VII SA/Wa 2799/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi A. im. S. w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku oddala skargę Przedmiotem skargi A. w K. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...], w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S. A. z siedzibą w W. pozwolenia na przebudowę linii kolejowej nr [...] - stacja K. (od km [...] do km [...] linii nr [...] - obiekt [...], realizowanej w ramach zadania inwestycyjnego: Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek Z. – K. – K., Przetarg 3 - modernizacja odcinka: K. – K. (km [...] - [...] linii nr [...]). A. w K., pismem z 30 września 2015 r. (uzupełnionym pismem z 14 października 2015 r.), wniosła do Wojewody [...] o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], m. in. o pouczenie o przysługującym jej prawie do złożenia odwołania od tej decyzji. Z ostrożności procesowej skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] lutego 2016 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a., odmówił A. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Zażalenie na ww. postanowienie z [...] lutego 2016 r. wniosła A. w K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie Wojewody [...], uznając, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. Zatem nie mogła uchybić terminowi do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a., bowiem termin ten nie rozpoczął biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 maja 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1889/16 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd podał, że "argumentacja organu zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, odnośnie tego, że nieruchomość skarżącej (nr [...]) nie znajduje się w zasięgu oddziaływania spornej inwestycji, a zatem ta inwestycja nie ogranicza możliwości zagospodarowania tej działki, nie jest prawidłowa. Z decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu P. S.A. pozwolenia na przebudowę linii kolejowej, której uzupełnienia domaga się strona skarżąca, jednoznacznie wynika, że działka A. znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji (s.11 tej decyzji)..(...) rozstrzygnięcie organu II instancji oparte na ustaleniu że strona skarżąca nie ma legitymacji do złożenia wniosku o uzupełnienia decyzji, ponieważ jej działka nie leży w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji nie jest prawidłowe". Ponadto Sąd wskazał, że "Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego kierując się (...) wytycznymi Sądu, ponownie rozważy, czy skarżąca posiada status strony w postępowaniu o uzupełnienie decyzji Wojewody z [...] lipca 2015 r. Organ odwoławczy powinien również zbadać, kiedy upłynął dla skarżącej 14 - dniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie tej decyzji na podstawie art. 111 k.p.a." Ponownie rozpatrując sprawę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] października 2017 r., znak: [...], opisanym na wstępie, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2016 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że A. w K. jest właścicielem działki nr ew. [...], co potwierdza KW nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy [...], IV Wydział Ksiąg Wieczystych. Działka ta została wymieniona w decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...], jako działka znajdująca się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Tym samym A. jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji objętej decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Organ podał następnie, że z pisma o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] wynika, że przyczyna uchybienie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji ustała 24 września 2015 r. Jednocześnie skarżąca w ww. wystąpieniu zawarła żądanie uzupełnienia decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...]. Tym samym, jak uznał, A. w K. złożyła prośbę o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu oraz dopełniła czynności dla której określony był termin. W podaniu z 30 września 2016 r. skarżąca wskazała, że uchybienie terminowi do wniesienia wniosku o uzupełnienie nastąpiło bez jej winy, bowiem nie doręczono jej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Skarżąca podniosła, że ww. decyzja nie została jej doręczona, bowiem obwieszczenie o wydaniu ww. decyzji zostało zamieszone w prasie regionalnej (Gazecie [...]) zamiast lokalnej. W kontekście tej argumentacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 111 § 1 i art. 58 oraz art. 49 k.p.a., uznał, że skarżąca nie wykazała, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], nastąpiło bez jej winy. Podał, że zgodnie z art. 49 k.p.a. strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Wskazał