obu stronach, na działce nr [...] stanowiącej drogę powiatową, a na wysokości działki stanowiącej własność skarżącego. Na wykonanie tego rodzaju prac inwestor nie uzyskał zgody właściwego organu, a zatem w sprawie słusznie zastosowano tryb z art. 51 Prawa budowlanego. Organ II instancji wskazał także, że powyżej opisane utwardzenie wraz z murkami oporowymi narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] listopada 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), w zakresie ograniczeń co do przeznaczenia obiektów budowlanych i urządzeń lokalizowanych w pasach drogowych ulic i dróg. Zgodnie z pismem Urzędu Miasta G. z [...] grudnia 2010 r. działka o nr ewid. [...] położona jest w obszarze podstawowego układu drogowego – ulicznego, dla której zgodnie z ww. miejscowym planem przewidziano, że "Tereny istniejących i planowanych pasów drogowych przeznaczone są na cele budowy i modernizacji ulic i dróg oraz na cele budowy i modernizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej powszechnego użytku (...). W pasach drogowych ulic i dróg nie mogą być lokalizowane stałe i tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia niezwiązane z obsługą ruchu pojazdów i pieszych, służące celom określonym w ustawie o drogach publicznych. Powyższa uwaga nie dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej". Organ II instancji stwierdził również, że nie ulega wątpliwości, że działka nr ewid. [...], na której wykonano prace stanowi własność Powiatu G.. Wskazuje na to to kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem przez Dyrektora Zarządu Dróg M.J. postanowienia Sądu Rejonowego w G. I Wydział [...] z [...] stycznia 2013 r. sygn. akt I [...], decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2007 r. stwierdzająca nabycie z mocy prawa własności gruntu zajętego pod część drogi publicznej – powiatowej oraz wypis z rejestru gruntów. Organ dodał przy tym, iż dokonane przez Sąd Rejonowy w G. w dniu [...] stycznia 2013 r. rozgraniczenie przesądza, że granicę ewidencyjną pomiędzy działką o nr ewid. [...] a działką o nr ewi. [...] stanowi ogrodzenie działki [...] wzdłuż punktów granicznych [...] -[...]. Powyższe wyraźnie obrazuje sporządzona na potrzeby postępowania rozgraniczającego mapa geodety M. Z.. W konsekwencji organ II instancji wywiódł, że zasadne było prowadzenie postępowania w trybie art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Zwrócił przy tym uwagę na przepis art. 51 ust. 7 oraz art. 50 ust. 1 pkt 1 i 4 Prawa budowlanego. Za prawidłowe uznał w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Wskazał, iż przedmiotowe w sprawie urządzenie zostało wykonane bez zgłoszenia właściwemu organowi oraz usytuowane jest niezgodnie z obowiązującym planem miejscowym, przy tym - w sposób, który nie pozwala na doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Stwierdził więc, że brak możliwości usunięcia stanu niezgodności z prawem, musiał skutkować nakazem rozbiórki, na mocy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W skardze do Sądu na ww. orzeczenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, a konkretnie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące przeprowadzania dowodów. Podał, że do akt sprawy nie dołączono oryginału, ani uwierzytelnionego odpisu dokumentu, na okoliczność prawa własności działki, na której posadowiony jest pas drogowy. Przy czym, jak zaznaczył, nie spełnia powyższego kopia postanowienia Sądu zapadłego w sprawie o rozgraniczenie działek, albowiem kopia ta nie została prawidłowo uwierzytelniona. Dalej, skarżący zakwestionował oględziny przeprowadzone [...] czerwca 2011 r., których nie utrwalono w formie protokołu. Dodał też, że czynność ta nie została przeprowadzona przez właściwy organ, a przez Powiatowy Zarząd Dróg w G.