VII SA/Wa 197/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją znak: [...] wydaną dnia [...] listopada na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2014 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu organ podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...], ZNAK: [...], zezwolił na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego pn.: ,,Rozbudowa Portu Lotniczego w [...], w ramach której planowana jest budowa i przebudowa dróg i parkingów, płyty postoju samolotów, sieci i przyłączy oraz budowa, przebudowa i rozbiórka innych obiektów i elementów infrastrukturalnych". Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. inwestor wystąpił do Wojewody [...] o zmianę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wydał w dnu [...] grudnia 2011 r. decyzję Nr[...], zmieniającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Pismem skierowanym bezpośrednio do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego A. J., działający w imieniu własnym oraz w imieniu J. M., M. F., K. F., R. K., A. H., M. W., J. W., W. F., poinformował o licznych, jego zdaniem, nieprawidłowościach powstałych przy wydaniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], zwanej dalej ,,decyzją środowiskową", określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, a także decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. A. J. wniósł o unieważnienie pozwolenia na budowę obiektów pierwszego etapu 2008-2012 tj. rozbudowy płyt postojowych, stanowiska do odladzania, budowy drogi patrolowo-technicznej etap I i II, budowy terminala oraz równoległej drogi kołowania. Z uwagi na fakt, że ww. pismo budziło wątpliwości interpretacyjne, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], wezwał A. J. do usunięcia braków formalnych, poprzez jednoznaczne wskazanie rozstrzygnięć administracyjnych, o których weryfikację wnosi strona skarżąca oraz trybu, w jakim powyższe żądania mają zostać rozpatrzone. W odpowiedzi na powyższe A. J., działając w imieniu swoim oraz sowich mocodawców pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. poinformował, że wnosi o unieważnienie szeregu rozstrzygnięć, w tym m.in. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Jednocześnie Skarżący podkreślił, że decyzje środowiskowe oraz pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji powinny być wydane w sposób zintegrowany. Mając powyższe żądanie na uwadze, pismami z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] oraz znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zgodnie z właściwością wniosek A. J., złożony w imieniu swoim oraz swoich mocodawców o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Transportu, Budownictwa i gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 50 § 1 w związku z art. 54 § 1 kpa, pismem z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], wezwał wnioskodawców do wykazania ich interesu prawnego do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie A. J., działając w imieniu swoim oraz swoich mocodawców, w piśmie z dnia [...] października 2013 r. powołał się na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. Zm.), zwanej dalej ,,Prawem budowlanym", z którego wynik, że stronami postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczystości lub zarządcy nieruchomościami znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. W dniu [...] lipca 2014 r. do Ministra wpłynął wniosek A. J., działającego w imieniu swoim oraz jako pełnomocnika J. M., M. F., K. F., R. K., A. H., M. W., J. W. oraz W. F. z dnia [...] lipca 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej. W uzasadnieniu ww. wniosku skarżący wskazali, że konieczność ponownego rozpoznania niniejszej sprawy związana jest z wystąpieniem licznych uchybień, których dopuścił się organ administracji na etapie rozpoznania wniosków strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Skarżący zarzucili Ministrow naruszenie art. 28 kpa w zw. z art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 z późn. Zm.), zwanej dalej ,,ustawą Prawo ochrony środowiska", w zw. z art. 105 § 1 kpa oraz w zw. z art. 158 § 1 kpa polegające na przedwczesnym i błędnym umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. bez uprzedniego zbadania, czy występuje materialnoprawna regulacja, z której wynika interes prawny skarżących w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący wskazali, że Minister przede wszystkim pominął art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, z którego, zdaniem skarżących wynika, iż są stronami przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze ograniczonego użytkowania, który powinien powstać w związku z rozbudową portu lotniczego mienia L. W. w [...]