VII SA/Wa 444/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego oddala skargę Uzasadnienie. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB"), na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej nośnika reklamowego nr [...], usytuowanego na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] w rejonie skrzyżowania C./R. w W., nakazał inwestorowi [...] Sp. z o.o. całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o łącznej wysokości ok. 8,2m, w postaci podświetlanej tablicy reklamowej (obecny nr ident - [...]) o wymiarach tablicy ok. 3,0x6,m, zamontowanej na stalowym słupie, połączonym z żelbetową stopą fundamentową, całkowicie zagłębioną w gruncie, wybudowaną na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] w rejonie skrzyżowania ul. C. i ul. R. w W., stwierdzając, że obowiązek podlega wykonaniu z dniem, kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, ze w związku z pismem Burmistrza Dzielnicy [...] przekazującego interpelację nr [...] radnego P. S. w sprawie przywrócenia ładu przestrzennego, dotyczącej m.in. nośnika reklamowego nr [...], posadowionego na dz. ewid. nr [...] z obrębu [...] w rejonie skrzyżowania ul. C. i R. w W., w dniu 23 sierpnia 2013 r. upoważniony przedstawiciel PINB dokonał oględzin na terenie w/w nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] usytuowany jest nośnik reklamowy firmy [...] Sp. z o.o. o nr identyfikacyjnym [...]. Uczestniczący w oględzinach przedstawiciele właściciela nieruchomości Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" oświadczyli, że posiadają umowy na wydzierżawienie przedmiotowego terenu pod nośnik reklamowy z w/w spółką. W trakcie czynności inspekcyjno - kontrolnych ustalono, że nośnik składa się z elementu nośnego wykonanego ze słupa stalowego i tablicy reklamowej i jest stale związany z gruntem. Wobec powyższego, zawiadomieniem z dnia 15 stycznia 2013 r. strony zostały poinformowane o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie 6 nośników reklamowych o numerach : [...],[...],[...],[...],[...],[...] na dz. ewid. nr [...],[...],[...] z obrębu [...] na skrzyżowaniu ul. C./R. w W. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora [...] Sp. z o.o. obowiązek przedstawienia dokumentów w myśl art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, tj.: zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności budowy przedmiotowego nośnika reklamowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego w/w nośnika reklamowego wraz z opiniami i uzgodnieniami, sporządzonego przez osobę z uprawnieniami w odpowiedniej specjalności z załączeniem kopii uprawnień oraz zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnego na dzień sporządzenia projektu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z brakiem złożenia przez inwestora wymaganych dokumentów, decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. PINB nakazał rozbiórkę ww. nośnika reklamowego; odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył inwestor. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (dalej: "[...]WINB") uchylił zaskarżoną decyzję w całości i poprzedzające ją postanowienie Nr [...] z dnia [...] lutego 2014r. W uzasadnieniu organ wskazał, że PINB nie ustalił prawidłowo strony postępowania oraz nie dokonał dokładnych pomiarów w/w nośnika reklamowego. Wobec powyższego, wezwaniem z dnia 14 listopada 2014 r. PINB zwrócił się do [...] Sp. z o.o., reprezentowanej przez radcę prawnego P. G., o udzielenie informacji czy nośnik o nr identyfikacyjnym [...], usytuowany na dz. ew. nr [...] w obrębie [...], w rejonie skrzyżowania ul. C. i ul. R. w W. jest własnością firmy [...] Sp. z o.o. oraz na jaki czas została zawarta umowa dzierżawy w/w terenu z obowiązkiem jej przedłożenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 27 listopada 2014 r. pełnomocnik inwestora poinformował PINB, że przedmiotowy nośnik reklamowy usytuowany na działce nr ew. [...] z obr. [...] w rejonie skrzyżowania ul. C. i R. w W. stanowi własność firmy [...] Sp. z o.o. w W. Umowa dzierżawy podpisana przez spółkę [...] S.A. z właścicielem nieruchomości, Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]", została zawarta w dniu 26 listopada 2001 r. na czas nieokreślony. Spółka ta uległa przekształceniu w [...] S.A., a następnie z dniem 29 listopada 2010 r. w wyniku przejęcia zmieniła nazwę na [...] Sp. z o.o. W dniu 30 września 2014 r. spółka [...] Sp. z o.o. została przejęta przez [...] Sp. z o.o. Do w/w pisma załączono umowę nr [...] zawartą w dniu 26 listopada 2001 r. z właścicielem nieruchomości, jednakże dotyczy ona nośnika reklamowego u zbiegu ulic R./C. z tablicą reklamową niepodświetlaną o wymiarach 12,0x3,Om. W dniu 18 lutego 2015 r. przeprowadzono oględziny z udziałem stron postępowania. W trakcie wizji ustalono, że nośnik