VII SA/Wa 2130/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg P. J. i Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania Administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., Nr 267 z późn. zm), w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2015 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1569/14, uchylającym decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., uchylił w całości decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...].01.2014 r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu, p. B. M., zam. [...], gm. [...], pozwolenia na budowę wielofunkcyjnego obiektu usługowego dla właścicieli małych zwierząt domowych i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce ew. nr [...], obręb – [...] [...], gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił ustalony stan faktyczny wskazując, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Starosta [...] odmówił Pani B. M. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wielofunkcyjnego obiektu usługowego dla właścicieli małych zwierząt domowych i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działce nr ew. [...] w obrębie [...] [...], gmina [...]. W ocenie organu I instancji projektowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 r.Nr [...], poz. [...]). Od tej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożyła p. B. M., zarzucając decyzji Starosty [...] naruszenie przepisów 7, 8, 11, 77 § 1, 107 § 1 i 3 Kpa oraz naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację zapisów ww. uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...].12.2003 roku. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ta została przez B. M. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1569/14, WSA uchylił decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., zarzucając Wojewodzie, że "nie wykazał, że w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które uzasadniłoby ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji w takim zakresie, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nadto sporządził uzasadnienie decyzji, które nie zawiera czytelnego i jasnego przedstawienia jego stanowiska w sprawie. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wątpliwości co do spełnienia przesłanek określonych w przepisach prawa budowlanego powinny zostać rozstrzygnięte przez organ odwoławczy we własnym zakresie, ewentualnie w drodze przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 kpa, co winno doprowadzić do wydania decyzji merytorycznej w sprawie" Po zapoznaniu się z ww. wyrokiem WSA i aktami sprawy, Wojewoda [...], na podstawie art. 136 Kpa zlecił Staroście [...] przeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w niniejszej sprawie: 1/ uzupełnienie projektu budowlanego o decyzję Wojewody [...] o pozwoleniu na budowę zjazdu z drogi serwisowej usytuowanej w pasie drogi krajowej nr [...] do nieruchomości nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] - art. 82 ust.3 pkt 3, w związku z art. 3 pkt 3a i art. 28 Prawa budowlanego, gdyż działka budowlana musi mieć dostęp do drogi publicznej, 2/ uzupełnienie podpisów: projektantów, sprawdzających i współpracujących na stronie tytułowej projektu i na rysunkach (w metrykach) projektu - na podstawie § 3 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", w tym projektanta opracowania dot. technologii, w związku z § 11 ust.2 pkt 6 ww. rozporządzenia, 3/ ponumerowanie stron i arkuszy projektu budowlanego oraz załączników – zgodnie z § 5 rozporządzenia (techniką trwałą, a nie ołówkiem), 4/ wyjaśnienie opracowania projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji (miejsca postojowe dla klientów (poz.3) - na obszarze "rezerwy terenu pod rozbudowę trasy [...]", wyszczególnionym w legendzie tego opracowania. Czy przedmiotowa działka nr [...] objęta jest uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla rejonu drogi krajowej nr [...] - część I Zgodnie z zapisem § 7 tej uchwały - cyt.: "wzdłuż tylnej granicy każdej działki oznaczonej symbolem G (uznając za front działki granice przy drodze krajowej Nr [...]), obowiązuje zachowanie pasa wolnego od zabudów o szerokości nie mniej niż 20 m z przeznaczeniem na drogę obsługi lokalnej wraz z zielenią towarzyszącą." Na powyższe Starosta [...] udzielił odpowiedzi pismem z dnia 28.07.2015 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania p. B. M. