VII SA/Wa 1900/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Z. W. od wyroku wydanego w dniu 4 grudnia 2013 r., z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 4 marca 2014 r. W dniu 10 marca 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Podkreślenia wymaga, że w przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, przy czym od takiego pełnomocnika, z racji wykonywanego zawodu i posiadanej wiedzy, wymaga się zachowania podwyższonej staranności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 4 grudnia 2013 r. wskazano, że w dniu 6 lutego 2014 r. Z. W. mylnie wpłacił wpis od skargi kasacyjnej na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. Spowodowane to było tym, iż tego samego dnia (4 grudnia 2013 r.) wydany został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. w sprawie [...]. Termin do zaskarżenia tego wyroku upływał również 6 lutego 2014 r. Strona zadecydowała, że skargę kasacyjną złoży od obu wyroków. W dzień wniesienia obu skarg Z. W. zmienił stanowisko żądając od pełnomocnika zaskarżenia jedynie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, równocześnie jednak posłużył się opłatą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. Pracownik kancelarii w oparciu o przedstawiony dowód zapłaty skierował skargę kasacyjną na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione w złożonym wniosku nie stanowią okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. Błędne nadanie skargi kasacyjnej przez pracownika kancelarii pełnomocnika skarżącego na adres niewłaściwego sądu, w oparciu o przedstawiony przez skarżącego dowód uiszczenia wpisu, nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Przy dochowaniu należytej staranności przez profesjonalnego pełnomocnika bądź pracownika jego kancelarii nie doszłoby do wniesienia skargi kasacyjnej do niewłaściwego sądu, a w konsekwencji do uchybienia terminowi. Nie mamy tu zatem do czynienia z okolicznością niemożliwą do przezwyciężenia, która nie pozwoliła na dokonanie czynności w terminie. Podkreślić jednocześnie trzeba, że mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika, strona ponosi odpowiedzialność związaną z wyborem pełnomocnika oraz skutki jego działań i zaniechań (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 września 2011 r. II FZ 498/11 LEX nr 948965, z dnia 10 czerwca 2011 r. I OZ 408/11 LEX nr 1082869, z 11 marca 2009 r. I OZ 198/09 LEX nr 564324, z 18 października 2007 r. I FZ 421/07 LEX nr 1014581). Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.