VII SA/Wa 1850/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzki Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie podwyższenia terenu przy budowie budynku magazynowo - gospodarczego na nieruchomości położonej na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w [...], - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. W dniu [...] grudnia 2013 r. Burmistrz [...] przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), pismo J. G. z dnia [...] listopada 2013 r. dotyczące podniesienia terenu podczas realizacji inwestycji opisanej powyżej. Organ nadzoru budowlanego w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] marca 2014 r. ustalił , że przedmiotowy budynek magazynowo - gospodarczy został przyjęty do użytkowania decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., znak: [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu. Powyższe rozstrzygnięcie nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Według oświadczenia M. W. po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku, oprócz ocieplenia powyższego obiektu (wykonanego na podstawie skutecznego zgłoszenia do Starosty [...]) nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Stwierdzono, że budynek jest zgodny z zatwierdzoną dokumentacją. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie podwyższenia terenu przy budowie budynku magazynowo - gospodarczego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji, w ustawowym terminie, wniósł J. G.. W wyniku rozpoznania odwołania J. G. zapadła opisana na wstępie decyzja organu drugiej instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie doszło do umorzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w omawianej sprawie. Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym oraz piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, iż bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej rozstrzygającej sprawę co do jej istoty prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania (w przypadku postępowań z zakresu nadzoru budowlanego będą to roboty budowlane, co do których organ powiatowy mógłby podejmować działania w ramach ustawowych kompetencji). Zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowo - administracyjnego postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych - gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych - gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2013 r. wskazał, że na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne żąda przywrócenia terenu działki stanowiącej własność A. W. do stanu pierwotnego, "gdyż nawieziono ziemi 0,50 m i wody zalewają moją działkę". Organ podkreślił, że zgodnie z definicją pojęcia robót budowlanych zawartą w art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez roboty budowlane rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego. Powołał się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2179/09, w którym Sąd wskazał, że: 1) roboty polegające na nawiezieniu i rozplantowaniu ziemi nie podlegają regulacjom prawa budowlanego jeżeli nie powodują powstania obiektu budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Gliwicach z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 1013/07 - Lex nr 499867), 2) nie jest budowlą ani robotami budowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego gromadzenie na określonej nieruchomości ziemi chyba, że ma służyć powstaniu obiektu budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 813/06 - ONSA WSA nr 6 z 2007 r., poz. 133), 3) nawiezienie ziemi i podniesienie terenu nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2002 r. sygn. akt IV SA 76/01 - niepubl.). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że podwyższenie terenu nieruchomości podlega ocenie przez organ nadzoru budowlanego, o ile jest związane z budową obiektu budowlanego lub innymi robotami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane. Z wniosku skarżącego z dnia 17 listopada 2013 r. wynika, iż teren budowy podniesiony został w toku realizowania budynku magazynowo - gospodarczego. Inwestycja ta została objęta postępowaniem naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50 - 51 Prawa budowlanego, które z kolei zakończone zostało decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie wskazanego wyżej obiektu. Powyższe rozstrzygnięcie nie zostało usunięte z obrotu prawnego. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji dokonał w dniu 14 marca 2104 r. oględzin nieruchomości i stwierdził, że budynek jest zgodny z zatwierdzoną dokumentacją. Ponadto jak wynika z protokołu oględzin "Po oddaniu do użytkowania w/w budynku do czasu zgłoszenia zamiaru wykonania do Starosty [...] w dniu [...].03.2010 r. nie było prowadzonych żadnych robót budowlanych". Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy uznał, że prowadzenie, a następnie umorzenie postępowania w sprawie podwyższenia terenu w/w nieruchomości było prawidłowe. Dodatkowo powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1430/12, w którym wskazano, że: "W sytuacji, kiedy prace budowlane zostały zrealizowane w toku prac nad całym budynkiem, a następnie wydano pozwolenie na użytkowanie całego budynku, to nie ma prawnych możliwości prowadzenia postępowania naprawczego o jakim mowa w art. 50 - 51 Prawa budowlanego, bowiem decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest swoistym potwierdzeniem legalności obiektu budowlanego". Mając na uwadze powyższą argumentację [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję wniósł J. G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że niezasadnie organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, bowiem nie ma dwóch takich samych spraw. Zdaniem skarżącego decyzja nr [...] udzielająca pozwolenia na użytkowanie obiektu jest sprzeczna z prawem, bowiem została wydana bez uprzedniego pozwolenia na budowę. Zarzucił, że sprawa nawiezienia ziemi i przyjęcia do użytkowania budynku to są dwie odrębne sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Zasadnie, w okolicznościach niniejszej sprawy, doszło do umorzenia postępowania wszczętego pismem J. G. z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie podwyższenia terenu przy budowie budynku magazynowo – gospodarczego. W ocenie Sądu, organy wyczerpująco z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.) ustaliły okoliczności sprawy. W ich świetle, teren inwestycji podniesiony został w toku realizowania budowy budynku magazynowo - gospodarczego. Inwestycja ta została zakończona decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie. Z protokołu oględzin przedmiotowej nieruchomości z dnia 14 marca 2014 r. wynika natomiast, że budynek jest zgodny z zatwierdzoną dokumentacją. Ponadto, po udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku, oprócz ocieplenia powyższego obiektu, nie były prowadzone żadne roboty budowlane. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, inwestycja w zakresie podwyższenia terenu przy budowie budynku podlega ocenie przez organ nadzoru budowlanego, o ile jest związana z budową obiektu budowlanego lub innymi robotami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym: przez roboty budowlane rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego. Jeżeli jednak, w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, to nie może mieć miejsca wszczęcie postępowania naprawczego w trybie art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane, bowiem ostateczna decyzja administracyjna dopóki nie zostanie uchylona lub nie stwierdzi się jej nieważności, korzysta z domniemania mocy obowiązującej (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 708/10, Lex nr 2561683, z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1009/11, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1430/12, Lex nr 1320781, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 526/14, Lex nr 1587034). W okolicznościach niniejszej sprawy, prawidłowo doszło do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., organ nie miał żadnych podstaw do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego. Skarżący, w skardze do tutejszego Sądu, nie kwestionował ustaleń organu - zawarł li tylko ogólne stwierdzenie, że budynek został dopuszczony do użytkowania z naruszeniem prawa. Ta okoliczność nie może być jednak przedmiotem sądowej weryfikacji, skoro niniejsze postępowanie administracyjne i zaskarżona decyzja nie dotyczyły decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku. W nawiązaniu do słownictwa, jakie skarżący użył w skardze skierowanej w niniejszej sprawie, Sąd stwierdza, że taka forma pisma narusza powagę Sądu. Sąd przyjmując, że nie było to intencją skarżącego – ogranicza się do zwrócenia powyższej uwagi i wskazania, że nawet emocje towarzyszące takiej redakcji skargi nie usprawiedliwiają słownictwa, które zostało użyte. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).