VII SA/Wa 2399/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2012 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata D. T. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych i pięćdziesiąt groszy) , w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych i pięćdziesiąt groszy). Miasto [...], w dniu [...] marca 2011 r. wystąpiło do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ul. [...] (odc. ul. [...]) od km 0+000 do km 0+192 o łącznej długości 192 mb na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Zgodnie z art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj.: Dz. U. Nr 193 z 2008 r., poz. 1194 z późn. zm.), zwanej "specustawą" oraz art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., Starosta [...] zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na realizację ww. inwestycji drogowej w drodze obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] i w Urzędzie Miasta w [...] oraz na stronach internetowych miasta, w prasie lokalnej i w publicznie dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Powiatu [...]. Ponadto dotychczasowi właściciele i użytkownicy nieruchomości otrzymali zawiadomienia informujące o wszczęciu postępowania. Starosta [...] decyzją dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora zezwolił na realizację inwestycji drogowej, polegającej na rozbudowie ulicy [...] (odc. ul. [...]) od km 0+000 do km 0+192 o łącznej długości 192 mb na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że projektowana ulica o długości 192 m jest drogą gminną i w planie zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] oznaczona jest symbolem KDL (ulica lokalna). Droga ta jest połączona z istniejącą ul. [...] która stanowi jeden z głównych traktów miejskich [...]. Ulica [...] posiada skrzyżowanie ze ślepą gruntową ulicą [...]o o symbolu KPJ. Od końcowego odcinka projektowanej ulicy odchodzi w lewo ul. [...] o symbolu KP i nr [...], która posiada połączenie poprzez ulice[...] i [...] z ul. [...]. Linie rozgraniczające teren inwestycji są jednocześnie liniami podziału nieruchomości. Mapy z oznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stanowią załączniki do zaskarżonej decyzji. Nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren stają się z mocy prawa własnością Miasta [...] z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości. Zgodnie z art. 17 ust. 1 specustawy ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy, w związku z zamiarem realizacji inwestycji w sierpniu 2011r decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła J. D. – właścicielka działki nr [...], której podział został zatwierdzony decyzją pierwszo instancyjną na potrzeby przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wniosek inwestora zawiera bowiem niezbędne dokumenty, o których mowa w art. 11d ust. 1 "specustawy". Do wniosku załączono mapy określające linie rozgraniczające teren niezbędny do realizacji inwestycji, analizę powiązania drogi z innymi drogami, mapę zawierającą projekty podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji, informację dotyczącą zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, pozytywną opinię Zarządu Województwa [...], opinię Burmistrza Miasta [...], opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Inwestor do wniosku dołączył również decyzję z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny - zawiera niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia wymagane przepisami szczególnymi Organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami specustawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że zgodnie z decyzją organu pierwszej instancji planowana inwestycja powinna zapewniać ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby oraz zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanym przez hałas i wibracje. Tak więc w przypadku przekroczenia norm hałasu wnosząca odwołanie ma prawo domagać się od inwestora wyeliminowania uciążliwości, gdyż istnieją techniczne środki mogące zminimalizować uciążliwości spowodowane realizacją i użytkowaniem inwestycji. Propozycja skarżącej dotycząca przebudowy jej budynku w głąb działki powinna być skierowana do inwestora. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 11 d ust 1 " specustawy" to inwestor we wniosku przedstawia mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, decydując o przebiegu drogi oraz wielkości gruntu niezbędnego do jej realizacji. Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy może działać tylko w granicach tego wniosku i nie ma możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości zaproponowanej przez inwestora. Wojewoda [...] wskazał także na art. 12 ust 4a " specustawy" dotyczący wysokości odszkodowania za zajęte nieruchomości. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J.D.. Skarżąca wskazała, że nie kwestionuje budowy drogi, gdyż jest ona potrzebna, jednakże w wyniku planowanej rozbudowy i poszerzenia ulegnie ona znacznemu zbliżeniu do domu skarżącej – odległość drogi od domu skarżącej będzie wynosić ok. 0,5 m. Skarżąca wskazała, że zbliżenie drogi do budynku mieszkalnego może powodować jego dalsze pękanie i w konsekwencji katastrofę budowlaną, w szczególności, że jest to drewniany budynek wybudowany w 1946 r. Skarżąca wskazała, że nie otrzymała od inwestora odpowiedzi w sprawie przesunięcia budynku w głąb działki, ani możliwości adaptacji budynku gospodarczego na potrzeby mieszkalne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem (legalność wydanego aktu) nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011 r. zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającą na rozbudowie ul. [...] (odc. ul.