VII SA/Wa 2131/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. S. i R. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Uzasadnienia Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art, 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 19ó0r. - Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu, Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 1924/07; po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. i R. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005r., znak: [...]; stwierdzającej na wniosek E. G. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005r,, Nr [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i R. S. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku usługowo-handlowego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w B. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący [...]-stwierdzi! na wniosek E. G. nieważność opisanej wyżej decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2005r." znak: [...] uchylił ww. decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005r.,Nt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 maja 2006r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 246/06 oddalił skargę na ww. decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 października 2007r. w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1292/06 uchylił orzeczenie sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotowe pozwolenie na przebudowę i nadbudowę odnosi się do obiektu budowlanego zlokalizowanego w ostrej granicy z działką skarżącego. Spór dotyczy umieszczenia w ścianie granicznej czterech otworów wypełnionych luksferami, zaprojektowania poza granicą działki inwestora rynny usytuowanej całym swoim obwodem na terenie działki skarżącego jak też zaprojektowania dachu wielospadowego, mimo, że przewidywano dwuspadowy typu peudomansardowego Prawidłowość wydania decyzji o pozwoleniu na przebudowę i nadbudowę należy rozpatrywać w kontekście kwalifikowanego naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd I instancji podzielając stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji uznał, że projekt budowlany ściany na II kondygnacji usytuowanej w granicy nie przewiduje otworów okiennych czy też drzwiowych, natomiast przepis § 232 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszcza możliwość wypełnienia ściany materiałem przepuszczającym światło jak luksfery czy cegła szklana, jeżeli powierzchnia takiego wypełnienia nie przekracza 10% powierzchni ściany. Tymczasem niewątpliwie projekt budowlany nie przewiduje okien w ścianie przebudowywanego i nadbudowywanego budynku będącego w ostrej granicy, lecz w projekcie w odniesieniu do II kondygnacji zaprojektowano cztery otwory wypełnione luksferami. Ściana szczytowa, w której zaproponowano powyższe rozwiązanie może być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i ewentualne umieszczenie w niej otworów wypełnionych luksferami dopuszczalne jest wyłącznie tylko, jeżeli zgodnie z § 232 ust. 6 cytowanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, powierzchnia wypełnienia nie przekracza 10 % powierzchni ściany. Uznając zastosowanie w/w normy warunków technicznych w stosunku do przedmiotowych czterech otworów zobowiązany Sąd I instancji był zobowiązany wykazać, że zaprojektowane wypełnienie nie przekracza owych 10 % powierzchni ściany. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych sprawy poprzez uznanie, iż projekt budowlany przyjmuje, iż budynek zawiera się w granicach działki objętej pozwoleniem na budowę, podczas, gdy rynna przy ścianie przylegającej do granicy działki znajduje się całym swoim obwodem po stronie działki sąsiedniej. Ustalenie to, Sąd I instancji dokonał wbrew temu, co przyjął organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji, jak i wbrew temu, co wprost wynika z projekty zatwierdzonego decyzją Starosty. W projekcie rynna wykracza poza obrys przedmiotowego budynku wkraczając już na teren działki sąsiedniej. Tym samym wadliwe ustalenie powyższego uniemożliwiło odniesienie się do zarzutu naruszenia § 29 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiącego, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej jest zabronione. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że linia dachu kończy się w granicy działki posiadając jednocześnie spadek w tym kierunku z zaprojektowanym także odprowadzeniem wód (rynną) po stronie nieruchomości sąsiedniej W decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przewidziano dach dwuspadowy - pseudomansardowy, z dolną połacią o kącie nachylenia połaci dachowej do 60° pod pokrycie ceramiczne - dachówka karpiówka w kolorze czerwonym, górna połać - o kącie nachylenia połaci dachowej 10° pod pokrycie papa termozgrzewalna w kolorze czerwonym. Natomiast jak można to odczytać w zatwierdzonym projekcie budowlanym z rzutu dachu przewiduje on dach o kącie nachylenia połaci w poszczególnych jego miejscach, odpowiednio 60°, 5° oraz 23° . Lakoniczność stanowiska Sądu I instancji w konfrontacji z projektem budowlanym nie pozwala na odniesienie się Naczelnego Sądu Administracyjnego do tej kwestii merytorycznie tym bardziej, iż projekt budowlany w tym zakresie nie jest czytelny. Istnieją tym samym wątpliwości, czy rzeczywiści zaprojektowany dach jest dwuspadowym. Rozpoznając sprawę po wyroku Naczelnego u Administracyjnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2008r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1924/07 uchyli! decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 grudnia 2005r.. W uzasadnieniu ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że organ odwoławczy nie dość dokładnie ustalił stan faktyczny, przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania architektoniczne oraz ich zgodność z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690). Sąd powtórzył argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w uzasadnieniu jego wyroku. Wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy zbadać należy, czy ściana szczytowa, w której przewidziano cztery otwory wypełnione luksferami w II kondygnacji, może być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i czy wypełnienie to nie przekracza 10 % powierzchni ściany. Nadto, czy w ogóle w tej konkretnej sprawie dopuszczalne było zaprojektowanie otworów wypełnionych luksferami w ścianie zbudowanej bezpośrednio przy granicy i czy jest to sytuacja, o jakiej mowa w przepisie § 232 ust. 6 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Gdyby, bowiem okazało się, iż w tym stanie faktycznym przepisy warunków technicznych nie dopuszczają takiego rozwiązania, to jego zaaprobowanie przez organ byłoby kwalifikowanym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że projekt budowlany przewiduje rynnę przy ścianie przylegającej do granicy działki, która znajduje się całym swoim obwodem po stronie sąsiedniej działki, zatem organ musi rozważyć, czy ta okoliczność powoduje, iż pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Poza tym, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie konieczne jest ustalenie, czy zaprojektowany dach jest dwuspadowym oraz czy jego konstrukcja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Po opisanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadła zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W jej uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że jak wynika z opisu technicznego projektu budowlanego, sporne zamierzenie inwestycyjne zaliczane jest do kategorii zagrożenia ludzi ZL III. zaś klasa odporności pożarowej budynku określona została, jako "C". Zgodnie z § 232 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75. poz. 690 ze zm.) dla budynku o klasie odporności pożarowej ,C" klasa odporności ogniowej ścian powinna wynosić REI 120. Taką też wartość wskazał projektant. Przepis § 232 ust. 6 warunków technicznych dopuszcza umieszczenie w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego luksferów, o ile powierzchnia wypełnionych otworów przekracza 10% powierzchni ściany, zaś klasa odporności ogniowej wypełnień w ściany innej niż będącej obudową drogi ewakuacyjnej nic jest niższa niż E 60. Obydwa powyższe warunki zostały spełnione, gdyż jak wynika z zaświadczenia Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2007r., znak: [...]: powierzchnia ściany zabudowanej pustakami szklanymi wynosi 5,3% ogólnej powierzchni ściany, zaś Opinia techniczna dotycząca realizacji budynku usługowo - handlowego zlokalizowanego na terenie dziatki nr [...] przy ul. [...] w [...]" opracowana przez J. B. - rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej - potwierdza, że zastosowane pustaki szklane z uwagi na ich grubość (8.00cm) oraz grubość spoin (15mm) spełniają -wymagania pożarowe dla ściany oddzielenia pożarowego. Ponadto z dokumentacji projektowej wynika, ze luksfery zaprojektowane zostały w ścianie innej, aniżeli obudowa drogi ewakuacyjnej, gdyż pomieszczenia, w których znajdują się luksfery przeznaczone zostały na gabinet kosmetyczny oraz kabiny solarium. Reasumując powyższe ustalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że dopuszczalne było zaprojektowanie ściany posadowionej w granicy z otworami wypełnionymi luksferami. Co do oceny, usytuowania rynny organ wskazał, że z analiza projektu budowlanego (rzut II-go piętra, rzut dachu) potwierdza naruszenie granicy działek nr ew. [...] oraz [...]