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., i po przeanalizowaniu akt sprawy, Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 35 ust.1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; - wykonanie a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organ odwoławczy podkreślił, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z § 29 ust. 1 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku (Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r., Nr [...], poz. [...]), "dla terenu usług rzemiosła, oznaczonego w planie UR, ustala się podstawowe przeznaczenie na nieuciążliwe rzemiosło usługowe i produkcyjne, handel, gastronomię itp." Zdaniem Wojewody [...] przywołany ww. uchwałą zapis § 29 ust. 1 ma charakter przepisu otwartego. Nie wymieniono w nim żadnych funkcji z zakazem ich realizacji. Tym samym uznać należy, że każdy przejaw działalności handlowej, usługowej czy wytwórczej wpisuje się w przeznaczenie "UR", byle nie byłaby to działalność uciążliwa. Przy takiej redakcji § 29 ust. 1 uchwały, marginalne znaczenie ma to czy świadczenie kompleksowych usług dla właścicieli małych zwierząt wchodzi w formalny zakres definicji rzemiosła, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 22-marca 1989 r. o rzemiośle, skoro uchwałodawca w § 6 ust. 7 ww. uchwały ustalił, że "usługi nieuciążliwe to obiekty usługowe wolnostojące lub lokale wbudowane, służące szeroko rozumianej funkcji usługowej, stosownie do ustawy prawo ochrony środowiska nie zaliczane do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz spełniające wymogi właściwe dla podstawowego przeznaczenia terenu". Zgodnie z tym zapisem usługami nieuciążliwymi są obiekty usługowe lub lokale wbudowane, służące szeroko rozumianej funkcji usługowej, stosownie do ustawy prawo ochrony środowiska nie zaliczane do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz spełniające wymogi właściwe dla podstawowego przeznaczenia terenu. Wojewoda [...] analizując przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uznał, że nie sposób zakwalifikować planowanej na działce nr [...] inwestycji pn. " wielofunkcyjnego obiektu usługowego dla właścicieli małych zwierząt domowych", jako działalności związanej z chowem zwierząt, grzebowiskiem zwłok zwierzęcych czy składowania odpadów. Art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach stanowi, że ustawy nie stosuje się do zwłok zwierząt, które poniosły śmierć w inny sposób niż przez ubój, które są unieszkodliwione zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009. W aktach sprawy znajduje się decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt technologiczny "Wielofunkcyjnego Obiektu Usługowego dla właścicieli małych zwierząt domowych, B. M., [...] [...]". Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że projekt technologiczny dla ww. obiektu, w tym spalarni małych zwierząt domowych spełnia wymagania zawarte w sekcji 2 art. 12 pkt a, ppkt (i) rozporządzenia (WE) 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r., określającego przepisy sanitarne dot. produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. Z dnia 14.11.2009 L 300/7). Organ odwoławczy dodał, że "postanowienia planu miejscowego, jako aktu prawa miejscowego, podlegają wykładni. Oznacza to m.in., że do jego wykładni należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Wszelka więc rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości jest sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowi istotne naruszenie ustaleń danego planu (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1999 r., IV SA 295/96, LEX nr 47787). Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzający zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy lub ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinien mieć na uwadze charakter tej decyzji (planu miejscowego), wydawanej na podstawie przepisów służących zachowaniu ładu przestrzennego, i nie powinien zapominać, że art. 4 Prawa budowlanego statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą zapewnić inwestorowi realizację jego inwestycji i zapobiegać poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., II OSK 1719/07, LEX nr 530046). Celem tej decyzji (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest bowiem jedynie wytyczenie podstawowych kierunków (ram) projektowanej inwestycji budowlanej, których uszczegółowienie (np. co do konkretnego posadowienia na działce) następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę". - komentarz Kosicki Artur, Lex 2014. W związku z powyższym, w opinii Wojewody [...], projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z obowiązującym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., jak również odpowiada prawu pod względem wymagań dotyczących ochrony środowiska. Projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia. W aktach sprawy znajdują się uprawnienia budowlane projektantów oraz zaświadczenia o ich przynależności do izby architektów i izby inżynierów budownictwa, a także oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Poza tym w aktach sprawy znajduje się także decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2014 r., znak:[...