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. -Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Wyjaśnić wobec tego należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Na podstawie przytoczonego uregulowania, art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego znajduje więc zastosowanie do robót budowlanych już wykonanych, przy czym - w sposób przewidziany w art. 50 ust. 1. Zgodnie z tym ostatnim, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Z powyższego wynika, iż ww. art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie do robót budowlanych, także już zrealizowanych, bez wymaganego zgłoszenia bądź w sposób naruszający prawo. Taka też sytuacja występowała w niniejszej sprawie, a to wręcz obligowało organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania naprawczego przewidzianego w ww. art. 51 Prawa budowlanego. -Rozwijając powyższe dostrzec należy, iż przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją było utwardzone podejście 1-stopniowe o wymiarach 2,35 m x 2,05 m wraz z murkami oporowymi po obu stronach, zrealizowane na działce nr [...] stanowiącej drogę powiatową, na wysokości działki stanowiącej własność skarżącego o nr [...]. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (w tym fotografii wykonanych przez organ nadzoru budowlanego w dniu [...] sierpnia 2011 r.) wynika, iż sporne utwardzone podejście stanowi dojście do posesji skarżącego i jest połączone ze znajdującym się na tej posesji ogrodzeniem. Z akt wynika także, iż działka skarżącego jest działką zabudowaną, a wykonane roboty nie zostały poprzedzone zgodą właściwego organu architektoniczno-budowlanego. We wskazanych okolicznościach za prawidłowe należało uznać zastosowanie w sprawie ww. trybu naprawczego uregulowanego w art. 50-51 Prawa budowlanego. Należało bowiem podzielić ocenę organów nadzoru budowlanego przyjętą w sprawie (wynikającą z decyzji organu I instancji, ale też wyrażoną przez organ II instancji, już na wcześniejszym etapie postępowania, w decyzji kasatoryjnej z [...] kwietnia 2011 r. Nr [...]), iż sporne utwardzone podejście jest funkcjonalnie związane z ogrodzeniem działki nr [...] (wykonanym od strony drogi powiatowej). Podejście to należało tym samym potraktować jako część tego ogrodzenia. To zaś oznacza, że jego realizację inwestor winien był poprzedzić dokonaniem zgłoszenia, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 23 i art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, czego zaś bezspornie nie uczynił. Dodać też trzeba, iż z uwagi na to, że ogrodzenie działki nr [...] jest ściśle związane z zabudową istniejącą na tej działce (a więc nie stanowi samodzielnej inwestycji niezwiązanej z innym obiektem budowlanym, a tym samym nie stanowi budowli w rozumieniu Prawa budowlanego), należało zakwalifikować je jako urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się zaś, że w takiej sytuacji dla usunięcia stwierdzonego stanu niezgodności, prawidłowe jest zastosowanie trybu uregulowanego w ww. art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Reasumując, Sąd za prawidłową uznał kwalifikację robót objętych przedmiotowym postępowaniem, uzasadniającą prowadzenie postępowania na podstawie art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. -Sąd zauważa przy tym, iż rzeczą organu nadzoru budowlanego w tego rodzaju postępowaniu jest ustalenie z uwzględnieniem przepisów prawa w szerokim znaczeniu, czy wykonane roboty nadają się i ewentualnie, pod jakimi warunkami do zalegalizowania. Ocena w tym zakresie musi uwzględniać m. in. prawo miejscowe, tj. aktualnie obowiązujący plan miejscowy. W przypadku stwierdzenia, iż wykonane prace naruszają przepisy prawa, w tym ustalenia obowiązującego planu miejscowego w sposób, który nie da się usunąć, organ nadzoru budowlanego może orzec wyłącznie w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wskazany przepis znajduje bowiem zastosowanie w sytuacji, gdy nie ma żadnych możliwości legalizacji samowolnie wykonanych robót. W takim przypadku możliwa jest wyłącznie likwidacja tej samowoli, w sposób określony w tym przepisie (uzasadniony przy tym okolicznościami sprawy). W ocenie Sądu, okoliczności niniejszej sprawy czyniły koniecznym zastosowanie wskazanego unormowania. Powyżej opisane, sporne w sprawie utwardzone podejście do posesji wraz z murkami oporowymi narusza bowiem ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] listopada 2001 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), w zakresie ograniczeń co do przeznaczenia obiektów budowlanych i urządzeń lokalizowanych w pasach drogowych ulic i dróg. Roboty te, co jest bezsporne (wynika z protokołu oględzin z [...] grudnia 2010 r. i pism Powiatowego Zarządu Dróg w G.), wykonane zostały w pasie drogi powiatowej, na działce o nr [...] - stanowiącej własność Powiatu G., na wysokości działki skarżącego nr [...]