VII SA/Wa 2020/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...] w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy [...]w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...], - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] znak: [...], nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu poprzez: 1) niezwłoczne wykonanie tymczasowego (do czasu wykonania naprawy – wzmocnienia uszkodzonych i wymiany zniszczonych elementów stropów drewnianych) podstęplowania stropów drewnianych budynku, w terminie do 15 lipca 2013 r., 2) wykonanie, w terminie do 30 czerwca 2014 r. następujących robót budowlanych: • naprawę - wzmocnienie uszkodzonych i wymianę zniszczonych elementów stropów drewnianych całego budynku na nowe z dostosowaniem parametrów technicznych nośności stropów stosowną do przeznaczenia pomieszczeń. Nowo wybudowane elementy z drewna należy zabezpieczyć odpowiednimi preparatami bio- i ognioochronnymi, • przemurowanie pochylonego komina na poddaszu budynku, doprowadzając go do pionu z zachowaniem bezpieczeństwa konstrukcji więźby dachowej oraz szczelności pokrycia dachu, • uzupełnienie tynków w posadzce betonowej na poddaszu budynku, • zamocowanie oderwanego punktu świetlnego na klatce schodowej w poziomie poddasza, • wymianę nieszczelnej instalacji wodno-kanalizacyjnej w budynku, • usunięcie w całości porażonych biologicznie tynków wewnętrznych pomieszczeń mieszkalnych, osuszenie i odkażenie ścian budynku oraz wykonanie nowych tynków w miejsce tyków usuniętych, • uzupełnienie ubytków tynku na klatce schodowej, • uzupełnienie ubytków mocowań rynny od strony podwórza. W zakresie punktu 1 sentencji decyzji organ powiatowy nadał rygor natychmiastowej wykonalności. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...], uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku wskazanego w pkt. 1 sentencji i wyznaczył nowy termin do dnia [...] października 2013 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 24 lipca 2015 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w W., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. [...] WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], znak: [...], wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] września 2013 r. nr [...], znak: [...], uchylającą decyzję PINB dla [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku wskazanego w pkt. 1 sentencji i wyznaczającej nowy termin do dnia 31 października 2013 r., w pozostałym zakresie utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Następnie, [...] WINB decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Odwołanie od decyzji [...] WINB z dnia 23 maja 2016 r., w ustawowym terminie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w. W.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w przepisach art. 145 oraz art. 145a i 145b k.p.a. Przepis art. 145 § 1 k.p.a. normuje kwalifikowane naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które daje podstawy do zastosowania sankcji, w szczególności pozbawienia mocy obowiązującej decyzji ostatecznej przez jej uchylenie i otworzenie możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wniosek o wznowienie postępowania złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w W.. Wniosek uzasadniła tym, że w lipcu 2015 r. została sporządzona ekspertyza aktualnego stanu technicznego drewnianych stropów w budynku usługowo-mieszkalnym usytuowanym przy ul. [...] w W., z której wynika, że budynek przy ul. [...] w W. jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Ponadto, ekspertyza zawiera zalecenia techniczne mające na celu określenie sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz analizę dokumentacji technicznej z 2013 r., z uwzględnieniem już wykonanych na jej podstawie robót budowlanych mających na celu poprawę stanu technicznego przedmiotowego budynku. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem wnioskodawcy nową okolicznością w sprawie jest, wynikający z nowej ekspertyzy, sporządzonej przez dr inż. budownictwa lądowego J.. S., w lipcu 2015 r., nowy zakres niezbędnych prac do wykonania w budynku przy ul. [...] w W.. Zdaniem strony ustalenia i oceny zawarte w nowej ekspertyzie podważają oceny i ustalenia zawarte w ekspertyzie wykonanej w marcu 2011 r. przez dr B. M. i inż. W. M. oraz w późniejszych ocenach i "stwierdzeniach zawartych w korespondencji z PINB w W.". Organ odwoławczy podał, że organ I instancji w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wskazał, że przedłożona ekspertyza może być uznana co najwyżej za odmienne stanowisko w kwestii oceny stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W. i nie może zostać uznana za nowy dowód w sprawie, gdyż powyższe opracowanie powstało już po zakończeniu postępowania zwykłego w sprawie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że o spełnieniu podstawy wymienionej w przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. decyduje kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Wskazał, że