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca B. M. pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi serwisowej w pasie drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działki nr ewid. [...] obręb [...] położonej w miejscowości [...]. Poza tym w aktach sprawy znajduje się także decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] października 2014 r., znak:[...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca B. M. pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi serwisowej w pasie drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działki nr ewid. [...] obręb [...] położonej w miejscowości [...]. Przedmiotowa inwestycja ma zatem zagwarantowany dostęp do drogi publicznej. Na koniec Wojewoda [...] wskazał, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych |v art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji pozwoleniu na budowę. Skargę na tę decyzję złożył P. J., w imieniu którego działała matka J. J.. W pierwotnej skardze decyzji Wojewody [...] zarzuciła przede wszystkim niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto wskazywała na wyjątkową uciążliwość planowanego przedsięwzięcia, pozbawiającą możliwości zamieszkiwania w okolicy obiektu oraz znacznie obniżającą wartość nieruchomości znajdujących się w pobliżu. Uzupełniając skargę pismem z dnia 12.10.2015 r. w pierwszej kolejności wskazała, że jej syn jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w miejscowości [...], gmina [...], powiat [...], województwo [...] obejmującej działkę nr [...] , w której to miejscowości na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], gmina [...] ma być wnoszona spalarnia martwych zwierząt domowych (krematorium). W skardze podkreślono, że P. J. ma interes prawny w zaskarżeniu ww. decyzji wynikający z prawa własności do ww. nieruchomości. Wskazano, że działka o nr [...] położona jest w zasięgu oddziaływania planowanej spalarni (w odległości ok. 400 m) martwych zwierząt domowych zatem immisje z planowanej spalarni martwych zwierząt domowych takie jak: spaliny, gazy, dym zanieczyszczenia powietrza oraz smród będą niewątpliwie docierać do przedmiotowej działki, w postaci: spalin, gazów, odpadów, smrodów. Skutkować to może skażeniem środowiska ale również jego potencjalnym, a nawet znacznym pogorszeniem, czego zabrania ustawa o ochronie środowiska i wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze, co może również wpłynąć na zdrowie ludzi. Postępowanie ze zwłokami zwierząt domowych reguluje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady WE nr 1069/2009 z dnia 21 .10. 2009r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozrządzenie WE nr 1774/2002 oraz ustawa i Inspekcji Ochrony Środowiska , a także ustawy 7 dnia 29 stycznia 2005r o Inspekcji Weterynaryjnej . Wskazując na to stwierdzono, że przedmiotowa spalarnia nie uzyskała jako inwestycja należąca do katalogu mogących oddziaływać na środowisko decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, co wypełnia dyspozycję paragrafu 3 ust 1 pkt 80 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. Z 2010, nr 213, poz. 1397). Stwierdzono, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje związane z odzyskiwaniem lub unieszkodliwianiem odpadów. Dodatkowo wskazano, że lokalizacja ww. spalarni znajduje się w bliskim sąsiedztwie [...] (i/lub w pobliżu [...]) - a zatem zasadnym jest zarzut naruszenia Działu V rozdziału 5 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity - Dz. U. 2013r., poz. 1235, ze Im.) w szczególności art. 96 tej ustawy i późniejsze po nim. Naruszenie to sprowadza się do nie rozpatrzenia przez organ, który wydał pozwolenie na budowę (czyli przez Wojewodę) prognozowanego wpływu omawianego przedsięwzięcia na stan obszarów Natura 2000 - w tym przypadku - "Dolina [...]", "[...]" (oba obszary dotyczą całego międzywala [...] w gm. [...]), jak również "Puszcza [...]" - gdyż do granic Puszczy jest ok. 700 m i ok. 700 m doliny [...]