VII SA/Wa 2242/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić H. Ż. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. H. Ż. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. zawarła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści wniosku złożonego na urzędowym formularzu wynika, iż skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada dom o powierzchni 54 m2 oraz nieruchomość rolną (1,08 ha). Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1773 zł miesięcznie. Pismem z dnia 29 maja 2014 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia danych zawartych w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez: nadesłanie kserokopii decyzji o waloryzacji emerytury lub ostatniego odcinka emerytury, wskazanie wysokości miesięcznych wydatków (w tym związanych z utrzymaniem domu), nadesłanie wyciągów z rachunku bankowego z okresu ostatnich trzech miesięcy. Skarżąca udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika z nadesłanej kserokopii decyzji o waloryzacji emerytury, skarżąca otrzymuje emeryturę w wysokości 1777,28 zł netto miesięcznie, przy czym nie ma innych osób na utrzymaniu. W piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. skarżąca do comiesięcznych wydatków zaliczyła: opłaty za energię elektryczną – 101 zł, za telefon – 72 zł, wydatki na utrzymanie samochodu – ok. 300 zł, na leki – ok. 300 zł, na wyżywienie – ok. 500 zł. Skarżąca wydaje również ok. 2000 zł rocznie na opał, ponosi też koszty ubezpieczenia domu oraz samochodu. Wprawdzie skarżąca do swych wydatków zaliczyła też raty kredytów, które według oświadczenia zawartego w piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. wynoszą łącznie ok. 720 zł, jednakże nie jest to okoliczność przemawiająca za uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zobowiązania cywilnoprawne, w tym i zobowiązania kredytowe, nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego (por. postanowienia NSA z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 72/12 - Lex nr 1121302 oraz sygn. akt II OZ 81/12 - Lex nr 1121304, z dnia 3 marca 2011 r. sygn. II OZ 130/11 Lex nr 1080416, z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. II FZ 234/11 Lex nr 821432). Podkreślenia jednocześnie wymaga, iż przy rozważaniu możliwości przyznania stronie prawa pomocy należy zawsze brać pod uwagę wysokość wymagalnych kosztów sądowych. H. Ż. uiściła wpis od skargi w niniejszej sprawie w kwocie 200 zł, na obecnym etapie postępowania zobowiązana jest natomiast jedynie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł. Warto ponadto zauważyć, że jak wynika z nadesłanych przez skarżącą wyciągów z rachunku bankowego za okres luty – maj 2014 r., w dniach bezpośrednio poprzedzających wpływ emerytury na konto na rachunku skarżącej pozostawały środki w kwotach od 210 zł do 503 zł. Okoliczności te pozwalają na stwierdzenie, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie (wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł) z uzyskiwanych dochodów w wysokości 1777 zł netto nie pozbawi skarżącej możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych (nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu koniecznym), a tylko wówczas jest możliwe przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).