VII SA/Wa 2917/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego "C." z siedzibą w P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Sygnatura akt VIISA/Wa 2917/15 UZASADNIENIE Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015r., na podstawie art. 31 § 2 w związku z art. 31 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia Ekologicznego "[...]" z siedzibą w P., o stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi A. sp. z o.o., z siedzibą w W., pozwolenia na przebudowę hali usługowo-dystrybucyjnej z częścią socjalno-biurową na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości S., gm. T.- odmówił wszczęcia z urzędu postępowania na wniosek ww. Stowarzyszenia w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że Starosta P[...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi A. sp. z o.o., z siedzibą w W., pozwolenia przebudowę hali usługowo-dystrybucyjnej z częścią socjalno-biurową na działkach o nr: [...], [...], ., [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położonych w miejscowości S., gm. T. Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]", z siedzibą w P. wniosło o stwierdzenie nieważności m.in. ww. decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda [...] wezwał Stowarzyszenie do sprecyzowania wniosku poprzez określenie czy stanowi on wniosek o stwierdzenie nieważności: złożony przez stronę postępowania, przez podmiot na prawach strony (zgodnie z art. 31 k.p.a.) czy też o podjęcie czynności z urzędu. W odpowiedzi Stowarzyszenie wskazało, że złożone podanie należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony przez podmiot na prawach strony stosownie do art. 31 k.p.a. Po analizie organ wskazał, że Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]", z siedzibą w P., nie brało udziału jako strona czy jako podmiot na prawach strony w postępowaniu pierwszej instancji, zakończonej decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Podstawową zasadą wynikającą z kodeksu postępowania administracyjnego jest udział w ogólnym postępowaniu administracyjnym jego stron, przy czym pojęcie strony definiuje art. 28 k.p.a. Wyjątkiem od tej zasady jest udział w postępowaniu organizacji społecznych. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują trzy zasadnicze tryby wszczynania postępowań administracyjnych. Postępowanie administracyjne może być bowiem wszczęte: 1) z urzędu, 2) na wniosek strony, 3) z urzędu na żądanie podmiotu na prawach strony (np. wniosek organizacji społecznej). Każdy z tych trybów uruchamiania postępowania administracyjnego poddany jest odrębnej regulacji. Dotyczy to zarówno przesłanek warunkujących dopuszczalność wszczęcia postępowania, jak również formy jego wszczęcia i formy odmowy wszczęcia postępowania w danym trybie. W myśl art. 28 k.p.a. stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W sprawach dotyczących pozwolenia na budowę, definicja strony wynikająca z ww. art. 28 k.p.a. została zawężona przez art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (tj. Dz. U. z 2013 r" poz. 1409 ze zm.). Zarówno w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę prowadzonym w trybie zwykłym, jak i w trybie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego- wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt: II OSK 2871/12. W świetle przepisu art. 28 ust. 2 Prawo budowlane stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego przepisu art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235). Zgodnie z art. 31 § 1 pkt. 2 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Katalog spraw, w których udział społeczeństwa w postępowaniu o pozwolenie na budowę musi być zagwarantowany, został precyzyjnie określony. Postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest bowiem tylko takie postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego - wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012r., sygn. akt: II OSK 2580/11, LEX 1138184. Brak takiej regulacji jest równoznaczny z zaliczeniem określonego postępowania do grupy spraw niewymagających udziału społeczeństwa. Z przepisów art. 61 ust. 1, art. 88 ust. 1 oraz 90 ust. 2 pkt. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku wynika, że w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, udział społeczeństwa jest wymagany wyłącznie: - w przypadku postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli konieczność takiej oceny (dokonywanej w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę) została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, - w przypadku ponownego przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, która jest dokonywana w ściśle określonych sytuacjach: na wniosek podmiotu planującego podęcie realizacji przedsięwzięcia (musi być złożony na etapie postępowania o pozwolenie na budowę) oraz gdy organ właściwy do wydania decyzji pozwolenia na budowę stwierdzi, że we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - w przypadku braku możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW (art. 88 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). W niniejszym przypadku nie zachodzą przesłanki do zastosowania powyższych przepisów, bowiem Starosta [...] na etapie postępowania o pozwolenia na budowę nie prowadził czynności wymagających udziału społeczeństwa. W art. 61 ust. 1 ustawy o dostępie informacji o środowisku określono, w ramach jakich postępowań administracyjnych jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko. W przeciwieństwie do wcześniejszych postanowień art. 46 ust. 3 prawa ochrony środowiska przewidującego, że dla tego samego przedsięwzięcia postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się tylko raz, w obecnej chwili postępowanie to może być przeprowadzone więcej niż raz. Zgodnie z postanowieniami art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, regułą jest