. Jak wynika z rzutu II-go piętra szerokość spornej inwestycji wraz z ociepleniem wynosi 13,08m. Natomiast rzut dachu potwierdza jednoznacznie, że szerokość budynku wynosi 13,26m. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że rynna o szerokości 18cm zrealizowana została poza obrysem budynku. Organ powołując się na przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wskazał, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie złożył oświadczenia, o którym mowa wyżej, co do działki nr ew. [...]. zatem decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005r.. Nr [...]; wydana została z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007r., sygn. akt II OSK 1033/06: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2001 r.. sygn. akt IV SA 1324/99). Dodatkowo organ wskazał na stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie, z którym "przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących", a więc każde naruszenie takiego przepisu wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2005r." sygn. akt VII SA/Wa 375/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 1999r.. sygn. akt IV SA 1460/08). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał decyzję z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...] którą Burmistrz [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornego zamierzenia inwestycyjnego określając w pkt 2 iit. a, obowiązek zaprojektowania dachu dwuspadowego - pseudomansardowego, z dolną połacią o kącie nachylenia połaci dachowej do 60º, oraz połacią górną o kącie nachylenia do 10º. Stwierdził, że jak wynika z projektu budowlanego (rzut dachu) zaprojektowany dach jest dachem wielospadowym, bowiem zarówno w kierunku zachodnim jak i północnym zaprojektowany dach posiada po dwa spady. Ponadto zatwierdzony projekt budowlany narusza zapis decyzji ustalającej warunki zabudowy dotyczący dopuszczalnego nachylenia połaci dachowych. Jak bowiem wynika z rzutu dachu nachylenie dolnej połaci dachowej wynosi 60° dla całego dachu. Nachylenie górnej połaci dachu dla spadku w kierunku zachodnim wynosi 5º, zaś w kierunku północnym 23º. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że powyższe odstępstwo pozwolenia na budowę od warunków zabudowy jest rażącym naruszeniem prawa (sygn. akt II OSK 858/2005, II OSK 859/2005. II OSK 866/2005). Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zaprojektowanie połaci dachowej ze spadkiem w kierunku działki nr ew. [...], narusza w sposób rażący § 29 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zabraniający inwestorowi kierowania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymanie kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, akceptowałoby zakłócenie wprowadzonego decyzją o warunkach zabudowy ładu przestrzennego, oraz byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji nie respektowania obowiązującego porządku prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli inwestorzy J. i R. S., dochodząc uchylenie zaskarżonej decyzji, a dodatkowo w trybie przepisu art. art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr, 153 poz.1270 ze zm.), zbadania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005r." stwierdzającej nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę, pod kątem tego, czy nie została ona wydana w warunkach nadużycia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czy jej uzasadnienie spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. , oraz czy została ona wydana z zachowaniem wymogów proceduralnych. Decyzja ta została wydana rzekomo na wniosek E. G., a tym czasem w aktach sprawy brak jest wniosku pochodzącego od tej osoby. Jest wprawdzie wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia 12 kwietnia 2005r., jednakże brak na nim podpisu. Skarżący wskazali, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wywiązał się tylko z obowiązku wyjaśnienia jednej z trzech istotnych w sprawie kwestii, wskazując, że dopuszczalne było zaprojektowanie ściany posadowionej w granic z otworami wypełnionymi luksferami. Organ stwierdził, że rynna o szerokości 18 cm. zrealizowana została poza obrysem budynku, tymczasem tylko jeden z rzutów, wchodzących w skład tego projektu może nasuwać taki wniosek. Rynna biegnąca wzdłuż granicy