. Ponadto w piśmie tym wskazano, że inwestycja jest niezgodna z Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...].02.2014r w sprawie określenia wymagań, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk, spalarni zwłok zwierzęcych i ich części wydanej na podstawie art. 18 ust 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013r, poz. 594 z poźn. zm.) oraz art. 7 ust 3 ustawy z dnia 13 września 1990r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz. U. z 2013r, poz. 1399 i 15939). Skargę na decyzję Wojewody [...] złożyło również Stowarzyszenie Powiatu [...] "[...]" wskazując, że podstawą skargi art. 44 ustawy z dnia 3. 10. 2008r o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U z 2013, poz. 1235 z poźn. zm.) i art. 33 ust 2 w zw. z art. 25 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami ( Dz. U. z 2012r., poz,270 z późn. zm.) Zaskarżonej decyzji Stowarzyszenie zarzuciło nieważność w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 2 KPA, tj. wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (bądź stwierdzenia braku takiej konieczności) i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej "ustawa środowiskowa8}, co stanowi o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, Ponadto zarzucono naruszenie: - art. 10 KPA w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nie ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego, pominięcie skarżącego jako strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, przez to nie zapewnienie mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, - art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację, tj. nieuprawnione zawężenie pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu", - naruszenie art. 8 KPA poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, tj. wydanie pozwolenia na budowę pomimo, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnosząc te zarzuty Stowarzyszenie wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój udział w postępowaniu Stowarzyszenie wskazało, że zaniepokojeni mieszkańcy [...] oraz okolicznych miejscowości; [...], [...], [...], [...], [...], [...] i innych miejscowości i bezpośredni oraz pośredni sąsiedzi działki nr ew. [...], obręb [...] oraz inni mieszkańcy zainteresowani sprawą, upoważnili Stowarzyszenie Powiatu [...] [...] do działań w postępowaniu administracyjnym w związku z powstawaniem tego obiektu wielofunkcyjnego obiektu usługowego dla właściciel małych zwierząt domowych i zbiornika bezodpływowego na nieczystości stałe ( w tym spalarni martwych zwierząt domowych inaczej odpady poprzez spopielenie). W odpowiedzi na skargi organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Organ dodatkowo wskazał, że w jego ocenie inwestycja nie należy do zawsze lub potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko. Odpowiedź na skargi złożyła również uczestniczka postępowania inwestor B. M.. Wnosiła ona o oddalenie skarg wskazując, że W toku prowadzonych przez organy postępowań administracyjnych stwierdzono, że zatwierdzony ostatecznie decyzją nr [...] obiekt o pow. użytkowej 362,9 m2, zlokalizowany na terenie usługowym, a w którym ma być prowadzona m.in. działalność polegająca na indywidualnym spopielaniu zwierząt domowych: a) nie zalicza się, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też nie było konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; b) w myśl art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016, poz. 1987), tejże ustawy nie stosuje się do "zwłok zwierząt, które poniosły śmierć w inny sposób niż przez ubój (...) i które są unieszkodliwiane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, co oznacza, że zwłoki zwierząt domowych nie są odpadami podlegającymi reżimowi ww. ustawy; c) spełnia, w zakresie projektu technologicznego wymagania zawarte w sekcji 2 art. 12 pkt a, ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (...), co zostało stwierdzone w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (decyzja [...] w aktach postępowania I instancji); d) obszar oddziaływania obiektu mieści się w granicach działki inwestora, a przedmiotowa inwestycja nie narusza prawa własności innych podmiotów, ani nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu, ani terenów bezpośrednio sąsiadujących z działką o nr [...], ani działki skarżącego P. J. zlokalizowanej w odległości ok. 1,5 km (w linii po drogach) oraz ok. 1 km w linii prostej, przez tzw. pola; Z powyższych też względów, w ocenie Uczestniczki ani Skarżący P. J.