[...]) od km 0+000 do km 0+192 o łącznej długości 192 mb na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].. Postępowanie w sprawie rozbudowy drogi gminnej ul. [...] zostało przeprowadzone na podstawie przepisów zawartych w rozdziale 2a, art. 11a-11j specustawy. Analiza akt sprawy i treści zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organy obu instancji spełniły wszystkie wymogi zawarte w ww. przepisach. Inwestor uzyskał wymagane opinie: Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], Zarządu Powiatu w [...] – uchwała z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], postanowienie wydane z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] opiniujące pozytywnie planowaną rozbudowę drogi. Do wniosku inwestor dołączył również decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku inwestor załączył również mapę w skali 1:1000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, analizę powiązania drogi gminnej z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z projektami przebudowy sieci energetycznej. Starosta [...], wykonując dyspozycję art. 11d ust. 5 specustawy zawiadomił wnioskodawcę i właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i podał ww. zawiadomienie do publicznej wiadomości w sposób wskazany w specustawie. W toku postępowania J. D. oraz D. i Z. K. wnieśli uwagi do planowanej inwestycji, w szczególności w zakresie posadowienia słupa energetycznego. J. D. wskazała również, że w związku z planowaną rozbudową linia poszerzonej drogi znacznie przybliży się do jej domu, co wpłynie na bezpieczeństwo jej rodziny. Inwestor uwzględnił uwagi wnioskujących w zakresie posadowienia słupa energetycznego zachowując jednocześnie linie rozgraniczające przewidziane w projekcie. Uznając, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane przepisami specustawy Starosta [...] w dniu [...] lipca 2011 r. wydał decyzję o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Powyższa decyzja została doręczona stronom postępowania w sposób przewidziany w specustawie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że nie mają one wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Z ugruntowanego orzecznictwa wynika, że organ orzekający o realizacji inwestycji drogowej w trybie specustawy nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Organ orzekający nie może władczo narzucić inwestorowi swojej koncepcji przebiegu i lokalizacji drogi. O jej przebiegu decyduje zarządca (wnioskodawca), to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Przepisy specustawy nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Organ, a w konsekwencji i sąd rozpoznający skargę na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, mogą jedynie ocenić zgodność z prawem rozwiązań przedstawionych w decyzji i taka ocena przeprowadzona w sprawie niniejszej wypada pozytywnie. Ten kierunek orzecznictwa można uznać za dominujący (por. wyroki: WSA w Warszawie z 09.11.2006 r., IV SA/Wa 638/06, WSA w Warszawie z 18.04.2007 r., IV SA/Wa 46/07, WSA w Warszawie z 27.08.2008 r., I SA/Wa 323/08, WSA w Poznaniu z 09.06.2009 r., IV SA/Po 130/09, WSA w Szczecinie z 16.09.2010 r., II SA/Sz 563/10 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przepis art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U z 2007 r., Nr 19, poz. 115) określa minimalną odległość w jakiej dopuszczalne jest sytuowanie nowych obiektów budowlanych od dróg publicznych i nie dotyczy on sytuacji odwrotnej, czyli lokalizowana drogi. W sytuacji, gdy inwestor (zarządca drogi) uznał, że niezbędne jest zajęcie części działki skarżącej na potrzeby rozbudowy drogi, wiążące się ze zbliżeniem się do budynku mieszkalnego skarżącej na odległość 0,5 m., to zarówno organy orzekające jak i Sąd nie mogą kwestionować przyjętego rozwiązania. Artykuł 13 ust. 3 specustawy przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 (przejęcia nieruchomości na potrzeby inwestycji drogowej), jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Jeżeli skarżąca uzna, że pozostała po podziale część nieruchomości wraz z jej budynkiem mieszkalnym spełnia wymogi o których mowa w powyższym przepisie może wystąpić do zarządcy drogi z wnioskiem o wykupienie pozostałej części działki. Także ewentualny wniosek o przesunięcie budynku w głąb działki powinien być skierowany do inwestora. Ponadto jak wynika z planu zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji po obu stronach rozbudowywanej drogi, w tym wzdłuż działki skarżącej, zaplanowano chodnik z kostki betonowej. Tym samym działka skarżącej pozostała po podziale będzie odgrodzona od jezdni chodnikiem. Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej zawiera w punkcie 4 wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z tymi wymaganiami planowana inwestycja powinna: 1) zapewniać ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby, 2) zapewniać ochronę przed uciążliwościami powodowanym przez hałas i wibracje. Na inwestorze ciąży obowiązek spełnienia wskazanych wymagań, a skarżąca ma prawo domagać się od inwestora wyeliminowania uciążliwości spowodowanych realizacją inwestycji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. /U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm) skargę oddalił.