. Ponadto A. J., działając w imieniu swoim oraz swoich mocodawców, zarzucił Ministrowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 19 § 2 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz. U. Nr 42, poz. 340, z późn. Zm.), zwanej dalej ,,ustawą", polegające na wydaniu decyzji umarzającej postępowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Zdaniem skarżących utworzenie strefy ograniczonego użytkowania przez Sejmik Województwa [...] w związku z przebudową portu lotniczego im. L. W. w [...] oraz rozstrzygnięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosku w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej stanowią zagadnienia wstępne w przedmiotowej w sprawie w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. A. J. wskazał także, że Minister uznał apriori, bez przeprowadzenia szczegółowej analizy ustawy, iż skarżący nie posiadają interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, ograniczając się jedynie do oceny sytuacji prawnej skarżących w kontekście uregulowania zawartego w art. 28 kpa. Zdaniem skarżących Minister powinien zbadać, czy nieruchomości skarżących znajdują się w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji lub czy w stosunku do nieruchomości skarżących nie nastąpiło ograniczenie w korzystaniu. W uzasadnieniu ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. J. podkreślił, iż organ administracji, umarzając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., odmówił całkowicie bezpodstawnie merytorycznego rozpoznania sprawy, pomimo że status strony skarżących w przedmiotowym postępowaniu wynika z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska. W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., które wpłynęło do ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] września 2014 r., A. J., działając w imieniu swoim i swoich mocodawców wskazał, iż podtrzymuje argumentację wskazaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lipca 2014 r. A. J. wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki determinujące konieczność stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Zdaniem skarżących ww. decyzje Wojewody [...] zostały wydane bez uzyskania koniecznej do uch wydania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, wydanej w trybie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej ,,ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku". A. J. przytoczył art. 2 ust. 7 ustawy oraz art. 75 § 1 ust. 1 lit. E ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, których kumulatywna analiza, jego zdaniem, wskazuje na konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Skarżący wskazał, że z aktu sprawy nie wynika, aby taka decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska została wydana , a zatem zdaniem A. J., obie ww. decyzje Wojewody [...] zostały z rażącym naruszeniem prawa, co powinna skutkować stwierdzeniem ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ponadto w piśmie zatytułowanym ,,skarga", wniesionym drogą elektroniczną w dniu [...] października 2014 r., A. J. wezwał o przywrócenie porządku prawnego w związku z brakiem jakichkolwiek działań ze strony Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W piśmie tym skarżący wskazał ponownie, że ww. decyzje Wojewody [...] zostały wydane bez uzyskania koniecznej do ich wydania decyzji środowiskowej, a także podkreślił, że lotnisko w [...] powinno zostać zamknięte ze względu na przekroczenie hałasu poza obszarem lotniska, brakiem ustanowienia strefy ograniczonego użytkowania, a także nielegalnymi lotami nocnymi. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w terminie. Organ ponownie rozpatrujący sprawę wskazał, że zgodnie z art. 127 § 3 kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wobec powyższego organem właściwym do rozpatrzenia wniosku A. J., działającego w imieniu własnym oraz jako pełnomocnika J. M., M. F., K. F., R. K., A. H., M. W., J. W. W. F.o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra jest Minister. Na skutek powyższego wniosku Minister przeprowadził postępowanie, w trakcie którego rozpatrzył raz jeszcze wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności, zbadał prawidłowość postępowania organu pierwszej instancji oraz kończącej go decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., jak również rozpatrzył zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Na wstępie wyjaśnił, ze postępowanie o stwierdzenie nieważności jest szczególnym trybem w przeciwieństwie do postępowania zwykłego. Postępowanie wszczęte złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności określonej decyzji, będącej w obrocie prawnym, toczy się w trybie nadzwyczajnym, na który składają się dwie fazy: faza wstępna - polegająca na prowadzeniu postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada swoją właściwość do rozpatrzenia danej sprawy, czy żądanie wniesione zostało przez legitymowany do tego podmiot, czy nie zachodzą inne przeszkody natury przedmiotowej oraz czy wykazano podstawę z art. 156 §1 kpa, i faza właściwa dotycząca oceny merytorycznej wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności. Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 kpa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może skutecznie domagać się strona. Organ wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego. Przepisy ustawy nie zawierają definicji strony postępowania prowadzonego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Z przepisów ustawy wynika jedynie, iż stroną tego postępowania jest z pewnością inwestor. Zatem katalog ,,pozostałych stron" postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji ustalany być musi w oparciu o art. 28 kpa. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 2 ustawy do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji stosuje się przepisy kpa, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Przepis art. 28 kpa stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zatem do kręgu ,,pozostałych stron" zaliczyć z pewnością można, mając na uwadze treść ustawy, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości oraz podmioty, którym przysługują inne ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren, jak również nieruchomości zajętych pod przebudowę sieci uzbrojenia terenu. O przedmiocie strony w postępowaniu administracyjnym decyduje interes prawny danego podmiotu lub obowiązek, który upoważnia ten przedmiot do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego oraz do brania w nim udziału. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny. Od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosowanych czynności organu administracji(vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn.. akt VI SA/Wa 2525/13, opubl. Lex nr 1435883). W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się zgodnie, iż pojęcie ,,interes prawny" należy rozpatrywać według norm prawa materialnego, czyli taki interes musi wynikać z obowiązujących przepisów prawa, nie może zaś wywodzić się tylko z subiektywnego przekonania podmiotu, że ów interes posiada (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., sygn.. akt OPS 9/96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn.. akt OSK 1563/04, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r., sygn.. akt I OSK 1083/10). Mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie, można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania – art. 28 kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn.. akt I OSK 2226/12, opubl. Lex nr 1356980). Dodatkowo organ wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadmintracyjnym utrwalone jest stanowisko, ze strona w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn.. akt I OSK 1819/07). Z uwagi na powyższe oraz mając na względzie specyfikę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, polegającą na wiążącym określeniu dopuszczalnego na danym terenie rodzaju inwestycji, nie budzi żadnych wątpliwości, że krąg stron postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego w zasadzie nie ogranicza się tylko do wnioskodawców inwestycji oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana. Może on bowiem obejmować także inne podmioty, o ile istnieje konkretny przepis prawa, z którego wynika ich interes prawny. Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy wpływ planowanego przedsięwzięcia wykracza poza teren inwestycyjny, powodując konieczność ochrony praw osób trzecich. Faktyczny zakres oddziaływania inwestycji może dotyczyć zarówno nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących, ale również nieruchomości znajdujących się w dalszym sąsiedztwie. To czy podmiot mający prawo do nieruchomości sąsiadującej (bezpośrednio jak i w dalszej odległości) z terenem inwestycji ma interes prawny wynika wyłącznie z okoliczności konkretnej sprawy. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nie sposób przyjąć, aby funkcjonował określony automatyzm w wyznaczaniu kręgu stron postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. W rezultacie w takim postępowaniu należy każdorazowo ustalać jego strony z uwzględnieniem cech, parametrów oraz miejsca usytuowania planowanej inwestycji w aspekcie jej oddziaływania. W ocenie organu ponownie rozpatrującego sprawę, Minister w zaskarżonym postanowieniu słusznie ocenił, że wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. jak i wyjaśnienia złożone w toku postępowania, nie świadczą o posiadaniu przez skarżących interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Zatem interes skarżących w kontrolowanej sprawie przybrał postać interesu faktycznego. Ten zaś, mimo że ważny dla zainteresowanych, nie dawał podstaw do uznania ich za stronę postępowania o zezwoleniu na realizację inwestycji za zakresie lotniska użytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy. Odnosząc się do zarzutu A. J., iż Minister przede wszystkim pominął art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, z którego, jego zdaniem wynika, iż skarżący są stronami przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze ograniczonego użytkowania, który powinien powstać w związku z rozbudową portu lotniczego imienia L. W. w [...], wskazać należy, iż zarzut ten jest całkowicie chybiony. Minister bowiem szczegółowo wskazał na stronach 7 i 10 decyzji Ministra, że art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, regulujący kwestie związane z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania nie jest normą prawa materialnego, z którego skarżący mogliby wywodzić swój interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały. W związku z powyższym, Minister pismami z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] oraz z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], zwrócił się do Sejmik Województwa [...] z zapytaniem czy w związku z obowiązkiem zawartym w pkt. II.3 decyzji środowiskowej, określającej dla