(właściciel działki o nr [...] nie znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu), ani Skarżące Stowarzyszenie Powiatu [...] [...] (nie posiadające żadnej nieruchomości na terenie gminy [...], a tym bardziej nieruchomości sąsiadującej z działką inwestora) nie mogli znaleźć się w kręgu stron postępowania administracyjnego wyznaczanych w trybie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane; Ponadto podkreśliła, że obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 r. Nr [...], poz. [...]), co wynika z opinii prawnych sporządzonych w toku postępowania, m.in. znajdującej się w aktach postępowania opinii prawnej sporządzonej w dniu [...] marca 2014 r. przez Wydział Prawny [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] (w toku postępowania odwoławczego - znak sprawy: [...] prowadzonego przez Wojewodę [...]). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach wskazała, że działka inwestora o nr [...], obręb [...] [...] znajduje się: - przy trasie [...] – [...] – [...], w 100 metrowym pasie uciążliwości drogi krajowej (ekspresowej [...]), - sąsiaduje z działkami o przeznaczeniu produkcyjno-handlowo-usługowym, - nie znajduje się na terenie [...] Parku Narodowego, ani w jego otulinie, - nie znajduje się także na terenie [...] Doliny [...], ani w obszarze "specjalnej ochrony siedlisk" ani w obszarze "sąsiadującym ze specjalnym obszarem ochrony siedlisk" Uczestnik postępowania wskazała również, że skarżące podmioty – P. J. oraz Stowarzyszenie Powiatu [...] [...] nie mają interesu prawnego w zaskarżaniu decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., a więc nie przysługuje im przymiot strony w postępowaniu (brak legitymacji procesowej). P. J. jest właścicielem działki zlokalizowanej w odległości ok. 1,5 km (w linii po drogach) oraz ok. 1 km w linii prostej, przez tzw. pola. Skarżący w skardze poza przywołaniem przepisów wskazujących na naruszenie jego dóbr osobistych (art. 23 i 24 KC) nie wskazuje w jaki sposób decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. narusza/ogranicza jego prawo własności wywodzone z art. 21 Konstytucji RP oraz art. 140, 143 i 144 KC względem jego działki o nr [...] znajdującej się w odległości 1-1,5 km od działki inwestora (uczestnika postępowania). Stowarzyszenie Powiatu [...] [...] nie jest właścicielem żadnej nieruchomości na terenie miejscowości [...], ani w gminie [...], nie mogło być więc stroną w postępowaniu administracyjnym w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Chybiona jest także wskazana w skardze podstawa prawna z art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.). Wielofunkcyjny obiekt usługowy dla właścicieli małych zwierząt domowych wraz z instalacją do indywidualnego spopielania zwierząt nie jest inwestycją wymagającą przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ani uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma więc podstaw do udziału w postępowaniu organizacji, nazywającej się ekologiczną, w sytuacji, gdy ochrona środowiska nie jest zagrożona, a toczące się postępowanie nie jest postępowaniem z zakresu ochrony środowiska. Uczestnik postępowania uważa ponadto, że składający skargę nie jest Organizacją Ekologiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wstępie przypomnieć należy, że istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Stanowi to konsekwencję wyodrębnienia "interesu prawnego" w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. jako interesu we wniesieniu skargi. Stwierdzenie jego braku u strony skarżącej powoduje oddalenie skargi (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 247/06, publ. Lex nr 342607; z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 374/07, publ. Lex nr 468574). Legitymacja procesowa podmiotów, o których mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialny (za wyjątkiem prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i organizacji społecznych). Zatem legitymacja do złożenia skargi wynikająca z tego przepisu dla strony skarżącej oparta jest na kryterium istnienia jej interesu prawnego. Pojęcie "interes prawny" użyty w art. 50 § 1 p.p.s.a. obejmuje swoim zakresem pojęcie interesu prawnego z art. 28 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1387/07, publ. Lex nr 365847). W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który, jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolej przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Dla ustalenia, czy dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, nie jest