VII SA/Wa 2222/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...], w części dotyczącej wybudowanych 7 boksów garażowych, zaś w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., Nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] R. P. pozwolenia na budowę: zespołu boksów garażowych (35 boksów ponumerowanych wg oznaczeń na projekcie zagospodarowania terenu od nr 2 do 36) o łącznej projektowanej powierzchni zabudowy 641,89 m2, pow. użytkowej 542,81 m2 i kubaturze 1731,2 m3, zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...], przy ul. [...] w Z. (dojazd komunikacyjny poprzez istniejący wjazd od ul. [...] i istniejącą utwardzoną nawierzchnię działek nr ew. [...]), oraz lokalnego podłączenia energetycznego n.n. wewnątrz boksów garażowych od istniejącego przyłącza energetycznego. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...], Starosta [...], na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016), zw. dalej Prawem budowlanym oraz art. 104 i art. 162 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, zw. dalej PINB, w Z. z dnia [...] marca 2004 r., stwierdził wygaśnięcie decyzji Starosty [...] Nr [...] obejmującej budowę ww. 35. boksów garażowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor na podstawie ww. pozwolenia na budowę wybudował 7 boksów garażowych, a postępowanie w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie tych boksów zostało umorzone. Z protokołu z wizji lokalnej z dnia 24 marca 2004 r. przeprowadzonej przez PINB w Z. oraz oświadczenia kierownika budowy z dnia 30 kwietnia 2004 r. wynika, że inwestor nie prowadził inwestycji, związanej z budową pozostałych boksów garażowych, od dnia złożenia pierwszego wniosku o pozwolenie na użytkowanie, to jest od dnia 30 lipca 2001 r. do chwili obecnej. W ocenie Starosty oznacza to, iż budowa została przerwana na okres dłuższy niż 2 lata. Zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę, określonymi w decyzji Starosty [...] Nr [...] w pkt. 1. ppkt 5 oraz wymogiem art. 37 Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Rozpoczęcie lub wznowienie budowy może nastąpić wyłącznie po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...], GINB utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], o odmowie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...]. Ww. decyzja GINB stała się przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego (w sprawach o sygn. akt: VII SA/Wa 738/07, II OSK 1460/07, VII SA/Wa 107/09). Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 107/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (związany oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1460/07, którym uchylono wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 738/07), uchylił zaskarżoną decyzję GINB z dnia [...] lutego 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] Nr [...], wskazując, że organy powinny wyjaśnić i przesądzić okoliczność, czy każdy z 35 boksów garażowych stanowił samodzielny obiekt budowlany, a ponadto powinni mieć na uwadze, iż wygaszono pozwolenie na budowę, które dotyczyło całego zamierzenia inwestycyjnego, podczas gdy w okresie obowiązywania pozwolenia na budowę wybudowano zgodnie z nim 7 garaży. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...], Wojewoda [...], art. na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i 2 oraz art. 186 k.p.a., związany wyrokiem WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 107/09, stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] Nr [...] w części dotyczącej wybudowanych 7 boksów garażowych, w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ nadzorczy, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazał m.in. na ustalenia PINB w Z., który w piśmie z dnia 12 marca 2010 r. poinformował Wojewodę, że przedmiotowe boksy garażowe usytuowane na działkach o nr ewid. [...] posiadają nowych właścicieli. PINB zauważył także, iż w projekcie budowlanym, będącym załącznikiem do decyzji Nr [...] o pozwoleniu na budowę widnieje zapis: "Wjazd na teren działek objętych inwestycją przyjęto z istniejącego układu komunikacyjnego, droga o nawierzchni utwardzonej betonowej obejmującej działkę nr [...]