o nr identyfikacyjnym [...] posiada wymiary tablicy reklamowej 6,0x3,0 m oraz wysokość 8,20m. Tablica jest usytuowana prostopadle do ul. R. w odległości 19,0 m od krawędzi jezdni. Według oświadczenia pełnomocnika inwestora przedmiotowy nośnik reklamowy został wybudowany na podstawie zgłoszenia inwestora [...] S.A. z dnia 6 marca 2001 r., które zostało skutecznie przyjęte w dniu 16 marca 2001 r. przez organ administracji architektoniczno - budowlanej. Do protokołu z przyjęcia interesantów z dnia 4 maja 2015 r. przedstawiciel inwestora okazał dokumentację stanowiącą załącznik do zgłoszenia [...] S.A. z dnia 6 marca 2001 r. dotyczącego budowy trwale związanej z gruntem wolnostojącej tablicy reklamowej (o wym. 3,0x6,0m) o zmiennej treści napisów i grafice zlokalizowanej na terenie SM "[...]" przy ul. R. w W. W toku analizy powyższych dokumentów stwierdzono, że nie wynika z niej, aby obecny nośnik był tożsamy z nośnikiem będącym przedmiotem zgłoszenia. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 18 lutego 2015 r., przy udziale pełnomocnika inwestora, stwierdzono, że obecny nośnik reklamowy posiada wysokość 8,20m. Natomiast w przedstawionej dokumentacji techniczno - budowlanej, sporządzonej przez mgr inż. bud. ląd. Ryszarda 0'Connora w lipcu 1999 r., wskazano na wysokość 7,2m (część graficzna). Ponadto przedłożony projekt nie był ostemplowany przez organ administracji architektoniczno - budowlanej z wyjątkiem pierwszej strony (inny projekt przedłożony do analogicznej sprawy nośnika reklamowego na sąsiedniej nieruchomości posiadał stemple na każdej ze stron), część stron jest nieponumerowana bądź posiada powtarzającą się numerację stron, np. dwie pierwsze strony "Opisu technicznego", z których wynikają różne dane. Abstrahując od powyższego, nigdzie w projekcie nie wskazano wysokości nośnika od powierzchni gruntu wynoszącej 8,20 m. W związku z powyższym należało uznać, że przedłożone potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej dotyczyło innej inwestycji. Wobec powyższego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. PINB nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentów w myśl art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia postanowienia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, w/w postanowienie zostało odebrane przez inwestora w dniu 15 maja 2015 r., zatem obowiązek należało wykonać do dnia 15 lipca 2015 r., ale dokumentacja do dnia wydania decyzji nie wpłynęła. Zawiadomieniem z dnia 21 sierpnia 2015 r. strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składaniem wyjaśnień w sprawie dotyczącej nośnika reklamowego nr [...], usytuowanego na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] w rejonie skrzyżowania C./R. w W. Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego, PINB uznał, że nośnik będący przedmiotem postępowania to wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, stanowiące budowlę, czyli techniczno- użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt. 1 ppkt. b Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (.,.). Przedmiotowy nośnik reklamowy o nr ident. [...] posiada solidną konstrukcję stalową o znacznych gabarytach, żelbetową stopę fundamentową całkowicie zagłębioną w gruncie i skutecznie opiera się sile wiatru. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym występuje pogląd, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach. Należało również stwierdzić, że nośnik reklamowy posiada na tyle trwałe posadowienie, że stanowi ono przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniu stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru. Realizacja nośnika, będącego przedmiotem postępowania, nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. W ustępie 1 art. 29 ustawy Prawo ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, zaś w ust. 2 jako zwolnione z tego obowiązku wymienione zostały roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. W związku z powyższym zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 6, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt. 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego. Przedmiotowy obiekt został zrealizowany z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, tzn. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę właściwego organu administracji architektoniczno - budowanej. W dniu 16 marca 2001 r. Wydział Głównego Architekta Gminy Referat Administracji Architektoniczno - Budowlanej Urzędu Gminy W. przyjął zgłoszenie wniesione przez firmę [...] S.A. z dnia 6 marca 2001 r., dotyczące budowy trwale związanej z gruntem wolnostojącej tablicy reklamowej (o wym. 3,0 x 6,0 m) o zmiennej treści napisów i grafice, zlokalizowanej na terenie SM "[...]" przy ul. R. W toku analizy przedłożonej przez inwestora dokumentacji techniczno - budowlanej stwierdzono, iż zgłoszenie dotyczyło innej inwestycji. Zdaniem organu nadzoru budowlanego, aby zgłoszenie było skuteczne, musi dotyczyć robót budowlanych, na których wykonanie wymagane jest tylko zgłoszenie, a nie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o które inwestor nie wystąpił. W przeciwnym wypadku takie zgłoszenie może być jedynie próbą obejścia prawa. Zgłoszenie, będące czynnością faktyczno prawną dokonane w sytuacji nieprzewidzianej w przepisach prawa jest jedynie czynnością faktyczną, a nie prawną i nie wywołuje oczekiwanych skutków prawnych, a może jedynie narazić zgłaszającego na dodatkowe konsekwencje prawne. W ocenie PINB, jeżeli zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego nie jest zgłoszeniem w rozumieniu przepisu art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji. Wobec powyższego należało stwierdzić, że nośnik reklamowy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. W świetle wyżej wymienionych okoliczności zastosowanie w sprawie znajdzie przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane (obowiązującej przed wejściem zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r." poz. 443), która nie ma zastosowania do spraw w wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej), mający zastosowanie w przypadku budowy obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W toku analizy materiału dowodowego, postanowieniem Nr [...] PINB nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentów w myśl art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W terminie wskazanym w/w postanowieniem inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów, tym samym nie spełnił obowiązku wynikającego z art. 48 ust. 2, 3 Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 48 ust. 4 powołanej ustawy - w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy ust. 1. Od ww., decyzji PINB [...] sp. z o.o. odwołała się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") w dniu 30 października 2015 r., wnosząc o uchylenie decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] października 2015 r. i umorzenie postępowania, o uchylenie postanowienia nr [...] Powiatowe Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2014 r. i umorzenie postępowania. Uzasadniając odwołanie Spółka wskazała, że w dniu 4 maja 2015 r. przedstawiciel [...] Sp. z o.o. w Warszawie przedstawił dokumentację stanowiąca załącznik do zgłoszenia z dnia 16 marca 2001 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał analizy tej dokumentacji i stwierdził, że nie wynika z niej, aby obecny nośnik był tożsamy z nośnikiem będącym przedmiotem zgłoszenia. Stwierdzenie to wynika z faktu, że w przedstawionej dokumentacji sporządzonej przez mgr inż. R. 0. pochodząca z roku 1999 wynika, że wysokość urządzenia reklamowego miała wynosić 7,2 m. A w trakcie oględzin w dniu 18 lutego 2015 r. przeprowadzonych w obecności pełnomocnika Skarżącego ustalono, że wysokość urządzenia reklamowego wynosi 8,2 m. jednocześnie organ stwierdził, że przedstawiony projekt nie jest ostemplowany przez organ przyjmujący zgłoszenie, część stron nie jest ponumerowana, lub posiada powtarzająca się numerację. Po tak dokonanych ustaleniach, w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. nałożył na [...] Sp. z o.o. w W. obowiązek przedstawienie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, oznaczonych w postanowieniu. Z uwagi na upływ terminu do wykonania postanowienia Nr [...] PINB z dnia [...] maja 2015 r., organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję Nr [...] z dnia [...] października 2015 r., która na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał całkowitą rozbiórkę urządzenia reklamowego o nr tablicy ekspozycyjnej [...], położonego na działka ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. w W. przy ul. C. i R. Ta decyzja została wydana po nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym i zaniechaniu podjęcia czynności mających na celu ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo organ w przedmiotowej sprawie dokonał nieprawidłowej interpretacji Prawa budowlanego. W trakcie oględzin w dniu 17 lutego 2014 r. nie dokonywano pomiaru urządzenia reklamowego z użyciem instrumentów pomiarowych, ale ustalono jego wysokość "na oko" za pomocą ustalenia proporcji do tablicy ekspozycyjnej, której wysokość była znana z uwagi na jej standardowe rozmiary 3 x 6 m. Ustalono, że wysokość ta wynosi ok. 8 m. Co oznacza, że może ona wynosić również 7,2 m, gdyż pomiar szacunkowy na podstawie proporcji bez wątpienia może być obarczony pewny błędem. Organ sam stwierdził, że dokumentacja dostarczona przez Skarżącego, nie może być dokumentacją dołączoną do zgłoszenia z dnia 16 marca 2001 r., z uwagi na nie ostemplowanie jej przez organ przyjmujący