ww. przedsięwzięcia środowiskowe uwarunkowania zgody na jego realizację, zaszła konieczność utworzenia wokół Portu Lotniczego ,, [...]" w [...] – [...] obszaru ograniczonego użytkowania. W przypadku odpowiedzi pozytywnej Minister wezwał o udzielenie informacji, czy ww. obszar ograniczonego użytkowania objął nieruchomości stanowiące własność skarżących. W odpowiedzi na powyższe wezwania Przewodniczącego Sejmiku Województwa [...] pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], poinformował, że z przekazanej przez Zarząd Portu Lotniczego [...],,Analizy porealizacyjnej związanej z zakończeniem realizacji Etapu I rozbudowy Portu Lotniczego [...] im. L. W. w latach 2008-2012", w związku z obowiązkiem zawartym w pkt II.3 decyzji środowiskowej, wynika potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto ww. pismem udzielono informacji, że działki stron skarżących nie znajdują się na terenie obecnie obowiązującego obszaru użytkowania ani też projektowanego obszaru ograniczonego użytkowania. Jednocześnie organ podkreślił, że Minister nie posiada kompetencji do badania w toku postępowania dotyczącego zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego kwestii związanych z ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania, w tym kwestii związanych z subiektywnym odczuciem skarżących, że nieruchomości stanowiące ich własność z uwagi na ich położenie, powinny tym obszarem zostać objęte. Zarzut skarżących, zgodnie z którym Minister powinien zawiesić przedmiotowe postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu utworzenia przez Sejmik Województwa [...] obszaru ograniczonego użytkowania w związku z przedmiotową inwestycją, również należy uznać za całkowicie bezzasadny. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzone sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie sądowoadministracynym wyraźnie wskazuje się, że zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu. Do czasu jego rozstrzygnięcia istnieje materialnoprawna przeszkoda w rozstrzygnięciu sprawy. Przeszkoda ta musi mieć bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną, jej usunięcie jest konieczne dla umożliwienia dalszego biegu sprawy i jej merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2012 r., sygn.. akt I OSK 107/12, opubl. Lex nr 1218835, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn.. akt VII SA/Wa 731/08, opubl. Lex nr 526516. Wbrew stanowiska skarżących, Minister szczegółowo wyjaśnił kwestię, iż nieruchomości stanowiące własność A.J. oraz jego mocodawców nie znajdą się w planowanej strefie ograniczonego użytkowania, o czym jest mowa w powyższej części niniejszej decyzji (pismo Przewodniczącego Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...]). Zatem w przedmiotowej sprawie nie istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, jakim zdaniem skarżących miałoby być utworzenie przez Sejmik Województwa [...] obszaru ograniczonego użytkowania w związku z przedmiotową inwestycją, a rozpatrzeniem przedmiotowej sprawy i wydaniem decyzji. Jeśli zaś chodzi o zarzut, iż Minister powinien zawiesić przedmiotowe postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosku Skarżących w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej, wskazać należy, co następuje. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r., sygn.. akt IISA/Kr 1541/13, opubl. Lex nr 1443485). W przedmiotowej sprawie organ nie miał podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania, ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], z uwagi na brak przymiotu strony przez skarżących w przedmiotowym postępowaniu. W niniejszej sprawie wszczętej na wniosek A. J. oraz jego mocodawców zachodziła możliwość wydania tylko jednego rodzaju rozstrzygnięcia – umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Wskazać bowiem należy, iż w przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony, jak miało miejsce w niniejszym postępowaniu, wynikające z niego żądanie, wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zgodnie z art. 157 § 2 kpa wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ nie może zatem działać jednocześnie według zasady oficjalności i skargowości i winien rozstrzygnąć merytorycznie wniosek w zakresie, w jakim sprecyzował go wnioskodawca. Z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, dla organu administracji powstają określone obowiązki w tym, m.in. obowiązek zbadania czy wnoszący podanie jest stroną w sprawie (art. 28 kpa), dokładnego ustalenia treści żądania strony, czy też zbadania swojej właściwości (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z dnia 24 maja 2011 r., sygn.. akt III SA/Łd 154/11, opubl. Lex nr 1132880 oraz z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn.. akt III SA/Łd 549/10, opubl. Lex nr 758251). Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż Minister nie zbadał, czy nieruchomości skarżących znajdują się w liniach rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji lub zostały przeznaczone do ograniczenia w korzystaniu. Organ wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżących, Minister w pierwszej kolejności dokonał powyższej analizy decyzji Wojewody [...] a dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., o czym świadczy pismo Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r., znak: [...]