. Projektowany dojazd z ul. [...] objęty decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zrealizowany, ponieważ współwłaściciel działki nr [...] nie wyraził zgody na objęcie jej takim przeznaczeniem". Zdaniem PINB obecnie dojazd do zrealizowanych 7 boksów garażowych odbywa się od strony ul. [...], poprzez działki o nr ewid. [...], co jest niezgodne z decyzją o pozwoleniu na budowę oraz aktualnie brak jest skomunikowania tych 7 boksów garażowych z drogą publiczną. Wojewoda [...] wskazał, że przyjął ww. ustalenia organu nadzoru budowlanego dotyczące zapisów widniejących na 3 stronie projektu budowlanego, będącego załącznikiem do decyzji Nr [...], że obsługa komunikacyjna boksów garażowych była zapewniona przez wjazd z istniejącego układu komunikacyjnego, drogą obejmującą działki nr [...]. Ponadto Wojewoda ustalił, że z planu zagospodarowania działek nr [...], usytuowanych w Z. przy ul. [...], wynika, że projektowane 35 boksy garażowe zostaną usytuowane w trzech zespołach: począwszy od nr 2 do nr 11, od nr 12 do nr 29 i od nr 30 do nr 36. Przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę obejmowała również budowę lokalnego przyłączenia energetycznego n.n. od istniejącego przyłącza energetycznego. Zrealizowane zostały wszystkie boksy garażowe w zespole trzecim, oznaczone od nr 30 do nr 36. Powyższe wskazuje, iż boksy garażowe od nr 30 do nr 36, stanowiące jeden z trzech zespołów projektowanych boksów w dniu wydania pozwolenia na budowę posiadały zapewniony dojazd do drogi publicznej. Dla tego zespołu mogłaby być wydana odrębna decyzja o pozwoleniu na budowę, gdyż stanowi on samodzielny obiekt budowlany. Zatem zespół boksów garażowych od nr 2 do nr 11, jak również zespół garażowy od nr 12 do nr 29 też mógłby być przedmiotem odrębnej decyzji pozwolenia na budowę, jako samodzielne obiekty budowlane. Zdaniem Wojewody [...] z akt sprawy wynika, że inwestor od dnia 26 lipca 2001 r. nie prowadził dalej inwestycji związanej z budową pozostałych 28 boksów garażowych. Powyższe wskazuje, iż z zaprojektowanych 35 boksów garażowych inwestor do dnia 26 lipca 2001 r. wykonał 7 boksów garażowych, a budowa pozostałych 28. boksów garażowych została przerwana na okres dłuższy niż 2 lata. Inwestor nie dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozostałych warunków pozwolenia na budowę, teren został uporządkowany. Z oświadczenia z dnia 30 kwietnia 2004 r. wynika, że inwestor z dniem 26 lipca 2001 r. zakończył budowę 7. boksów garażowych z zaprojektowanych 35 oraz zgłosił zrealizowane garaże do użytkowania, na które uzyskał pozwolenie. Powyższe ustalenia uzasadniają zdaniem Wojewody [...] stwierdzenie unieważnienia decyzji Starosty [...] Nr [...] dla części tych 7 zrealizowanych boksów garażowych. Organ nadzorczy przyjął, że pozwolenie na budowę dla niezrealizowanych 28. boksów garażowych stało się bezprzedmiotowe, a w konsekwencji wygasło z dniem 28 lipca 2003 r. W jego ocenie nierozpoczęcie realizacji każdego następnego boksu garażowego z tych 35. wypełnia przesłanki określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w odniesieniu do pozostałych 28. boksów garażowych. Zatem dla pozostałej części decyzji Starosty [...] Nr [...], dotyczącej niezrealizowanych 28. boksów garażowych, organ I instancji odmówił stwierdzenia jej nieważności. Odwołanie od ww. decyzji złożył E. J.. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostaje okoliczność, iż obecnie boksy garażowe nie posiadają skomunikowania z drogą publiczną, ponieważ jest to okoliczność zaistniała po dacie wydania weryfikowanego w postępowaniu nieważnościowym rozstrzygnięcia. Z tego względu niezasadnym jest zarzut dotyczący naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. GINB powołał się na ustalenia PINB w Z. (protokół z wizji lokalnej z dnia 24 marca 2004 r.), iż inwestor wybudował 7 boksów garażowych; pozostałych 28 z 35 objętych pozwoleniem na budowę nie rozpoczęto; inwestor odstąpił od budowy dalszych boksów, zaś budowa została zakończona w dniu 26 lipca 2001 r. i od tego dnia żadne roboty nie były prowadzone. W ocenie organu odwoławczego sytuacja ta, upoważnia organy administracji do wyeliminowania z obrotu prawnego w części kontrolowanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie projekt przewidywał realizację trzech samodzielnych pod względem konstrukcyjnym obiektów budowlanych, mogących funkcjonować niezależnie od pozostałych, zaś w rezultacie weryfikowanego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego nie doszło do takiego podzielenia projektu budowlanego, w wyniku którego powstałby projekt budowlany niekompletny oraz nieprzydatny do takiego użytku dla jakiego został przeznaczony. Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy nie podzielił podniesionego w odwołaniu zarzutu "usankcjonowania, jako odrębnych budów, wybudowanych 7 boksów garażowych z 35 zaprojektowanych ". W ocenie GINB niezasadnym jest, w świetle poczynionych wyżej uwag, zarzut swobodnej interpretacji art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.c., który nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej, a dotyczy składania wniosków, oświadczeń, uzupełnień i sprostowań wniosków oraz oświadczeń w toku postępowania cywilnego, na posiedzeniu, zaś zarzut odnoszący się do art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, stanowi nieuprawnioną polemikę z wiążącym w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem Sądu. Odnosząc się do kwestii związanych z uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na użytkowanie oraz ewentualnej realizacji inwestycji z istotnymi odstępstwami GINB stwierdził, iż ww. zagadnienia pozostają poza zakresem właściwości Wojewody [...] oraz GINB, działających jako organy administracji architektoniczno-budowlanej (art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego). Mając powyższe uwagi na względzie stwierdził, że decyzja Starosty [...] Nr [...], stwierdzająca wygaśnięcie własnej Nr [...] w całości, pomimo zrealizowania 7 boksów garażowych, stanowiących samodzielny obiekt budowlany, w sposób rażący narusza w części dotyczącej ww. boksów garażowych art. 37 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Nr [...] w zakresie 7 boksów garażowych pozostałe wady prawne, o jakich nowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W pozostałym natomiast zakresie, tj. 28. niezrealizowanych boksów garażowych, GINB uznał, że decyzja Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Z tego względu w ocenie GINB zasadna była odmowa stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia w pozostałej części. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył E. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze zarzucono naruszenie procedury administracyjnej, co miało wpływ na treść skarżonej decyzji. W ocenie skarżącego decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez powierzchowne i fragmentaryczne odniesienie się do zarzutów odwołania i brak odniesienia się w uzasadnieniu do podstawowych kwestii podniesionych w odwołaniu. W ocenie skarżącego w uzasadnieniu skarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek rozwinięcia twierdzenia ostatniego akapitu, że "stwierdzić należy, iż w części dotyczącej zrealizowanych 7 boksów garażowych, oczywistość naruszenia bezwzględnie obowiązującego art. 37 ust. 1 w zw. z art. 33 ust. 1 nie budzi wątpliwości", bez wskazania w jakim zakresie doszło do rażącego naruszenia tych przepisów (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2), co w szczególności skutkowało skrajnym utrudnieniem lub wręcz uniemożliwieniem prawidłowej polemiki odwoławczej w ramach skargi sądowoadministracyjnej. Ponadto zarzucono naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak odniesienia się organu odwoławczego do braku dokonania przez organ pierwszoinstancyjny prawidłowej analizy dotyczącej rozstrzygającej kwestii, czy każdy z 7. boksów stanowi samodzielny obiekt budowlany, przy jednoczesnym ignorowaniu stanowiska PINB w Z. z 12 marca 2010 r. Z ostrożności procesowej podniesiono także zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez błędną wykładnię ustawowego pojęcia obiektu budowlanego "mogącego samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem", wyrażającą się m.in. w przyjęciu, że zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia dla weryfikacji decyzji Nr [...] pozostaje kwestia dojazdu do zrealizowanych boksów garażowych. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Zarzuty skargi są bezzasadne, ponieważ GINB prawidłowo stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2004 r., Nr [...], w części dotyczącej wybudowanych 7. boksów garażowych została wydana z rażącym naruszeniem art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się własnymi prawami. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja w dacie jej wydania była objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów nadzorczych, że okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji nie mają wpływu na ocenę decyzji w postępowaniu nieważnościowym. W postępowaniu tym obowiązuje bowiem reguła, zgodnie z którą kontroli podlegają wyłączenie ewentualne wady tkwiące w samej decyzji. M.in. jedną z takich wad jest określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wada rażącego naruszenia prawa, która to przesłanka była stanowiła podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] w części dotyczącej zespołu 7. boksów garażowych. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2297/05, publ. LexPolonica nr 1253729 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318). W zależności o stanu faktycznego konkretnej sprawy administracyjnej organ nadzorczy może stwierdzić nieważność decyzji tylko w określonej jej część, która jest dotknięta kwalifikowaną wadą. Ponadto w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Strona skarżąca winna mieć na uwadze, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było ustalenie, czy zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego można było wygasić w całości decyzję Starosty [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę: zespołu boksów garażowych (35 boksów). Na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym na datę wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji Nr [...] o pozwoleniu na budowę, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Jak wynika z akt sprawy inwestycja objęta ww. pozwoleniem na budowę miała polegać na wybudowaniu de facto trzech oddzielnych zespołów boksów garażowych. Na podstawie ww. pozwolenia na budowę, w okresie jego ważności, inwestor zrealizował wyłącznie jeden zespół boksów garażowych (od nr 30 do nr 36). W przeciągu dwóch latach od zakończenia ich budowy nie prowadził żadnych działań inwestycyjnych celem zrealizowania pozostałych dwóch zespołów garaży. W związku z ww. wyrokami sądów administracyjnych (sygn. akt: VII SA/Wa 107/09 i II OSK 1460/07), które zapadły w niniejszej sprawie, organy nieważnościowe obowiązane były ustalić, czy każdy z 35 boksów garażowych stanowił samodzielny obiekt budowlany. Podkreślić jednak należy, że w toczącym się postępowaniu nieważnościowym przedmiotem ocen organów nie było dokonywanie ustaleń związanych z dopuszczeniem do użytkowania ww. obiektów. Celem ustaleń była zaś ocena, czy decyzja wygaszająca pozwolenie na budowę mogła dotyczyć całego, czy też tylko części zamierzenia budowlanego, aby potwierdzić, że wybudowane już obiekty spełniały warunki prawne przewidziane dla samodzielnych obiektów, a zatem, że wygaszenie części decyzji nie naruszało prawa. Jak wynika z akt sprawy, organ nadzorczy ponownie przeprowadzając postępowanie nieważnościowe ustalił, że dla ww. zrealizowanego zespołu boksów garażowych (od nr 30 do nr 36) mogła zostać wydana odrębna decyzja o pozwoleniu na budowę, ponieważ zespół ten stanowi samodzielny obiekt budowlany, jak również zgodnie z projektem budowlanym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę posiadał zapewniony dostęp do drogi publicznej. W ocenie Sądu znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza zasadność powyższego ustalenia dokonanego przez organ nieważnościowy. Z projektu budowlanego wynika, że zrealizowany zespół boksów garażowych od nr 30 do nr 36 stanowi samodzielny obiekt budowlany od pozostałych dwóch zespołów boksów garażowych, tj. zespołów boksów nr 2-11 i nr 12-29; jest trwale związany z gruntem, został wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada własne fundamenty i dach. Jest to więc budynek, który Prawo budowlane zalicza do obiektów budowlanych (art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 2). Ponadto, z projektu wynika, że ww. garaże posiadały prawnie zapewnione skomunikowanie z drogą publiczną (z istniejącego układu komunikacyjnego, tj. poprzez działki nr [...], których inwestor był współużytkownikiem wieczystym i posiadał też zgodę drugiego współużytkownika wieczystego do ul. [...]). Wskazać też należy, że projekt budowlany nie obejmował wykonywania dojazdów jako części zamierzenia budowlanego, dojazd do garaży miał odbywać się po istniejącej utwardzonej nawierzchni. W związku z tak ustalonym stanem faktycznym sprawy, na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., organy nieważnościowe był związane oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 107/09, zgodnie z którą "boksy (te jako samodzielny obiekt budowlany) zrealizowane już w oparciu o decyzję Nr [...] nie mogłyby być objęte decyzją Nr [...]". Mając na uwadze ww. ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną zawartą w ww. wyroku, którą zarówno organy administracyjne obu instancji, jak i Sąd są związane w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że Wojewoda [...] oraz GINB prawidłowo wskazały, że na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowanego, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie można było wygasić decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej wybudowanego zespołu boksów garażowych od nr 30 do nr 36. W tym też zakresie decyzja Nr [...] o wygaszeniu pozwolenia na budowę w części ww. 7. boksów garażowych została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W stosunku do zrealizowanego zespołu boksów garażowych nie można bowiem było uznać, że została spełniona dyspozycja art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, a tylko w przypadku jej spełnienia właściwy organ był uprawniony do wygaszenia w całości decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa budowa została zakończona w dniu 26 lipca 2001 r., co potwierdza wpis dokonany w dzienniku budowy. A zatem nie ulega wątpliwości, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego została rozpoczęta i zakończona w przeciągu dwóch lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. Przesądza to o oczywistości naruszenia prawa. Ponadto mając na względzie racje ekonomiczne (poczynione nakłady inwestycyjne) i skutki gospodarcze (obecnie garaże posiadają nowych właścicieli) decyzja Starosty [...] Nr [...] winna podlegać eliminacji z obrotu prawnego w części dot. 7 boksów garażowych, ponieważ z uwagi na obowiązujące zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) i pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) nie do zaakceptowania jest wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę w całości, w przypadku gdy zgodnie z prawem inwestor wybudował obiekt budowlany, a w wyniku wygaszenia miałyby wystąpić problemy prawne związane z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie wybudowanego legalnie obiektu. Mając także na uwadze charakter przepisu wskazania wymaga, że wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę następuje z mocy prawa, ale ma to miejsce tylko w przypadku spełnienia dyspozycji art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego, co w części dotyczącej 7 boksów garażowych nie mogło odnieść skutku o jakim mowa ww. przepisie. Z tego względu organy nieważnościowe prawidłowo stwierdziły, że decyzja Starosty [...] Nr [...] w części wygaszającej pozwolenie dotyczące zrealizowanych boksów garażowych została wydana z rażącym naruszeniem art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponadto jak trafnie podniósł GINB decyzja Nr [...] w pozostałym zakresie nie jest obarczona wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego względu organy obu instancji zasadnie odmówiły stwierdzenia nieważności decyzji w pozostałej części. Z tych względów zarzuty skargi, a dotyczące naruszenia art. 7, 76 § 1, 77 § 1, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, należało uznać za bezzasadne. Ponadto strona skarżąca winna mieć na względzie, że przedmiotem niniejszego postępowania przed Sądem, jak i przed organami administracyjnymi była wyłączenie kwestia, czy decyzja Starosty [...] wygaszająca w całości decyzję o pozwoleniu na budowę jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast przedmiotem kontroli w tej sprawie nie mogła być ocena tego, czy zespół przedmiotowych boksów garażowych został zrealizowany zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę oraz czy aktualnie obsługa komunikacyjna tych boksów odbywa się niezgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu, ponieważ te okoliczności, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie mają żadnego wpływu na wynik sprawy. Mając na względzie powyższe ustalenia, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.