VII SA/Wa 2728/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Klasztoru [...] (Klasztoru [...]) z siedzibą w K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Klasztoru [...] (Klasztoru [...]) z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Klasztoru [...] (Klasztoru [...]) z siedzibą w K. ("skarżący") na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, jako wniesioną po upływie terminu. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 września 2017 r., a skarżący wniósł skargę w dniu 26 października 2017 r. Postanowienie z dnia 18 grudnia 2017 r. doręczono skarżącemu w dniu 27 grudnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 42). Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. (data nadania: [...] stycznia 2018 r.), z zachowaniem siedmiodniowego terminu, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. postanowienie. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że skarga w niniejszej sprawie została sporządzona w dniu 23 października 2017 r. i tego dnia przekazana pracownikowi skarżącej do wysłania przesyłką poleconą. Z przyczyn niezawinionych przez skarżącego pracownik nie mógł złożyć ww. skargi w ustawowym terminie z przyczyn losowych. O tym fakcie skarżący dowiedział się dopiero po otrzymaniu postanowienia Sądu z dnia 18 grudnia 2017 r. Następnie, skarżący wskazał, że ww. pracownik przedstawił mu recepis pocztowy, na którym według skarżącego widnieje data 25 października 2017 r. jako data nadania przesyłki, a więc w ocenie skarżącego nie było powodów, by sądzić, że przekroczył ustawowy termin do złożenia skargi. W ocenie skarżącego, okoliczności te uzasadniają przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl., czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r. sygn. akt II FZ 1454/13, LEX nr 1 452 601). Podeszły wiek czy zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OZ 872/07 LEX nr 1 012 983, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, publ. OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Warunkiem niezbędnym do przywrócenia terminu dla dokonania czynności jest brak winy wnioskodawcy w jego uchybieniu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć. W rozpoznawanej sprawie skarżący zachował siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Z uzasadnienia wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 27 grudnia 2017 r., a w dniu 3 stycznia 2018 r. został nadany wniosek (koperta z pieczęcią nadawczej placówki pocztowej). Jak wynika z akt sprawy, skarżący nadał skargę w dniu 26 października 2017 r. Wynika to zarówno z pieczęci nadawczej placówki pocztowej, znajdującej się na kopercie (k. 8 akt sądowych), jak też z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego w G. z dnia 23 stycznia 2018 r. W piśmie tym wskazano, że przesyłka polecona o nr [...] została nadana w tym urzędzie pocztowym w dniu 26 października 2017 r., co też wynika z wewnętrznego systemu operatora pocztowego, a pracownik przyjmujący ją do wysyłki miał prawidłowo ustawiony datownik. W piśmie stwierdzono też, że inna data (25 października 2017 r.), widniejąca na potwierdzeniu nadania przesyłki, wynika z miejsca, w jakim przybity został datownik – data nachodzi na wydruk zaznaczenia, stąd wydaje się, że jest to 25 października 2017 r., a nie 26 października 2017 r. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Fakt, że pracownik skarżącego, z przyczyn losowych, nie nadał przesyłki zawierającej skargę w terminie, obciąża skarżącego i nie powoduje, że uchybienie terminu miało miejsce bez jego winy. Skoro skarżący sam przyznał, że skargę sporządził 23 października 2017 r., do upływu terminu do złożenia skargi pozostawało jeszcze wystarczająco dużo czasu by wyznaczyć innego pracownika do nadania przesyłki ją zawierającej. Należy tym przypomnieć, że to pracodawca odpowiada za nienależytą pracę swoich pracowników (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I GZ 205/14, LEX nr 1 489 928, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 260/08, LEX nr 493 774). Pozostawanie przez skarżącego w przekonaniu, że pracownik wysłał skargę z zachowaniem terminu oraz błędne odczytanie daty nadania z pieczęci placówki pocztowej przybitej na potwierdzeniu nadania przesyłki również nie stanowi usprawiedliwienia dla uchybienia terminu do wniesienia skargi. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawet lekkie niedbalstwo powoduje niedopuszczalność przywrócenia terminu. Dopiero w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, LEX nr 1 643 289). Wystąpienia takich okoliczności skarżący nie wykazał. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.