. Dodać należy, iż zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do przebiegu obu działek, tj. wzdłuż istniejącego ogrodzenia R. T. (v. postanowienie Sądu Rejonowego w G. I Wydział [...] z [...] stycznia 2013 r., sygn. akt [...]). Powyższe obrazuje sporządzona na potrzeby postępowania rozgraniczającego mapa geodety M. Z., włączona w poczet materiału dowodowego. Zgodnie z pismem Urzędu Miasta G. z [...] grudnia 2010 r. działka o nr [...] położona jest w obszarze podstawowego układu drogowego – ulicznego, dla której zgodnie z ww. miejscowym planem przewidziano, że "Tereny istniejących i planowanych pasów drogowych przeznaczone są na cele budowy i modernizacji ulic i dróg oraz na cele budowy i modernizacji urządzeń i sieci infrastruktury technicznej powszechnego użytku (...). W pasach drogowych ulic i dróg nie mogą być lokalizowane stałe i tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia niezwiązane z obsługą ruchu pojazdów i pieszych, służące celom określonym w ustawie o drogach publicznych. Powyższa uwaga nie dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej". Z powyższego wynika, iż roboty polegające na wykonaniu utwardzonego podejścia wraz z murkami oporowymi, zrealizowano na terenie, na którym plan miejscowy zabrania sytuowania tego rodzaju urządzeń, jako niezwiązanych z obsługą ruchu pojazdów i pieszych. Ustalając powyższe, organ nadzoru budowlanego mógł w konsekwencji orzec jedynie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn Sąd orzekając w sprawie za prawidłowe uznał zastosowanie ww. art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Dodatkowo Sąd zauważa, iż jak wynika z akt sprawy, wykonane przez skarżącego roboty, uniemożliwiły realizację, na wysokości działki skarżącego, przebudowy drogi powiatowej przez Powiat G., która to inwestycja prowadzona jest na podstawie pozwolenia na budowę Starosty G. z [...] marca 2009 r. Nr [...]. Z akt wynika także, że na wykonanie spornych robót, skarżący nie uzyskał zgody zarządcy drogi. Zgoda wyrażona w piśmie z [...] października 2010 r. dotyczyła bowiem jedynie chodnika stanowiącego dojście do furtki, pod pewnymi określonymi w tym piśmie warunkami. To zaś wskazywałoby na to, że inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co w postępowaniu naprawczym również nie jest bez znaczenia. -Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził także, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia art. 52 Prawa budowlanego, zgodnie z którym inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle przytoczonego przepisu wyrażony został trafny pogląd, że w pierwszej kolejności obowiązkami z art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 powinien być obciążony inwestor, jednakże pod warunkiem, że posiada on w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu. Niemniej, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się także, iż w pewnych okolicznościach (a z taką, w ocenie Sądu, mamy do czynienia w niniejszej sprawie) nakaz rozbiórki może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano obiekt budowlany. Jak wskazał NSA w wyroku z 23 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1234/08 (Lex nr 552842), będzie to dopuszczalne w sytuacji, gdy inwestor wybudował samowolnie obiekt budowlany bez zgody właściciela nieruchomości. W takim bowiem przypadku nałożenie nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości byłoby dla niego nieuzasadnionym obciążeniem, narażałoby na koszty i dolegliwą procedurę, stanowiłoby