przeprowadzanie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednak w myśl pkt. 2 tego przepisu w przypadku wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o wznowieniu robót budowlanych wydawanych na podstawie prawa budowlanego oraz decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, wydawanej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko może być przeprowadzane dwukrotnie, jeżeli taka konieczność została stwierdzona w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych lub gdy podmiot planujący realizację przedsięwzięcia wymagającego uzyskania jednej z wymienionych decyzji wystąpi z takim wnioskiem, po drugie, jeżeli organ właściwy do wydania jednego z tych orzeczeń stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po trzecie, w przypadku oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 zgodnie z art. 61 ust. 4 ustawy, jeżeli konieczność taka wynika z postanowienia wydanego przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy- art. 88 ustawy o dostępie informacji o środowisku. W badanym przypadku Inwestor nie przedstawił do wniosku pozwolenia na budowę nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (nie była ona wymagana), która ewentualnie nakazałoby ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie było także możliwe dokonanie zmian w przedsięwzięciu w stosunku do warunków przedstawionych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor nie wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie takiego postępowania. Przedsięwzięcie nie dotyczy instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW. Stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Zgodnie z ust. 3 tegoż artykułu jeżeli organ uzna, że ww. przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar NATURA 2000 wydaje postanowienie i nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska odpowiednich dokumentów. W niniejszej sprawie nie wydano także w oparciu art. 97 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku postanowienia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Z powyższego wynika, że niniejsze postępowanie nie wymagało udziału społeczeństwa w rozumieniu ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W konsekwencji nie miał zastosowania art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, który ewentualnie umożliwiłby uznać Stowarzyszenie za podmiot uprawniony do skutecznego złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenia na budowę. W sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego stosownie do art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego normy art. 31 k.p.a. nie mogą być stosowane w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Organizacja społeczna może zatem w oparciu o art. 31 k.p.a. żądać wszczęcia z urzędu postępowania nadzwyczajnego tylko w sytuacji, gdy w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przeprowadzona była ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie było możliwe wszczęcie z urzędu na wniosek Stowarzyszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Natomiast możliwość udziału społeczeństwa, w tym także organizacji ekologicznej, zagwarantowana jest w postępowaniu, w którym dokonywana jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia tj. m.in. wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla danego przedsięwzięcia. Wojewoda [...] nie dostrzegł przesłanek do wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Wskazał, że stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy T. z dnia [...] marca 2000 r., nr [...], nie powoduje automatycznie konieczności stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., zwłaszcza, że Rada Gminy T. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w S. i T. po południowej stronie drogi krajowej nr [...] (Dz. U. Woj. [...] z 2015 r. poz. [...]), które na danym terenie zakłada identyczne zasady urbanistyczne jak poprzedni plan miejscowy. Stowarzyszenia Ekologicznego "C." wniosło zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., odmawiające wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazało, że organ zbagatelizował fakt stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy T. z dnia [...] marca 2000 r, nr [...], wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 2015 r., sygn. akt: II OSK 1737/14. Skarżący powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2012 roku, sygn. akt: II OSK 400/11: "Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o postanowienia, której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 KPA jako wydanej bez podstawy prawnej. Skoro Wojewoda [...] uznał, iż skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, to powinien sam z urzędu podjąć czynności zmierzających do wyeliminowania wadliwej decyzji administracyjnej. Wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego. Chociaż art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego wyklucza organizacje społeczne z udziału w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę , to ust. 4 art. 28 wyłącza to ograniczenie dla postępowań w sprawie pozwolenia na budowę wymagających udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Art. 44 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku określa, które organizacje ekologiczne mają prawo zgłosić chęć uczestniczenia na prawach strony w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa i wymogi te spełnia Stowarzyszenie Ekologiczne "C.". Organ odmówił wszczęcia na jego wniosek postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], co spowodowało naruszenie ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i jest kwalifikowaną wadą procesową, stanowiącą podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia Ekologicznego "C.", na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. odmawiające wszczęcia z urzędu, na wniosek Stowarzyszenia Ekologicznego "C.", postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. Sp. z o.o. pozwolenia na przebudowę hali magazynowo-dystrybucyjnej z częścią socjalno-biurową, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położnych w miejscowości S., gmina T.- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 31 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Z kolei w myśl art. 31 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. Stosownie do art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), przepisu art. 31 § 1 k.p.a. nie stosuje się w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę. Wyjątek od powyższej reguły przewiduje art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, który stanowi, że przepis art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego nie znajduje zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jeśli postępowanie to wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, ze zm.). W takim przypadku należy stosować art. 44 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który stanowi, że organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. W postępowaniach w sprawach dotyczących pozwoleń budowlanych z żądaniem wszczęcia w trybie art. 31 § 1 k.p.a. występować mogą tylko organizacje ekologiczne i tylko wtedy, gdy dane postępowanie wymaga udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Celem działania Stowarzyszenia Ekologicznego "C.", wpisanego pod numerem KRS [...], jest m. in. ochrona środowiska, wspieranie rozwoju krajobrazu naturalnego, wspieranie zalesiania i ochrona drzewostanu, ochrona ginących gatunków roślin i zwierząt, zatem jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Może ono uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Niemniej w ocenie Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest bowiem tylko takie postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego. Brak takiej regulacji jest równoznaczny z zaliczeniem określonego postępowania do grupy spraw niewymagających udziału społeczeństwa. Postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jedynie wtedy, gdy w ramach tego postępowania przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1562/11). Wynika to z treści art. 90 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. W myśl przywołanego unormowania regionalny dyrektor ochrony środowiska winien zwrócić się - po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, lecz przed wydaniem postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia - do organu właściwego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę o zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu. Przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie przewidują innego przypadku, aniżeli wskazany wyżej, w którym postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wymagałoby udziału społeczeństwa. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się bądź w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bądź też w ramach postępowania w sprawie wydania jednej z enumeratywnie wyliczonych decyzji, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Dla wyniku niniejszego postępowania znaczenie ma tylko drugi ze wskazanych przypadków. Postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, całkowicie odrębnym od postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, prowadzonym przez inny organ, na podstawie innych uregulowań oraz na innym etapie szeroko rozumianego procesu inwestycyjnego. Inny jest również jego przedmiot. Fakt, że w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie implikuje obowiązku jej przeprowadzenia w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Nie przekłada się też na obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie w czterech przypadkach, ściśle określonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku. Ma to miejsce: - jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku); - na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 88 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku); - jeżeli organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzi, że we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 88 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku); - w przypadku braku możliwości stwierdzenia gotowości instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW (art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Katalog przypadków, w których ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jest zamknięty, tak jak katalog przypadków, w których postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wymaga udziału społeczeństwa. Analiza akt wykazała, że w przedmiotowej sprawie organ stopnia podstawowego nie przeprowadzał oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Konieczność przeprowadzenia takiego postępowania w ramach postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestor nie wnioskował też o przeprowadzenie ww. oceny, ani nie dotyczy budowy instalacji do spalania paliw, o której mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Biorąc pod uwagę, że w analizowanej sprawie nie była przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ stwierdził, iż postępowanie zakończone decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], nie wymagało udziału społeczeństwa w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Tym bardziej nie wymaga udziału społeczeństwa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu stopnia podstawowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 908/10 wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę (niezależnie od przedmiotu inwestycji) w żadnym wypadku nie jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa - ogranicza się ono wyłącznie do zbadania istnienia wad materialno-prawnych w samej decyzji o pozwoleniu na budowę (także WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1722/09). Przedmiotowe postępowanie sprowadzało się wyłącznie do oceny, czy Stowarzyszenie Ekologiczne "C.", jako organizacja społeczna na prawach strony, może w oparciu o art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a., skutecznie domagać się wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...]. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może być wszczęte z urzędu, na podstawie art. 157 § 2 k.p.a., ale uprawniony do wszczęcia takiego postępowania organ samodzielnie przesądza o takiej potrzebie. Fakt, iż dane zamierzenie może zaliczać się do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (może wymagać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) nie przesądza jeszcze o tym, że o środowisku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Analiza projektu budowlanego wykazała, że przebudowa przedmiotowej hali magazynowo - dystrybucyjnej z częścią socjalno - biurową nie ma wpływu na progi powierzchni zabudowy określone w § 3 ust. 1 pkt 52 ww. rozporządzenia. Projektowane roboty obejmują: zmianę sposobu użytkowania hali magazynowo-dystrybucyjnej z częścią socjalno-biurową polegającą na zwiększeniu liczby osób użytkujących obiekt budowlany, montaż systemowego wielopoziomowego regału wysokiego składowania we wnętrzu istniejącego 1 kondygnacyjnego budynku hali magazynowej, budowę węzła sanitarnego wewnątrz hali, budowę 8 ustępów wewnątrz hali magazynowej, budowę pomieszczenia pomocniczego. Sporna inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia, merytoryczna argumentacja zażalenia, dotycząca prawidłowości decyzji z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], nie mogła była poddana ocenie organu. Stowarzyszenie Ekologiczne "C." wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. Domagało się jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269, że zm.), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa. Wszczęcie postępowania w trybie art. 31 § 1 k.p.a., wymagało przeprowadzenia wstępnego postępowania wyjaśniającego w innym zakresie, niż w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony (w tym analizy przepisów Prawa budowlanego wyłączających stosowanie art. 31 § 1 k.p.a.). Zgodnie z powyższą regulacją organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania, bądź dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, gdy spełnione są równocześnie dwie przesłanki: po pierwsze jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, po drugie gdy przemawia za tym interes społeczny. Określenie "cel statutowy" oznacza, że sprawa dotyczy zasadniczych kierunków działalności danej organizacji, zapisanych w statucie. Przy czym organ nie jest zobowiązany do każdorazowego uwzględnienia wniosku organizacji społecznej tylko z tego powodu, że charakter rozpoznawanej sprawy jest zgodny z zakresem jej statutowej działalności. Obowiązek ten powstaje jednak w wyniku dodatkowej oceny, że organizacja wystąpiła w celu ochrony interesu zbiorowego. Brak jest wyraźnego przepisu, który stanowiłby, że jeżeli przed wydaniem pozwolenia na budowę wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to także postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę wymaga udziału społeczeństwa. Przyjęcie, iż w określonej sprawie zachodzi sytuacja uregulowana w art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, wymaga wskazania przepisu ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko lub przepisu innej ustawy, który wymaga w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę udziału społeczeństwa. Zgodzić się należało z organami nadzoru, że postępowanie zakończone decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji nie było postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa, a to powoduje, że art. 31 § 1 k.p.a. w tej sprawie nie znajdował zastosowania. Przepis art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego zawiera regulację, wyłączającą stosowanie w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę, art. 31 k.p.a. Jednakże zgodnie z art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego ustawodawca dopuścił w drodze wyjątku udział organizacji społecznych w postępowaniach w sprawie pozwolenia na budowę wymagających udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy środowiskowej z dnia 3 października 2008 r. Zatem udział organizacji społecznej w postępowaniu wiąże się z ustaleniem, że dane postępowanie wymagało udziału społeczeństwa. W tym celu konieczne było odwołanie się do konkretnych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235) W myśl tej ustawy możliwość udziału organizacji społecznej zagwarantowana jest przez art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c, w postępowaniu, w którym przeprowadzana jest ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko dokonuje się w przypadkach wymienionych w art. 61 ust. 1, art. 88 ust. 1 i art. 90 w zw. z art. 72 ustawy z 3 października 2008 r. Wprawdzie we wskazanym art. 72 ust. 1 pkt 1 mowa jest o decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak z akt sprawy nie wynika, aby organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, bądź aby w postępowaniu tym miały miejsce okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 tej ustawy, a tylko wówczas postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę byłoby postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa w ramach którego mógłby mieć zastosowanie art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r.. W rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca naruszenie art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r., ani art. 31 § 1 kpa. Wobec szczegółowej argumentacji, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, którą Sąd w całości podzielił, skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.).