istotne, gdzie jest usytuowana nieruchomość w stosunku do planowanej inwestycji i jaki ma charakter, lecz to, czy w związku z budową projektowanego obiektu wystąpią ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danej inwestycji. Podnieść również należy, iż oprócz samego położenia nieruchomości w zasięgu oddziaływania obiektu istotny jest ujemny charakter oddziaływania obiektu na nieruchomość wnioskodawcy. Stawia to w kręgu stron postępowania jedynie te osoby, których interes prawny, skutkiem oddziaływania obiektu, doznaje uszczerbku. Odnosząc te uwagi do skargi P. J. wskazać należy, że swój interes prawny wywodzi on z faktu bycia właścicielem działki położonej w odległości ok. 400 m. od zamierzonej inwestycji i ze względu na potencjalne immisje z planowanej spalarni martwych zwierząt domowych takie jak: spaliny, gazy, dym, zanieczyszczenia powietrza oraz smród. Definiując pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, ustawodawca odsyła do przepisów odrębnych wskazując, iż jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia zagospodarowania tego terenu (art. 3 pkt 20 p.b.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu musi być doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia zagospodarowania tego terenu (vide: wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., II OSK 1872/09, Lex nr 746836; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., II OSK 666/09, Palestra 2010, nr 5-6, s. 246-248). Przy czym wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania tego terenu, a w szczególności: przepisy techniczno - budowlane, w tym przeciwpożarowe, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, przepisy prawa miejscowego (vide: wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II OSK 472/10, Lex nr 1080305), czy też przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach (vide: wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., II OSK 626/08, Lex nr 556248). Należy jednak wskazać, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 338/10). Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest obecnie pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Obowiązkiem organu jest zatem zbadanie czy taki interes strona wykazuje, czy też zainteresowanie sprawą wynika z interesu faktycznego a nie prawnego. Należy zgodzić się z poglądem wskazanym w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi o sygn. II SA/Łd 944/14 z dnia 19 listopada 2014 r. (publ. CBOSA), że o tym czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony przesądzają przepisy prawa materialnego. Interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji określonego podmiotu prawa. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Podkreślić w związku z tym należy, iż Skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż nastąpiło naruszenie jego interesu prawnego koncentrując się na próbie wykazania naruszenia jego interesu faktycznego przez sporną inwestycje. Skarżący nie wskazał żadnego konkretnego naruszenia przepisu prawa materialnego, który ograniczałby w sposób realny i konkretny korzystanie z jego nieruchomości. Nie próbował nawet wykazać, że planowana inwestycja spowoduje prawne ograniczenia w sposobie korzystania jego nieruchomości. Podnoszone przez Skarżącego dotyczące immisji w pierwszym rzędzie należy uznać za gołosłowne i nie poparte rzeczową argumentacją. Z akt sprawy natomiast wynika, że obszar oddziaływania inwestycja zamyka się w granicach działki zainwestowanej. Poza tym odległość działki Skarżącego, niezależnie czy wynosi 400 m czy jak dowodzi pismo Uczestniczki B. M. ok. 1000 m wyklucza oddziaływanie inwestycji w sposób mogący wpływać na sposób zagospodarowania jego nieruchomości. Należy jednocześnie podkreślić, że Skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do skargi Stowarzyszenia [...] "[...]" w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonego aktu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), przepisów ustępu 2 i 3 art. 28 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy W takim przypadku zastosowanie ma przepis art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.) Natomiast zgodnie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.) organizacji ekologicznej służy skarga do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Przy czym organizacja ekologiczna to organizacja społeczna, której statutowym celem jest ochrona środowiska. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że art. 44 ust. 3 ustawy środowiskowej stanowi lex specialis wobec art. 50 § 1 p.p.s.a. Specyfika art. 44 ust. 3 ustawy środowiskowej polega przede wszystkim na rozszerzeniu uprawnień procesowych przysługujących tej specyficznej kategorii organizacji społecznych, jaką są organizacje ekologiczne. Jeśli bowiem postępowanie administracyjne toczyło się z udziałem społeczeństwa (w rozumieniu ustawy środowiskowej), to organizacja społeczna będąca jednocześnie organizacją ekologiczną, może wnieść skargę na decyzję wydaną w takim postępowaniu, nawet jeżeli nie brała udziału w tym postępowaniu administracyjnym (i jest to uzasadnione jej celami statutowymi). Przepis art. 44 ust. 3 ustawy środowiskowej jest więc przepisem szczególnym i jako taki nie powinien być interpretowany rozszerzająco. Odnosząc te zapisy do przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd przyjął, iż Stowarzyszenie [...] "[...]" jest organizacją ekologiczną. Pomimo wątpliwości w tym zakresie Sąd uznał, że zdefiniowane w art. 3 pkt 13 p.o.ś. pojęcie ochrony środowiska ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy, który obejmuje zarówno sprawy bezpośrednio dotyczące ochrony środowiska, jak i tylko z jego ochroną związane. Określenie "środowisko", ma szersze znaczenie pojęciowe niż "przyroda", skoro według definicji z art. 3 pkt 13, środowisko obejmuje też elementy przyrodnicze przekształcone przez człowieka i to mimo tego, że w pojęciu przyrody mieszczą się również twory przyrody nieożywionej. Następstwem tak szerokiego ujęcia ochrony środowiska jest fakt, że liczba spraw mieszczących się w tej kategorii jest bardzo duża, w związku z czym również udział organizacji ekologicznych w postępowaniu administracyjnym może być bardzo szeroki. Ponieważ nie może być wątpliwości, że za organizacje ekologiczne w rozumieniu art. 44 ust. 1 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania środowiska nie mogą być uważane wyłącznie te organizacje, których celem statutowym jest ochrona wszystkich elementów środowiska, ale również takie, które stawiają sobie za cel chronienie tylko niektórych z tych elementów, nie może być wątpliwości, że organizacja, której celem jest sama tylko ochrona przyrody, również musi być uznana za organizację ekologiczną, która może zgłosić chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa ( § 11 pkt 14 statutu Stowarzyszenia). Niemniej bycie organizacją ekologiczną i działanie w celu realizacji zadań statutowych nie wystarcza aby skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego na podstawie art. 44 ust. 3 ww. ustawy. Przepis ten dotyczy wyłącznie postępowań wymagających udziału społeczeństwa. W związku z tym rodzi się podstawowe pytanie, czy art. 44 ust. 3 ustawy ma zastosowanie jedynie do postępowań, w których społeczeństwo brało udział, czy też w postępowaniu administracyjnym, w którym co prawda nie zapewniono udziału społeczeństwa ale zdaniem skarżącego stowarzyszenia brak udziału społeczeństwa jest błędem organu. W ocenie składu orzekającego art. 44 ust. 3 ustawy ma zastosowanie wyłącznie do pierwszego przypadku. Nie wchodząc głębiej w problematykę postępowań dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę wymagających udziału społeczeństwa nie można zaakceptować takiej sytuacji, w której dopiero Sąd będzie rozstrzygał o potrzebie udziału społeczeństwa. Potrzebę taką stwierdzają w odrębnym postępowaniu wyspecjalizowane organy dysponujące niezbędnym materiałem dowodowym. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż możliwość udziału społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej, zagwarantowana jest w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c ustawy). Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1. Zgodnie zaś z art. 88 ust. 1 powołanej wyżej ustawy ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 przeprowadza się także na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji (pkt 1); jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt 2). Nie można przyjąć aby tego rodzaju procedura miała być przeprowadzana na etapie sądowej kontroli dopuszczalności skargi. Z podanych wyżej przyczyn Sąd uznał, że P. J. nie miał interesu prawnego uzasadniającego wniesienie skargi, natomiast Stowarzyszenie [...] "[...]" nie mogło skutecznie wnieść skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w oparciu o art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.), ponieważ w przedmiotowym postępowaniu społeczeństwo nie brało udziału w rozumieniu ww. ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.