dalej, że zgodnie z art. 9 ac ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U z 2013 r., poz. 1594), będącym przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 k.p.a., wojewoda wydaje pozwolenie na budowę linii kolejowej lub poszczególnych odcinków tej linii oraz wszystkich obiektów związanych z jej budową, przebudową i rozbudową, położonych w granicach województwa, na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego oraz doręcza je wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia o jego wydaniu, w drodze obwieszczenia, w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Z akt sprawy wynika, że obwieszczenie informujące strony postępowania o wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] zostało zamieszczone: na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. od [...] do [...] sierpnia 2015 r.; na stronie internetowej Urzędu Miasta K. od [...] do [...] sierpnia 2015 r.; na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego od [...] do [...] sierpnia 2015 r.; na stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego od [...] do [...] sierpnia 2015 r.; oraz w Gazecie K. [...] sierpnia 2015 r. Bieg terminu czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, po upływie których doręczenie uważa się za dokonane, rozpoczyna się w dniu, w którym dokonano publicznego ogłoszenia, tj. dzień, w którym dokonano zamieszczenia obwieszczenia o wydaniu i treści decyzji na tablicy ogłoszeń właściwego urzędu, na jego stronie internetowej lub we właściwej gazecie. Dla rozpoczęcia biegu terminu doręczenia decyzji zgodnie z art. 49 k.p.a. miarodajny jest pierwszy dzień, w którym ogłoszenie zostało opublikowane w sposób określony w tym przepisie lub przepisach szczególnych. W sytuacji zaś, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu - należy ustalić, kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu czternastu dni, którego upływ skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 235/11, wyrok NSA z 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 847/12, wyrok NSA z 1 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1903/10, postanowienie NSA z 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 2136/11, wyrok WSA w Warszawie z 21 września 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1016/15). Wobec powyższego organ stwierdził, że ostatnie obwieszenie ukazało się [...] sierpnia 2015 r. w Gazecie [...]. Ponadto, organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1613/09 w sprawie o ustalenie lokalizacji drogi i przywołany tam art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U z 2003 r., Nr 80, poz. 721), który nakazuje o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji zawiadamiać w prasie lokalnej. Wskazał, że Sąd w ww. wyroku podał, że "istotne jest tylko, aby obwieszczenie zamieszczone zostało w prasie lokalnej, a więc gazecie wydawanej dla danego terytorium, przez które przebiegać ma planowana droga, a nie w prasie ogólnokrajowej. Jednocześnie skoro zgodnie ze Słownikiem języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007) pojęcie "prasa" oznacza gazety i czasopisma ukazujące się w regularnych odstępach czasu, to użycie przez ustawodawcę sformułowania "prasa lokalna" wyraźnie wskazuje, że chodzi o gazety lokalne ukazujące się w regularnych odstępach czasu". Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że Gazeta [...] jak wynika z informacji zamieszczonych na stronach internetowych ([...]/ i [...]a, [...]) jest gazetą regionalną [...]. Podniósł przy tym, że w wyroku z 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2103/10 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ugruntowane w orzecznictwie stanowisko sprowadza się do wniosku, że prasa lokalna to periodyki o zasięgu węższym niż ogólnokrajowe, bez sprecyzowania nakładu i innych wymogów, w tym w zakresie wielości tytułów. Wobec powyższego GINB stwierdził, że Gazeta [...] jest periodykiem o zasięgu węższym niż ogólnokrajowym. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że ogłoszenie o wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] zamieszczone w Gazecie [...] nie spełnia wymogów art. 9 ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. W konsekwencji, organ stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] została skutecznie doręczona skarżącej 26 sierpnia 2015 r., w trybie art. 49 k.p.a. Skarżąca nie może zatem upatrywać braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], bowiem decyzja ta nie została jej doręczona. Zdaniem organu, skarżąca nie wykazała, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] nastąpiło bez jej winy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2017 r., znak: [...], A. w K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie art. 7 - 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.; 2. nieodniesienie się do zawartych w zażaleniu zarzutów, w tym: a) wprowadzenia skarżącej w błąd przez pracowników organu I instancji, co do faktu trwania postępowania przed organem I instancji w niniejszej sprawie, a udowodnienie tej okoliczności ma zdaniem skarżącej podstawowe znaczenie dla przywrócenie jej terminu na złożenie wniosku; b) błędne uznanie, że ogłoszenie o wydaniu w sprawie decyzji, jak i zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania zostało dokonano prawidłowo, tj. z zachowaniem ustawowego terminu; 3. brak umieszczenia ogłoszenia o wydaniu w sprawie decyzji zgodnie z wymogiem wynikającym z prawa w prasie lokalnej, lecz jedynie w regionalnej; 4. wadliwe przyjęcie, że art. 9 ac ustawy o transporcie kolejowym spowodował brak konieczność przesłania stronom decyzji wraz z jej uzasadnieniem. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie GINB z [...] października 2017 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Orzeczenie to wydane zostało w związku z wnioskiem skarżącej, która pismem z 30 września 2015 r. wystąpiła o uzupełnienie na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. decyzji Wojewody [...] z 30 lipca 2015 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na przebudowę linii kolejowej, wnosząc jednocześnie (z ostrożności procesowej) o przywrócenie terminu do jego złożenia – wskazując w tej kwestii na niedoręczenie jej ww. decyzji. Ważnym przy tym jest, że kontrolowane postanowienie GINB z [...] października 2017 r. zapadło na skutek prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 23 maja 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1889/16, uchylającego wcześniejsze postanowienie tego organu wydane w tej sprawie i wskazującego na popełnienie szeregu naruszeń. I tak, Sąd we wskazanym wyroku przyjął, że rozstrzygnięcie organu II instancji oparte na ustaleniu, że strona skarżąca nie ma legitymacji do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji, ponieważ jej działka nie leży w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, nie jest prawidłowe. Jednocześnie Sąd zalecił przy ponownej ocenie sprawy zbadanie, kiedy upłynął dla skarżącej 14 - dniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji na podstawie art. 111 k.p.a. Wskazał przy tym, że w przypadku obwieszczenia (o którym mowa w art. 49 k.p.a.), doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Decyzja ta jest natomiast publicznie ogłoszona w dniu, w którym obwieszczenie zostało udostępnione w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim potencjalnym stronom postępowania. W konsekwencji, Sąd wskazał, że termin doręczenia decyzji obliczać należy od pierwszego dnia, w którym obwieszczenie zostało udostępnione do wiedzy publicznej w sposób opisany w art. 9 ac ustawy o transporcie kolejowym. "W sytuacji zaś, takiej jak w niniejszej sprawie, gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu (prasa lokalna, urzędy wojewódzkie i urzędy gminy, strony internetowe tych urzędów), należy ustalić, kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń i ten dzień potraktować jako dzień rozpoczęcia biegu terminu czternastu dni, którego upływ skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a.". W tym zaś kontekście Sąd zalecił organowi rozważenie, czy ogłoszenie o wydaniu decyzji zamieszczone w Gazecie [...] spełniało wymogi powołanego przepisu, mając na uwadze, że przepisy Prawa prasowego nie precyzują pojęć: prasa lokalna, prasa regionalna, prasa ogólnokrajowa, niemniej jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że prasa lokalna (regionalna) to czasopisma (periodyki) o zasięgu węższym niż ogólnokrajowy, skierowane do adresatów na określonym terenie, bez sprecyzowania nakładu i innych wymogów a także wielkości tytułów". Na zakończenie Sąd w ww. wyroku stwierdził, że stanowisko skarżącej odnośnie braku podstaw do wyłączenia stosowania w tej sprawie art. 109 k.p.a. nie jest uzasadnione, ponieważ stoi w całkowitej sprzeczności z założeniami tzw. zawiadomienia o wydaniu decyzji przez obwieszczenie (art. 49 k.p.a.). Powołując się na art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym Sąd wyjaśnił, że zawiadomienie w drodze publicznego ogłoszenia, o wydaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę linii kolejowej, w stosunku do stron innych niż wnioskodawca, "zastępuje" doręczenie decyzji o którym mowa w art. 39 k.p.a. i ma na celu sprawne zawiadomienie potencjalnych stron o wyniku postępowania administracyjnego. W obwieszczeniu o wydaniu decyzji powinna znajdować się informacja gdzie i kiedy można się zapoznać się z decyzją, nie zaś treść tej decyzji wraz z załącznikami. Wskazanie na powyższe, Sąd