VII SA/Wa 2407/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2016 r., Nr [...] nakazującą skarżącej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym wentylacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] poprzez: 1. uzupełnienie drabinek do wejścia na dach z klatki schodowej, 2. wykonanie ogranicznika w klapie wyłazowej na dach, 3. usunięcie nieszczelności międzyprzewodowych w wentylacji kuchni lokalu nr [...], [...]. usunięcie nieszczelności międzyprzewodowych w wentylacji kuchni i łazienki lokalu nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja narusza obowiązujący porządek prawny. Decyzje organów obu instancji obarczone są rażącymi i oczywistymi naruszeniami prawa materialnego oraz przepisów postępowania i w związku z tym powinny być uchylone. Funkcjonowanie w obrocie prawnym wskazanych decyzji może narazić skarżącą Spółdzielnię na negatywne konsekwencję finansowe (poniesienie kosztów naprawy wentylacji, za której nieszczelność odpowiedzialna jest Pani R. M.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygnaturach akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ 598/06, II FZ 585/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). Skarżąca we wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na negatywne konsekwencje finansowe. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe nastąpi oraz że będzie ono "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie nie podniosła innych argumentów, które mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Zważyć ponadto należy, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Poza oceną zatem, na obecnym etapie postępowania, pozostają argumenty skarżącej związane z zasadnością i prawidłowością wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W tym stanie sprawy Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.