. Jeśli zaś chodzi o zarzut podniesiony przez skarżących w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r., które wpłynęło do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju w dniu [...] września 2014 r. oraz przy piśmie wniesionym drogą elektroniczną w dniu [...] października 2014 r., iż Minister ,,powinien przywrócić porządek prawny" i z urzędu stwierdzić nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., wskazać jedynie na marginesie należy, iż Minister nie znajduje podstaw do wszczęcia przedmiotowego postępowania z urzędu. Wyjaśnić bowiem należy, iż jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej wyrażona w art. 16 kpa. Z zasady tej wynika, iż dopóki dana decyzja pozostaje w obrocie prawnym, może być ona podstawą do wydania innej – zależnej od niej decyzji administracyjnej. W niniejszej sprawie decyzja, na podstawie której wydane zostały decyzje w przedmiocie zezwolenia na realizację ww. lotniska jest decyzja środowiskowa, która nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. Dopiero uchylenie jej ostatecznym rozstrzygnięciem właściwego organu mogłoby powodować uruchomienie jednego z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych w stosunku do Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz zmieniającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister związany jest z postanowieniami przedłożonej, wraz z wnioskiem inwestora decyzji środowiskowej wydanej przez Prezydenta Miasta [...]. Minister nie może więc, jak to zostało wyżej podniesione, dokonywać w niniejszym postępowaniu oceny legalności decyzji środowiskowej, skoro jest to odrębny akt administracyjny podlegający odrębnemu zaskarżeniu. Decyzja ta wiąże bowiem organ właściwy w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Skarżący zaś wskazali jedynie, iż w ich ocenie, decyzja środowiskowa jest nieważna, bowiem została wydana przez niewłaściwy organ, nie popierając tej tezy żadnym dowodem, którym w tym przypadku mogłoby być rozstrzygnięcie właściwego organu w przedmiocie uchylenia decyzji środowiskowej. Wskazać zaś należy, iż organy orzekające o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego nie są właściwe do oceny prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kompetencja w tym zakresie przysługuje organom wskazanym w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie bowiem z art. 19 kpa organy administracji publicznej winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji (postanowienia) powoduje nieważność rozstrzygnięcia niezależnie od wpływu na jego treść. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. Art. 28 kpa w zw. z art. 135 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 105 § 1 kpa oraz w zw. z art. 158 § 1 kpa, polegające na przedwczesnym i całkowicie błędnym umorzeniu postępowania w sytuacji zaniechania zbadania, czy występuje podstawa materialnoprawna kształtująca interes prawny skarżących jako stron przedmiotowego postępowania. Skarżący wskazali, że Minister przede wszystkim pominął art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, z którego – zdaniem skarżących wynika, iż jest stroną przedmiotowego postępowania z uwagi na fakt, że jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze ograniczonego użytkowania, który powinien powstać w związku z rozbudową portu lotniczego imienia L. W. w [...]; 2. Naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz. U. Nr 42, poz. 340, z późn. Zm.), polegające na wydaniu decyzji umarzającej postępowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zawieszenia przedmiotowego postępowania w związku z koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego obejmującego w przedmiotowej sprawie utworzenie strefy ograniczonego użytkowania przez Sejmik Województwa [...] w związku z przebudową portu lotniczego imienia L. W. w [...]; 3. Naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 19 ust. 2 specustawy lotniskowej, polegające na wydaniu decyzji umarzającej postępowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zawieszenia przedmiotowego postępowania w związku z koniecznością rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego obejmującego rozstrzygnięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia, zwanej dalej ,,decyzją środowiskową"; 4. Uznanie przez Ministra, bez przeprowadzenia szczegółowej analizy specustawy lotniskowej, iż skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, poprzez ograniczenie się jedynie do oceny sytuacji prawnej skarżącego w kontekście uregulowania zawartego w art. 28 kpa. Zdaniem skarżącego Minister powinien zbadać, czy nieruchomość skarżącego znajduje się w liniach rozgraniczających teren planowanej inwestycji lub czy w stosunku do nieruchomości skarżącego nie nastąpiło ograniczenie w korzystaniu; 5. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w zw. z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 99, poz. 1227, z późn. Zm.), w zw. z art. 72 ust 1 pkt 14 i art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające na nieuwzględnieniu przez Ministra, iż decyzje Wojewody [...] nie zostały poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W odpowiedzi na skargę Minister \infrastruktury i Rozwoju wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. Zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. Zm.), zwanej p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej do sądu decyzji następujące w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku jednak, gdy wskazane uchybienia nie występują, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów; może zatem uwzględnić skargę z uwagi na okoliczności, których skarżący nie podnosił w skardze. Z kolei, na mocy art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie doszło do naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego, w stopniu mającym jakikolwiek wpływ na wynik sprawy i skutkującego koniecznością wyeliminowania ich z porządku prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju wydana dnia [...] listopada 2014 r. utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2014 r. umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego pn. ,,Rozbudowa Portu Lotniczego w [...], w ramach której planowana jest budowa i przebudowa dróg i parkingów, płyty postoju samolotów, sieci i przyłączy oraz budowa, przebudowa i rozbiórka innych obiektów i elementów infrastrukturalnych" oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zmieniającej w/w decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2010 r. W pierwszej kolejności należy podnieść, że kontrolowana przez Sąd decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym – nieważnościowym, którego celem jest jedynie ustalenie ( bez rozpatrzenia sprawy, co do jej istoty) czy weryfikowana decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych nad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Przy czym należy zaznaczyć, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia może być wszczęte jedynie na wniosek strony, która ma interes prawny w jego kwestionowaniu. Analizując zebrany materiał dowodowy, Sąd podziela ustalenia i ocenę organu, iż skarżący nie legitymuje się (w świetle art. 28 kpa) przymiotem strony koniecznym dla skutecznego wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji bowiem skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Organ rozstrzygający sprawę podkreślił iż pismami z dnia [...] grudnia 2013 r. i [...] stycznia 2014 r. zwrócił się do Sejmiku Województwa [...] z zapytaniem czy w związku z obowiązkiem zawartym w pkt II.3 decyzji środowiskowej, określającej dla ww. przedsięwzięcia środowiskowe uwarunkowania zgody na jego realizację, zaszła konieczność utworzenia wokół utworzenia wokół Portu Lotniczego ,,[...]" w [...] – [...] obszaru ograniczonego użytkowania. W przypadku odpowiedzi pozytywnej Minister wezwał o udzielenie informacji, czy ww. obszar ograniczonego użytkowania objął nieruchomościami stanowiące własność skarżącego. W odpowiedzi na powyższe wezwania Przewodniczący Sejmiku Województwa [...] pismem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak: [...], poinformował, że z przekazanej przez Zarząd Portu Lotniczego [...],,Analizy porealizacyjnej związanej z zakończeniem realizacji Etapu I rozbudowy Portu Lotniczego [...] im. L. W. w latach 2008 – 2012", w związku z obowiązkiem zawartym w pkt II.3. decyzji środowiskowej, wynika potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ponadto ww. pismem udzielono informacji, ze działka skarżącego nie znajdują się na terenie obecnie obowiązującego obszaru użytkowania ani też projektowanego obszaru ograniczonego użytkowania. W tej sytuacji zasadnym było przyjęcie przez organ, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. i decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2011 r., wniesione zostało przez podmioty niebędące stronami postępowania. W sytuacji niniejszej sprawy Sąd podziela w pełni ustalenia analizę i wnioski organu, iż skarżący nie wykazał, iż ma on interes prawny konieczny dla wszczęcia postępowania nadzorczego. Z uwagi na fakt, iż Strona skarżąca we wniosku oraz pismach przekazanych w toku postępowania, wielokrotnie wskazywała na nielegalność decyzji środowiskowej ponownie organ wskazał, że Minister nie jest właściwy do orzekania w ww, kwestiach. Zgodnie bowiem z art. 19 kpa organy administracji publicznej winny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydaniu decyzji (postanowienia) powoduje nieważność rozstrzygnięcia niezależnie od wpływu na jego treść (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2008 r., sygn.. akt IV SA/Wa 2455/07, także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2010 r., sygn.. akt II SA/Po 452/10). Wskazać także należy, ze kwestionowanie rozstrzygnięć zatwierdzających realizację inwestycji jaką jest budowa [...] Kolei Metropolitarnej, również nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie podlega odrębnemu zaskarżeniu do właściwego organu. Organ administracji publicznej bada bowiem sprawę biorąc pod uwagę jej indywidualne uwarunkowania faktyczne i prawne, w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy. Nie jest zadaniem organu ocena innej sprawy nie będącej przedmiotem prowadzonego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn.. akt II SA/Ol 960/09). Badanie przyczyn