uznał za konieczne przede wszystkim z tej przyczyny, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, a mianowicie: ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania. Sąd stwierdza przy tym, że żadna z okoliczności wyłączających ww. zasadę w tym przypadku nie miała miejsca, a wobec tego przywołany wyrok, zawarta w nim ocena i wskazania co do dalszego postępowania, pozostają wiążące. W konsekwencji, kontrolując zaskarżone na obecnym etapie postanowienie GINB, Sąd nie mógł pominąć ww. wyroku, nadto – zobligowany był treścią art. 153 p.p.s.a. w pierwszej kolejności wyjaśnić, czy organ zastosował się do wytycznych z niego wynikających. Dokonując takie oceny Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości świadczących o naruszeniu ww. art. 153. Sąd nie stwierdził nadto także innych uchybień, wobec czego orzeczenie zaskarżone w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe. I tak, orzekając ponownie w sprawie i stosując się do zaleceń WSA w Warszawie, GINB prawidłowo przede wszystkim przyjął, że skarżąca posiada przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...]. Wobec czego co do zasady, jako strona, mogła wnioskować o uzupełnienie tej decyzji na mocy art. 111 § 1 k.p.a. Dalej, GINB prawidłowo (stosując się do wyroku Sądu), uznał, że dla ustalenia zasadności wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie ww. decyzji, konieczne jest wyjaśnienie w jakiej dacie decyzja ta została skarżącej doręczona. W tym aspekcie zważyć zaś należy, że już w ww. wyroku Sąd przesądził o zastosowaniu w sprawie art. 9 ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, a wobec tego – prawidłowości doręczenia decyzji Wojewody [...] "pozostałym stronom" w drodze obwieszczenia, tj. w sposób uregulowany w art. 49 k.p.a. Wskazał przy tym, odnosząc się do zarzutu skarżącej, że w takiej sytuacji nie ma zastosowania doręczenie decyzji przewidziane w art. 39 k.p.a. W konsekwencji takich wytycznych (obejmujących także prawidłowość dokonania obwieszczenia o wydaniu decyzji w Gazecie [...]), GINB prawidłowo uznał, że decyzja Wojewody [...] została doręczona skarżącej 26 sierpnia 2016 r. (w myśl art. 49 k.p.a. i wobec uwzględnienia pierwszego dnia ostatniego z obwieszczeń, tj. w Gazecie [...], mającej zasięg lokalny/regionalny). To wszystko prawidłowo doprowadziło organ po pierwsze do oceny, że termin 14 dniu, o którym mowa w art. 111 § 1 k.p.a. nie został zachowany (wobec złożenia wniosku w tym przedmiocie w dniu 1 października 2015 r. – v. pismo z 30 września 2015 r. i data jego nadania), a po drugie: do stwierdzenia, że skarżąca nie wykazała, aby uchybienie tego terminu nastąpiło bez jej winy, a wobec tego – aby zachodziła podstawa do jego przywrócenia. W tym ostatnim aspekcie Sąd zauważa, że wnosząc o przywrócenie terminu skarżąca wskazała na niedoręczenie jej decyzji. Z powyżej przytoczonych okoliczności wynika jednak, że taka sytuacja nie miała miejsca, nadto – że skarżąca pozostawała w błędzie sądząc, że nawet w przypadku stosowania art. 49 k.p.a., i tak obowiązkiem organu pozostaje doręczenie jej decyzji w trybie przewidzianym w art. 39 tej ustawy. Sąd wyjaśnia przy tym, że o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony, a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu. Taka sytuacja w okolicznościach sprawy nie miała jednak miejsca. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. W kontekście zarzutów skargi Sąd zauważa zaś, że dotyczą one w dużej mierze tych zagadnień, które zostały już w sprawie ocenione, tj. w wyroku z 23 maja 2017 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1889/16, zatem – ponowna ich analiza jest zbędna tym bardziej wówczas, gdy w zaskarżonym postanowieniu organ w całości zastosował się do oceny i wskazań wynikających z ww. wyroku. Sąd stwierdza jednocześnie, że GINB orzekając ponownie nie tylko zastosował się do ww. wyroku, ale też uwzględnił wszystkie te okoliczności, które z uwagi na jej przedmiot miały znaczenie prawne. Prawidłowo m. in. przyjął, że dla rozpoczęcia biegu terminu doręczenia decyzji zgodnie z art. 49 k.p.a. miarodajny jest pierwszy dzień, w którym ogłoszenie zostało opublikowane. Z uwagi na to, że publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane było w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu - ustalił, kiedy ukazało się po raz pierwszy ostatnie z obwieszczeń i ten dzień traktował jako dzień rozpoczęcia biegu terminu czternastu dni, którego upływ skutkuje uznaniem doręczenia decyzji w trybie art. 49 k.p.a. Jednocześnie organ ten, mając na uwadze wytyczne wynikające z wcześniejszego wyroku, za prawidłowe uznał obwieszczenie w Gazecie [...] z [...] sierpnia 2015 r., a Sąd ocenę tę w pełni podziela. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.