VII SA/Wa 415/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić J. K. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpis sądowy w kwocie 300 zł (słownie: trzysta złotych). Skarżący – J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Powyższą uchwałę skarżący zaskarżył w części dotyczącej określenia wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, których wysokość wskazano w załączniku nr 2 tej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Legitymacja procesowa do zaskarżania uchwał organu gminy do sądu administracyjnego wynika z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisu tego, w myśl art. 101 ust. 2 ww. ustawy, nie stosuje się jednak jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Przedmiotem skargi skarżącego w niniejszej sprawie jest załącznik nr 2 do uchwały Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. Skarżący podniósł, że zaskarżone przepisy naruszają art. 130a ust. 1 pkt 2a oraz ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez wydanie uchwały sprzecznej z delegacją ustawową i wniósł o stwierdzenie nieważności załącznika nr 2 do uchwały. Wskazać należy, iż załącznik nr 2 do uchwały Rady [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] był już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2579/13 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie ustalenia zawartego w załączniku nr 1 dotyczącego przechowania pojazdu – "za każdą rozpoczętą dobę parkowania" (pkt I); w pozostałej części skargę oddalił (pkt II). Z uzasadnienia wyroku Sądu w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2579/13 oraz z akt tej sprawy wynika, że skargę wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, a przedmiotem skargi były przepisy zamieszczone w załącznikach nr 1 i 2 do opisanej wyżej uchwały. Rzecznik Praw Obywatelskich podniósł, że zaskarżone przepisy naruszają – jak w niniejszej sprawie - art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym i wniósł o stwierdzenie ich nieważności. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2579/13 Sąd wskazał, że: "nie podzielił stanowiska Rzecznika, zgodnie, z którym ustalone w załącznikach uchwały stawki opłat zostały uchwalone z naruszeniem ustawowej delegacji - art. 130 a ust 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd stwierdza, w zakresie określenia stawek przewidzianych w załączniku nr 1 i 2 ww. uchwały, Rada działała w ramach delegacji ustawowej wynikającej z ww. Prawo o ruchu drogowym i nie doszło do jej przekroczenia." Z powyższego wynika, że przedmiot tych samych praw i obowiązków, o jakich mowa w skardze J. K., był już kontrolowany przez sąd administracyjny, który – co należy podkreślić – rozpoznał sprawę merytorycznie. Z uwagi zatem na tożsamość przedmiotu skargi w niniejszej sprawie z przedmiotem skargi Rzecznika Praw Obywatelskich, która została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2579/13 rozpoznana merytorycznie, należy uznać, że w myśl art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym skarga wniesiona przez J. K. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tej sytuacji mamy bowiem do czynienia ze szczególnym przypadkiem powagi rzeczy osądzonej, który cechuje wyłącznie tożsamość przedmiotowa i który wynika bezpośrednio z art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Jeżeli zatem w kwestii zgodności uchwały z prawem orzekał już merytorycznie sąd administracyjny i skargę oddalił, to kolejna skarga na tę samą uchwałę musi być potraktowana – w świetle ww. przepisu – jako niedopuszczalna, pomimo tego, że została wniesiona przez inny podmiot (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r. o sygn. akt II OSK 1883/07, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r. o sygn. akt I OSK 1117/08 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2010 r. o sygn. akt II OSK 1207/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.