VII SA/Wa 332/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie [...] w B. w likwidacji, reprezentowane przez jego likwidatora R. K., złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "budowa drogi wojewódzkiej nr [...] w ciągu ulic [...] – [...] na odcinku: węzeł [...] – granica miasta (km [...]-km [...]) etap [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo, jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej, będącej stroną skarżącą, zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie z urzędu i na podstawie analizy innych rozstrzygnięć dotyczących skarżącego wiadome jest, że Stowarzyszenie [...] w B. zostało rozwiązane postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia 27 stycznia 2012r., sygn. akt [...] Ns – Rej. [...] i zarządzono jego likwidację. Orzeczenie to jest prawomocne. Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. W okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło (P. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, ABC 2007, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 10 lipca 2012 r. II OZ 263/12 Lex nr 1332694, z dnia 12 lipca 2012 r. II OZ 600/12 Lex nr 1334831 i z dnia 12 grudnia 2012 r. II OZ 1086/12 Lex nr 1325658). Podkreślić trzeba, że likwidator, który przeprowadza likwidację stowarzyszenia, nie działa w jego imieniu, ale w imieniu własnym, a jego działalność rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, nie zaś na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Wskazać należy, iż brak zdolności sądowej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. w likwidacji został uznany również w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. postanowienia z dnia 4 grudnia 2012r, sygn. akt II OZ 1067/12, z dnia 12 grudnia 2012r, sygn. akt II OZ 1086/12, z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II OZ 367/13, z dnia 5 lipca 2013r. II OZ 541/13 oraz II OZ 542/13, z dnia 10 lutego 2016r. sygn. akt II OZ 125/16. W powołanych wyżej orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że rozwiązanie Stowarzyszenia [...] w B. sprawiło, że Stowarzyszenie to utraciło zdolność do występowania przed sądem administracyjnym (zdolność sądową) jako organizacja społeczna występująca w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Stowarzyszenie będące w likwidacji nie może bowiem prowadzić działalności dla której zostało utworzone, czyli działalności statutowej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak zdolności sądowej strony w dniu wniesienia skargi skutkuje jej odrzuceniem, stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.