również nieuzasadnione zwolnienie inwestora, który działał w warunkach samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszystkie niedogodności związane z wykonaniem rozbiórki. -Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych. W szczególności nie stwierdził, aby postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało wadliwie, z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 85 § 1 tej ustawy. Z uwagi na zarzuty skargi, zaznaczyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym (v. wyrok z 6 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1508/09), "(...) że jednym ze środków dowodowych są dokumenty, przy czym w postępowaniu administracyjnym moc dowodową posiadają nie tylko oryginalne dokumenty, ale również ich uwierzytelnione odpisy. Uwierzytelnieniem jest umieszczenie na odpisie lub kserokopii dokumentu oświadczenia zaopatrzonego podpisem, zawierającego stwierdzenie jego zgodności z oryginałem (wyrok NSA z 9 sierpnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1112/05). Niewątpliwie podmiotem uprawnionym do uwierzytelniania dokumentów urzędowych jest organ, który dokumenty te wytworzył. Natomiast podmiotem uprawnionym do potwierdzenia za zgodność z oryginałem odpisu, wyciągu lub kopii każdego okazanego dokumentu jest notariusz działający jako osoba zaufania publicznego (art. 2 § 1, art. 98 ustawy o notariacie). Należy przyjąć, że nieuwierzytelniona kserokopia dokumentu urzędowego nie może korzystać z mocy dowodowej oryginału dokumentu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 84/07, Legalis; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 203/04, Legalis; uchwała SN z dnia 29 marca 1994 r. sygn. akt III CZP 37/94, Lex nr 4066; wyrok NSA z dnia 21 września 1999 r. sygn. akt III SA 7375/98, Lex nr 40052). Niewłaściwe byłoby jednak wnioskowanie, że kserokopia dokumentu urzędowego nie może być środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym. Różnica w mocy dowodowej polega na tym, że kserokopia właściwie uwierzytelniona korzysta z mocy dokumentu oryginalnego, natomiast brak właściwego uwierzytelnienia powoduje, że taki dokument musi być oceniany w świetle całego materiału dowodowego (por. uchwała SN z 29 marca 1994 r. III CZP 37/94)." Kierując się powyższym Sąd orzekając w niniejszej sprawie stwierdził, że choć Dyrektor Powiatowego Zarządu Dróg M.J. nie mógł potwierdzić za zgodność z oryginałem postanowienia Sądu Rejonowego w G. I Wydział [...] z [...] stycznia 2013 r. sygn. akt [...], to jednak organy orzekające w sprawie mogły, w ramach swobodnej oceny dowodów (w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym kopię ww. postanowienia Sądu), uznać za wykazaną okoliczność dotyczącą określenia właściciela działki, na której sporne utwardzone podejście zostało zrealizowane oraz przebiegu granic pomiędzy działką stanowiącą pas drogi a działką skarżącego. Nadto, Sąd zauważa, że choć skarżący podnosi, iż akta sprawy nie zawierają oryginału ww. postanowienia Sądu, czy też jego kopii prawidłowo uwierzytelnionej, to jednak nie kwestionuje skutecznie ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie na jego podstawie. W kontekście kolejnego z wyeksponowanych zarzutów skargi, wskazującego na wadliwie przeprowadzone oględziny w dniu [...] czerwca 2011 r., Sąd stwierdza natomiast, iż zarzuty dotyczące tej materii o tyle są niezasadne, że w ww. dacie organ nadzoru budowlanego nie przeprowadzał żadnych czynności na nieruchomości, tj. żadnych oględzin. Notatka służbowa sporządzona w tej dacie pochodzi od jednej ze stron postępowania – Powiatowego Zarządu Dróg w G., i jako złożona do akt sprawy, stanowiła jeden z dowodów w sprawie, z którym skarżący miał możliwość się zapoznać, i ewentualnie zwalczać w postępowaniu okoliczności z niego wynikającego. Warto przy tym dostrzec, iż ww. notatka dotyczyła wpływu spornych robót na zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a ta okoliczność nie przesądziła o wydanym w sprawie rozstrzygnięciu. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.