VII SA/Wa 2641/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. i J. Z. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w sprawie ze skargi K. Z. i J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia K. Z. i J. Z. terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia K. Z. i J. Z. złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak: [...]. Zarządzeniami przewodniczącego wydziału z dnia 19 listopada 2014 r. wezwano skarżących do nadesłania solidarnie 98 odpisów skargi oraz do solidarnego uiszczenia wpisu w kwocie 500 złotych. Obydwa wezwania zostały odebrane w dniu 2 grudnia 2014 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał w dniu 9 grudnia 2014 r. Skarżący nie uzupełnili braków w terminie, a postanowieniem z dnia 29 grudnia 2014 r. odmówiono im przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych. Na powyższe postanowienie skarżący w terminie wnieśli zażalenie. Zarządzeniami przewodniczącego wydziału z dnia 29 stycznia 2015 r. wezwano ich do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie 99 odpisów zażalenia i uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł. Skarżący odebrali wezwania w dniu 5 stycznia 2015 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał z dniem 12 stycznia 2015 r. Skarżący uiścili wpis w dniu 25 lutego 2015 r., zaś odpisy nadesłali w dniu 3 marca 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego). Pismem z dnia 2 marca 2015 r. wnieśli o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. W uzasadnieniu wskazali, że J. Z. jest od wielu miesięcy na zwolnieniu i nie pracuje. Ponadto ponoszą wydatki na opiekę nad niepełnosprawną J. Z., a konieczność wykonania remontu po pożarze pochłonęła wszystkie posiadane środki. Zaległe wynagrodzenie J. Z. otrzymał w dniu 24 lutego 2015 r., więc mógł opłacić wpis. Wskazali, że przyczyna uchybienia była niezależna od nich, nie do przezwyciężenia i bardzo wyjątkowa, bo nie zdawali sobie sprawy, że zabraknie im pieniędzy. Do uchybienia doszło, zdaniem skarżących, bez ich winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawiają określone wymogi formalne dla czynności procesowej, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (por. art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. i wraz z nim skarżący dokonali czynności, których nie dokonali w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Nie ulega też wątpliwości, że przywrócenie terminu jest w niniejszej sprawie dopuszczalne na gruncie art. 86 § 2 p.p.s.a., albowiem uchybienie terminu powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (tak: Naczelny Sąd Administracyjny, postanowienie z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14). Oceniając wskazane przez stronę skarżącą okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu wskazać należy, że w świetle przedstawionej argumentacji i zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie są one wiarygodne. Skarżący jako główny powód uchybienia terminu podają brak środków finansowych. W ocenie Sądu nie może to być przyczyna uchybienia, a powód do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy – czego skarżący zaniechali. Skarżący wskazują jako powód problemów finansowych opiekę nad osobą niepełnosprawną i pożar. W tym miejscu wskazać należy, że skarżący już na etapie wniesienia skargi wskazywali jako swój adres do korespondencji ul. R. [...] w S., zaś pożar, jak wynika z zaświadczenia, miał miejsce przy ul. E. [...] w S. w dniu 7 grudnia 2014 r., co nie stanowiło jednak przeszkody dla skarżących w komputerowym sporządzeniu datowanego na 8 grudnia 2014 r. uzupełnienia skargi (k. 23-26, data nadania 10 grudnia 2014 r.), co świadczy o tym, że mimo zaistnienia pożaru mieli techniczną możliwość sporządzenia odpisów zażalenia. W ocenie Sądu, zaniechanie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest przejawem niedbałości skarżących w prowadzeniu własnej sprawy. Pouczenie o możliwości złożenia takiego wniosku skarżący otrzymali dwukrotnie: w pismach z dnia 24 listopada 2014 r. oraz z dnia 29 stycznia 2015 r. Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny, przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GZ 416/14; z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 7/15; z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 17/14; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01). Uwzględniając powyższe, Sąd postanowił jak na wstępie.