z nieruchomością stanowiącą własność E. G., w całości mieści się w granicy własności inwestorów. Skoro projekt nie jest jednoznaczny, to nie można było wady tej zakwalifikować, jako rażącego naruszenia prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że: "rynna o szerokości 18 cm zrealizowana została poza obrysem budynku". Nie miał żadnego materiału odnoszącego się do kwestii wykonania inwestycji. ustaleniom tym przeczy treść ostatecznej decyzji wydanej w dniu [...] lipca 2006r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, w której organ ten stwierdził, że sporna inwestycja została wykonana zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. i jednocześnie zgodnie z prawem. O tym, że wspomniana rynna nie znajduje się w przestrzeni nad nieruchomością E. G., świadczą także znajdujące się w aktach sprawy opinie: rzeczoznawcy budowlanego mgra inż. J. B. z listopada 2005 r. - uzupełniona w grudniu 2007 r. oraz biegłego z listy Sądu Okręgowego w Toruniu mgr inż. J. K. z [...] grudnia 2007 r., które jednoznacznie stwierdzają, że wspomniana rynna znajduje się w obrębie kubatury budynku zrealizowanego przez skarżących. Skarżący wskazali, że wbrew wytycznym Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustalił, czy zaprojektowany dach jest dachem dwuspadowym. Z ustaleń organu wynika, że myli on połacie ze spadami, pisząc w decyzji, że zaprojektowany dach jest dachem wielospadowym. bowiem w dwu kierunkach ma po dwa spady. Otóż dach ten został zaprojektowany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, jako dwuspadowy. Spady zaprojektowane zostały dwa: w kierunku zachodnim i w kierunku północnym. Na każdym ze spadów zaprojektowano dwie połacie zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy: połać górną i polać dolną. Jest to, zatem dach wielopołaciowy, ale dwuspadowy tak. jak to zostało określone w decyzji o warunkach zabudowy. Co do ustalenia, że nachylenie górnej połaci dachu dla spadu w kierunku zachodnim wynosi 5º, to stwierdzić należy jednoznacznie, iż w powyższym zakresie zachodzi całkowita zgodność pomiędzy wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, a zatwierdzonym projektem budowlanym. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono, bowiem, że nachylenie tej połaci ma wynosić do 10°. Przyjęte w projekcie rozwiązanie, ustalone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a polegające na zaprojektowaniu nachylenia górnej połaci dachu dla spadu północnego o kącie 5° spełnia ten wymóg. Natomiast ustalenie, jakoby nachylenie górnej połaci dachu dla spadu w kierunku zachodnim zostało zaprojektowane o wartości 23': jest nieprawidłowe, nachylenie takie ma, bowiem tylko niewielki fragment dolnej połaci dachu dla spadku w kierunku zachodnim. Takie zaprojektowanie powyższego fragmentu dachu jest zgodne z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, albowiem zgodnie z tą decyzja nachylenie to ma mieć do 60°. należy, więc stwierdzić, że i w tym wypadku zachodzi zgodność pomiędzy rozwiązaniem przyjętym w projekcie budowlanym, a wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Wskazali, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stawia zarzut zaprojektowania połaci dachowej z rażącym naruszeniem § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, "zabraniający inwestorowi kierowania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości". Tymczasem skarżący nie odprowadzają wód opadowych na teren nieruchomości nr [...], stanowiącej własność E. G. Dach budynku, którego dotyczy unieważniona decyzja został zaprojektowany! wykonany w taki sposób, że wody z połaci od strony zachodniej, a więc od strony nieruchomości oznaczonej nr [...], odprowadzane są za pomocą rynny do kanalizacji burzowej. Skarżący stwierdzili, że organ, okazał brak poszanowania dla cudzej własności, a jego decyzja narusza, więc nie tylko wymienione wyżej przepisy prawa krajowego ale także przepis art. 1 do Protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1995r. Nr 35, poz. 175, zm. z 1998r, Nr 147, poz. 962), który nakazuję władzy publicznej poszanowanie cudzej własności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ponadto Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. W okolicznościach niniejszej sprawy szczególnie istotne jest to, że postępowanie administracyjne prowadzone było po tym, jak wcześniejsze rozstrzygnięcia organów administracji zostały poddane kontroli sądowej. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W świetle wskazań zawartych w opisanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, rzeczą Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznającego sprawę było ustalenie, czy ściana szczytowa, w której przewidziano cztery otwory wypełnione luksferami w II kondygnacji, może być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i czy wypełnienie to nie przekracza 10 % powierzchni ścian, czy w ogóle w tej konkretnej sprawie dopuszczalne było zaprojektowanie otworów wypełnionych luksferami w ścianie zbudowanej bezpośrednio przy granicy i czy jest to sytuacja, o jakiej mowa w przepisie § 232 ust. 6 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. wyroku stwierdził, za ustaleniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że projekt budowlany przewiduje rynnę przy ścianie przylegającej do granicy działki, która znajduje się całym swoim obwodem po stronie sąsiedniej działki, zatem organ musi rozważyć, czy ta okoliczność powoduje, iż pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazał też na konieczność ustalenia, czy zaprojektowany dach jest dwuspadowym oraz czy jego konstrukcja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Jeśli natomiast takiej zgodności nie ma, to, jaki ma to wpływ na wydaną decyzję w świetle przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Kontrolując zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Sąd stwierdza, że zapadła ona z poszanowaniem zasady opisanej w przepisie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), organ wykonał wszystkie wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oparte na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd podziela rozważania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie dopuszczalności w odniesieniu do konkretnej przedmiotowej inwestycji zastosowanego częściowego wypełnienia luksferami w ścianie usytuowanej w ostrej granicy z działka sąsiednią. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie obszerna, zawarta w skardze argumentacja o tym, że projekt budowlany nie ulokował rynny poza granicą działki objętej inwestycją. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) w niniejszej sprawie wiążąca dla Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ale i dla Sądu obecnie orzekającego jest ocena prawna wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oparta na stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyżej przedstawionym wyroku. W obu wyrokach, jednoznacznie przesądzone zostało to, że projekt architektoniczny przewidywał ulokowanie rynny poza granicami działki objętej przedmiotową inwestycją. Mając na uwadze powyższe ustalenie i to, że inwestor nie legitymował się prawem dysponowania działką sąsiednią na cele niniejszej inwestycji należy podzielić stanowisko organu, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zapadła z rażącym naruszeniem prawa – przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w myśl, którego jednym z podstawowych warunków uzyskania pozwolenia na budowę, jest wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak takiej zgody przesądza o odmowie wydania pozwolenia na budowę. Sformułowanie, Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawarte u uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o "zrealizowaniu" rynny zamiast "zaprojektowaniu" uznać należy, za niefortunne, pewne jest jednak, że organ nie analizował stanu faktycznego wykonania obiektu, a poddał analizie zatwierdzony w decyzji kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym projekt budowlany. Zdaniem Sądu, już powyższe ustalenia wskazują na to, że zaskarżona decyzja, jako dotknięta wadą rażącego naruszenie prawa, powinna zostać wyeliminowania z obrotu prawnego. Ponadto, powodem powyższej konstatacji jest to, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę, w odniesieniu do dachu, nie zostały zachowane wymogi przewidziane w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana dla przedmiotowej inwestycji dopuszczała dach dwuspadowy - pseudomansardowy, z dolną połacią o kącie nachylenia połaci dachowej do 60° pod pokrycie ceramiczne - dachówka karpiówka w kolorze czerwonym, górna połać - o kącie nachylenia połaci dachowej 10° pod pokrycie papa termozgrzewalna w kolorze czerwonym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. wyroku z projektu budowlanego w szczególności z rzutu dachu można odczytać, że przewiduje on dach o kącie nachylenia połaci w poszczególnych jego miejscach, odpowiednio 60°, 5° oraz 23º. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że "z rzutu dachu nachylenie dolnej połaci dachowej wynosi 60° dla całego dachu. Nachylenie górnej połaci dachu dla spadku w kierunku zachodnim wynosi 5º, zaś w kierunku północnym 23º". Dla wyjaśnienia oceny konstrukcji dachu przewidzianej w projekcie architektonicznym, w szczególności w świetle uwagi Naczelny Sąd Administracyjny zawartej w uzasadnieniu jego wyroku - projekt budowlany w tym zakresie nie jest czytelny - Sąd na rozprawie przyjął do protokołu stanowisko skarżących i uczestnika Wymienieni potwierdzili, że dach od strony działki sąsiedniej ma dwa spadki, z których jeden w miejsce dopuszczonego spadku do 10º ma 23º, przy czym zdaniem skarżących to odstępstwo ogranicza spadek dachu w stronę sąsiedniej działki. Skoro, zatem w decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że nachylenie górnej połaci ma wynosić do 10°, to przyjęte w projekcie rozwiązanie polegające na zaprojektowaniu nachylenia górnej połaci dachu dla spadu północnego o kącie 5° spełnia ten wymóg, jednak nachylenie dachu dla spadu w kierunku zachodnim zaprojektowane o wartości 23º jest niedopuszczalne. W ocenie Sądu zasadnie, zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął rażący brak zgodności miedzy projektem, a ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie kątów nachylenia spadków. Ponadto w ocenie Sądu bezsprzeczne jest także to, że w projekcie dachu przewidziano niedopuszczalne usytuowania spadków. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji myli pojęcie spadku i połaci (te występują w ramach pojęcia spadku). Dla zachowania jednak wynikającej z ww. decyzji o warunkach zabudowy idei dachu dwuspadowego, przy dopuszczonym sytuowaniu budynku w ostrej granicy, niezbędne było skierowanie spadków od strony ulicy i odpowiednio w układzie równoległym na przestrzeń za budynkiem. Konstrukcja dachu nie powinna przewidywać spadku w stronę działki sąsiedniej usytuowanej w ostrej granicy. Zasadą, bowiem wynikającą z lokalizacji budynków w ostrej granicy jest sytuowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, a nie spadku dachu (§ 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.nr 75 poz. 690 z póżn. zm. ). Powyższa wada projektu budowlanego zasadnie oceniona została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jako skutkująca naruszenie w sposób rażący § 29 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zabraniający inwestorowi kierowania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych wad kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, bezzasadne są zastrzeżenia skargi, co do oceny ich kwalifikowanej wadliwości. Postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., stanowi rażące naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04). Wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu determinuje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, bowiem ta jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie z przepisem art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.), warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Związanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z pozwoleniem na budowę sprawia, że decyzja ta pełni funkcję ogniwa łączącego proces zagospodarowania przestrzennego z procesem budowlanym. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) stanowią, iż projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, (art. 34 ust. 1), jak też, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projekty zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymogami ochrony środowiska, wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i b). Powyższe uregulowania prawa budowlanego bezwzględnie zobowiązują organ administracji do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu, bezsprzecznie wykazany fakt wkroczenia inwestycji poza nieruchomość, co do której inwestor dysponował prawem zabudowy, a nadto ujawnione jednoznaczne i istotne odstępstwa decyzji pozwolenia na budowę od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz od przepisów warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki - stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę tym bardziej, że odnosi się ona do inwestycji usytuowanej w ostrej granicy. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze zarzutów, co do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005r., Sąd stwierdza, że są one bezprzedmiotowe wobec wcześniejszych sądowych kontroli decyzji i związanych z tym jednoznacznie określonych dla organu i Sądu wskazań, co do dalszego postępowania. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U.153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.