nieważności aktu administracyjnego, ujętych w art. 156 § 1 kpa, a więc stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przesłanek skutkujących jego nieważnością, następuje dopiero po ustaleniu, ze podmiot wnoszący żądanie posiada interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności. Z uwagi na powyższe zarzut naruszenia Prawa budowlanego przy wydaniu zaskarżonych decyzji oraz wszelkie argumenty dotyczące nieprawidłowości związanych z wydaniem zaskarżonych rozstrzygnięć, nie mogą stanowić przedmiotu rozważań Ministra. Odnosząc się do wskazanego przez stronę skarżącą obniżenia wartości nieruchomości, organ prawidłowo zauważył, że ewentualne roszczenia z tego tytułu mogą być ocenione i likwidowane wyłącznie w oparciu o przepisy prawa cywilnego w postepowaniu przed sądem powszechnym, ale nie świadczą o posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie zaistniała przeszkoda podmiotowa uniemożliwiająca prowadzenie postępowania w celu merytorycznego rozpoznania wniosku A. J., złożonego w imieniu swoim oraz J. M., M. F., K. F., R. K., A. H., M. W., J. W., W. F. Organ zasadnie zatem stwierdził, iż z uwagi na fakt, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte, o czym Minister poinformował strony pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. , znak: [...], zachodzi konieczność jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 kpa. Wskazuje na to m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny a Warszawie w wyroku z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn.. akt VII SA/Wa 1157/11, w którym Sąd stwierdza, że ,,gdy już z żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wynika w sposób oczywisty, ze podmiot wnoszący żądanie nie ma interesu prawnego, winna nastąpić odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (...). Natomiast, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności ustalenia, czynności te mogą być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie negatywnego wyniku są podstawą do zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie". Ustosunkowując się do podniesionego przez skarżącego zarzutu, zgodnie z którym interes prawny uzasadniają liczne ustawy i rozporządzenia, mi.in. ustawa Prawo ochrony środowiska, ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, a także dyrektywy unijne, podkreślić należy, że dla uznania , iż strona posiada interes prawny w toczącym się postępowaniu konieczne jest wskazanie konkretnej normy prawa materialnego, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Istotą interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa jest bowiem jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby lub żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu – strony postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn.. akt II OSK 724/11). Podkreślenia również wymaga fakt, iż źródło uprawnienia lub obowiązku, o którym mowa w art.. 28 kpa, musi dotyczyć bezpośrednio pomiotu domagającego się czynności organu, co w tym przypadku nie ma miejsca. Skarżący bowiem w swoich pismach nie przywołali żadnego przepisu, z którego mogliby wywodzić swój interes prawny (obowiązek lub uprawnienie), co nie pozwala na uznanie ich za strony przedmiotowego postępowania. Za taki przepis w przedmiotowej sprawie nie może być uznany powołany przez skarżących przepis art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, regulujący kwestie związane z utworzeniem obszaru ograniczonego użytkowania, bowiem ww. obszar utworzony przez Wojewodę [...] rozporządzeniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2002 r., nr [...] poz. [...]), ani też projektowany obszar ograniczonego użytkowania nie objął należących do skarżącego nieruchomości. Jednocześnie należy wskazać, że Minister nie posiada kompetencji do badania w toku postępowania dotyczącego zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego kwestii związanych z obszarem ograniczonego użytkowania. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, tworzy sejmik województwa, w drodze uchwały. Dodać również należy, że powoływanie się na hałas i zanieczyszczenie powietrza , czyli uciążliwości związane z ruchem lotniczym nie mogą być przedmiotem oceny na etapie rozbudowy terminala. Są to okoliczności badane podczas monitoringu przed ustaleniem strefy ograniczonego użytkowania terenów i na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do licznie przywoływanego przez stronę skarżącą orzecznictwa sądowego wyjaśnić należy, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach przepisów prawa, w realiach konkretnej sytuacji faktycznej. Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn.. akt II OSK 1112/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2001 r., sygn.. akt II SA 55/00). Z powyższego wynika, że organy administracji publicznej nie opierają swoich rozstrzygnięć o wyroki sądowe, zaś orzecznictwo sądowo – administracyjne, które przytacza w uzasadnieniu organ administracji posiada jedynie charakter pomocniczy, mający na celu odzwierciedlenie racji decyzyjnej oraz wyjaśnienie toku rozumowania organu prowadzącego postępowanie do zastosowania konkretnego przepisu materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.