VII SA/Wa 238/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. J. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., wydaną w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę linii kolejowej nr [...] – szlak [...] – [...] od km 46,700 do km 56,300, wnosząc o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący wskazał, że w związku z wydaniem decyzji [...] S.A. może rozpocząć budowę planowanej inwestycji, a przez to może dojść do nieodwracalnych szkód w jego mieniu poprzez faktyczną dewastację zajętej pod inwestycję działki. A. J. zauważył również, że z uwagi na istniejące na przedmiotowej nieruchomości uwarunkowania hydrologiczne, a także różnice we wzniesieniach sąsiednich nieruchomości, istnieje znaczne ryzyko wystąpienia w niedalekiej przyszłości zagrożenia powodziowego, w tym również dla planowanej inwestycji. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję organu II instancji wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej, przy czym wyrok nie jest prawomocny z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej przez inwestora, a także przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju. W przypadku nieuwzględnienia skarg kasacyjnych i w razie uchylenia decyzji organu I instancji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ II instancji w obrocie prawnym pozostanie decyzja o pozwoleniu na budowę wydana bez istnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Zdaniem skarżącego zasadne jest zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy, a zatem wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wskazuje się, że przez znaczną szkodę należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być zrekompensowany, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 czerwca 2014 r. II OZ 562/14 LEX nr 1470079, z dnia 15 maja 2014 r. II FZ 468/14 LEX nr 1467648, z dnia 14 maja 2014 r. I OZ 366/14 LEX nr 1459942, z dnia 26 kwietnia 2013 r. II OZ 322/13 LEX nr 1320757). Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy, jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy. Okoliczności te sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać zarówno skarżącego, jak i pozostałe strony postępowania. Należy również podkreślić, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z przepisu art. 61 § 3 ustawy wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą określone w nim przesłanki (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 2060/11 LEX nr 984625, z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 1799/11 LEX nr 965117, z dnia 3 października 2011 r. sygn. I FSK 1427/11 LEX nr 948820). W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę stanowi realizację "prawa zabudowy" (art. 4 ustawy – Prawo budowlane), w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których bezspornie zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. II OZ 54/12 LEX nr 1116331, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 1026/05, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 listopada 2011 r. II SA/Wr 467/11 Lex nr 1597579, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 listopada 2011 r. II SA/Gl 509/11 Lex nr 1091280). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie może odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy. Zauważyć trzeba, że ewentualna szkoda w mieniu skarżącego polegająca na dewastacji zajętej pod inwestycję działki na skutek realizacji inwestycji, wbrew twierdzeniom skarżącego, ma charakter odwracalny i nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Ogólnikowy argument wniosku wskazujący na związane z istniejącymi na przedmiotowej nieruchomości uwarunkowaniami hydrologicznymi "znaczne ryzyko wystąpienia w niedalekiej przyszłości zagrożenia powodziowego, w tym również dla planowanej inwestycji" ma charakter hipotetyczny i nie pozwala na uznanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji również okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji spornej linii kolejowej, a wyrok Sądu nie jest prawomocny. Nie jest to okoliczność, która wskazywałaby na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy. W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zawiera zatem argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.