w świetle art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nowe okoliczności i dowody to takie, które istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadminstracyjnym pojawienie się nowej okoliczności po wydaniu ostatecznej decyzji może stanowić jedynie podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie, a nie podstawę do wznowienia postępowania w tej sprawie. Wznowienie postępowania na podstawie okoliczności, które miały miejsce po wydaniu decyzji, stanowi więc rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 299/13). Podał, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie można utożsamiać nowej okoliczności faktycznej z nowym dowodem. Dokument sporządzony po wydaniu decyzji w postępowaniu zwykłym nie może być uznany za nowy dowód, stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, gdyż nie istniał on w dniu wydania decyzji. Jeśli jednak w ocenie strony żądającej wznowienia postępowania w sprawie, wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, to okolicznością taką nie może być sam fakt sporządzenia dokumentu, lecz fakty z dokumentu tego wynikające. Nowa okoliczność musi być istotną dla sprawy (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Należy przez to rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego, przy czym wystarczające jest prawdopodobieństwo wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 1885/99, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 429/06, wyrok NSA z dnia 1 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2863/13). Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że sporządzona przez dr. inż. budownictwa lądowego J. S. ekspertyza z lipca 2015 r., nie jest nowym dowodem, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Informacje i wnioski w niej zawarte, co do nieodpowiedniego stanu technicznego, budynku, które w ocenie skarżącej są nowymi okolicznościami w sprawie, też nie są nowe, bowiem wiedzę o nich organy nadzoru budowlanego posiadały już na etapie postępowania zwykłego. Dowodem, na podstawie którego PINB [...] ustalił obowiązki, mające usunąć niewłaściwy stan techniczny obiektu była ekspertyza z marca 2011 r. Przedłożona w lipcu 2015 r. nowa ekspertyza stanowi polemikę w kwestii oceny stanu faktycznego, znanego organom orzekającym w trybie zwykłym. Nowy zakres prac określony w nowej ekspertyzie z lipca 2015 r. która nota bene uwzględniała wykonane już po wydaniu decyzji PINB [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. roboty budowlane nie może stanowić nowej i istotnej okoliczności w sprawie, istniejącej w dacie wydania decyzji ostatecznej. Przedstawione zatem przez skarżącą okoliczności nie mogą skutkować uchyleniem decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2013 r. w trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu dotyczącej "określenia na nowo zakresu niezbędnych prac", GINB wskazał, że z akt sprawy wynika, że w budynku przy ul. [...] w W. po zakończeniu postępowania w trybie zwykłym były prowadzone prace dotyczące wykonania obowiązków nałożonych decyzją PINB [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], w tym również prace związane z drewnianymi stropami w ww. budynku. Powyższe potwierdza oświadczenie złożone przez "N. Sp. z o. o." z dnia 17 sierpnia 2015 r. Dodatkowo wskazał, że sporządzona przez dr. inż. budownictwa lądowego J. S. w lipcu 2015 r. ekspertyza dotyczy m.in. aktualnego stanu technicznego drewnianych stropów w budynku usługowo-mieszkalnym usytuowanym przy ul. [...] w W.. WSA w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 473/08 wskazał, że jeżeli wznowienie postępowania dotyczy okoliczności związanych czasowo z decyzją pierwotną, która odnosiła się do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w danym czasie, to nieuzasadnionym byłoby branie pod uwagę w postępowaniu wznowieniowym zmian stanu faktycznego i prawnego zaistniałych później. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy [...] w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez nie wszczęcie postępowania i uznanie, iż w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że ustalenia dokonane przez biegłego w nowej ekspertyzie podważają oceny i ustalenia zawarte w ekspertyzie wykonanej przez dr. B. M. i inż. W. M.. A zatem jest to istotna okoliczność, która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem skarżącej stan techniczny budynku w momencie wydania decyzji o wykonaniu określonych robót budowlanych był lepszy niż wynika to z ekspertyzy na której oparł się organ. Zatem skoro ta okoliczność faktyczna nie była znana organowi w momencie wydawania decyzji, a niewątpliwie jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia, jej ujawnienie na późniejszym etapie stanowi podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Badając legalność zaskarżonej decyzji - stosownie do dyspozycji powołanych przepisów - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] (nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej budynku przy [...] w W. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu) w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku wskazanego w pkt. 1 sentencji i wyznaczył nowy termin do dnia 31 października 2013 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja została wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Postępowanie to uruchomione zostało na wniosek skarżącej, w którym powołała się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a to w związku z tym, że w lipcu 2015 r. została sporządzona ekspertyza aktualnego stanu technicznego drewnianych stropów w budynku usługowo-mieszkalnym usytuowanym przy ul. [...] w W.. Zdaniem skarżącej nową okolicznością w sprawie jest, wynikający z powyższej ekspertyzy, nowy zakres niezbędnych prac do wykonania w budynku przy ul. [...] w W.. Zdaniem strony ustalenia i oceny zawarte w nowej ekspertyzie podważają oceny i ustalenia zawarte w ekspertyzie wykonanej w marcu 2011 r. oraz w późniejszych ocenach, na których oparto decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Rozwijając powyższe wskazać przede wszystkim trzeba, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Nie jest więc to kolejna instancja zwykłego postępowania, a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi m. in. w art. 145 § 1 k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 ww. ustawy. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Co równie istotne, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także - czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zaznaczyć także trzeba, iż wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce i w celu ustalenia jej wpływu na wynik sprawy), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowanie) nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną (a to – w granicach stwierdzonej podstawy wznowienia i w celu usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości). W ocenie Sądu, rozpatrując wskazane żądanie, organy obu instancji przeprowadziły właściwe postępowanie, adekwatne do trybu; dokonały prawidłowej analizy okoliczności podniesionych we wniosku o wznowienie i właściwej wykładni w tym kontekście przepisów art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w konsekwencji wydały prawidłowe rozstrzygnięcia. Sąd uznał, iż zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane, a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Rację mają bowiem organy orzekające, iż w sprawie nie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. I tak, wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji, przy czym nie były znane organowi, który wydal decyzję". (vide: wyrok NSA z 19 lipca 2012 r. II OSK 768/11, LEX nr 1252179). Aby zatem mówić o tym, że została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., okoliczności wymienione w tym przepisie winny zaistnieć jednocześnie. A zatem - okoliczności faktyczne powinny być nowe, powinny być istotne, powinny istnieć w dacie wydania decyzji, a nadto nie były one znane organowi, który decyzję wydał. (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt II OSK 758/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, kierując się powyższym, uznać trzeba, iż rację ma organ odwoławczy podnosząc, że dowód wskazany przez wnioskodawcę we wniosku o wznowienie postępowania, tj. ekspertyza sporządzona przez dr. inż. budownictwa lądowego J. S. w lipcu 2015 r., nie może stanowić o wystąpieniu ww. podstawy wznowienia. Nie można bowiem stwierdzić, iż opinia ta stanowi "nowy dowód" w rozumieniu ww. przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., skoro nie istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2013 r. Nie można też przyjąć, że ekspertyza ta ujawniła nowe okoliczności istniejące w chwili wydawania decyzji a nieznane organowi. Zasadnie organy orzekające w sprawie wskazały, że przedłożona ekspertyza może być uznana co najwyżej za odmienne stanowisko w kwestii oceny stanu technicznego budynku przy ul. [...] w W.. Dodatkowo należy podkreślić, że ekspertyza ta odnosi się do stanu faktycznego istniejącego w chwili jej sporządzania i uwzględnia okoliczności powstałe po wydaniu decyzji. Zarówno te, na które miał wpływ upływ czasu jak i te wynikające z wykonanych robót budowlanych. Poza tym w odniesieniu do zasadniczego zakresu robót budowlanych nakazanych w decyzji, wnioski płynące z tej ekspertyzy nie podważają słuszności rozstrzygnięcia organu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że sporządzona ekspertyza z lipca 2015 r. nie jest nowym dowodem, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Nowy zakres prac określony w nowej ekspertyzie z lipca 2015 r. nie może stanowić nowej i istotnej okoliczności w sprawie, istniejącej w dacie wydania decyzji ostatecznej. Z tych też przyczyn Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i uznał, że kontrolowana decyzja jest prawidłowa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.