zgłoszenie, brak numeracji stron oraz powtarzające się strony. Nie wydaje się, że organ przyjmujący zgłoszenie, przyjął dokumentację w takim stanie. Organ administracji, który powziął wątpliwość co do dostarczonego dowodu, miał obowiązek wezwać stronę do złożenia wyjaśnień w tej sprawie, a przede wszystkim wystąpić do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Dzielnicy [...] o dokumentację dołączoną do zgłoszenia. Organ zaniechał ustalenia stanu faktycznego, i pomimo pewności że dostarczona dokumentacja nie może być dokumentacją dołączona do zgłoszenia z dnia 16 marca 2001 r., uznał że istniejące urządzenie reklamowe nie jest tożsame z przedstawioną dokumentacją, co dało podstawę do wydania decyzji rozbiórkowej. Sposób przeprowadzenia postępowania sprawia w ocenie Spółki wrażenie, że organ pierwszej instancji jest gotów, każdą okoliczność wykorzystać aby wydać decyzje nakazująca rozbiórkę i w ten sposób wywiązać się z politycznych nacisków. Zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego do zgłoszenia załącza się rysunki i szkice, a nie projekt budowlany. Najprawdopodobniej dokumentacja dołączona do zgłoszenia z dnia 16 marca 2001 r. została adaptowana do przedmiotowej lokalizacji, poprzez zmianę wysokości urządzenia reklamowego. Absolutnie brak jest przesłanek do twierdzenia, że powstało inne urządzenie reklamowe niż urządzenie określone w zgłoszeniu. Gdyż działanie takie byłoby nieracjonalne. Po prawie 15 latach, trudno jest odnaleźć dokumentację dołączoną do zgłoszenia, zwłaszcza w sytuacji gdy do właściwej teczki 15 lat temu został włożony niewłaściwy projekt, a właściwe nie projekt budowlany co strony z projektu. W tym stanie rzeczy bez wyjaśnienia sprawy organ nie miał najmniejszych podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie ma do czynienia z samowolą budowlana i wydania postanowienia na podstawie art. 83. ust. 1 Prawa budowlanego, a w konsekwencji z uwagi na nie wykonanie postanowienia do wydania decyzji rozbiórkowej na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że PINB na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania stanowi wolnostojące urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem, co zgodnie z art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego oznacza, że jest ono budowlą wymagającą do jej realizacji uzyskania pozwolenia na budowę. Jednoczenie organ stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe posiada fundament całkowicie zagłębiony w gruncie, co według organu i tak nie ma znaczenia, gdyż dla przyjęcia, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest stale związane z gruntem wystarczy ustalenie, że urządzenie to posiada stabilną podstawę uniemożliwiającą łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Organ stwierdził, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania posiada na tyle trwałe posadowienie, że stanowi ono przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniu stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru. Z poglądami przedstawionymi w zaskarżonej decyzji nie można się zgodzić. Została ona wydana z naruszeniem art. 3,29, 50, 51 i 48 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania posiada na tyle trwałe posadowienie, że stanowi ono przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniu stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru. Powstaje pytanie na jakiej podstawie organ dokonał takich ustaleń, przecież w tym zakresie nie zostały przeprowadzone jakiekolwiek próby jak i nie wykonano żadnej opinii czy ekspertyzy przez osobę posiadające odpowiednie uprawnienia do tego wykonywania rodzaju opinii czy ekspertyz. PINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie - robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. Nie bardzo jest wiadomo na jakim przepisie prawa budowlanego został oparty ten pogląd, a pogląd ten wskazuje na całkowite nierozumienie woli ustawodawcy. Jaka w istocie jest wola ustawodawcy wynika z analizy kierunku wprowadzonych zmian do Prawa budowlanego. Ustawodawca systematycznie zwiększa zakres swobody inwestycyjnej wpisując do katalogu obiektów jak i robót budowlanych zwolnionych z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, coraz to nowe obiekty i roboty budowlane, kierując się kryterium ich skomplikowania technicznego. Należy zauważyć, że art. 29 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego do 1997 r. stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw z cytowanego przepisu wykreśliła wyrazy wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych. Zmiana ta była bardzo istotna, gdyż przesądziła o tym, że wolą ustawodawcy jest, aby urządzenia reklamowe powstawały jedynie na podstawie zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych. Jednocześnie ustawodawca tą zmianą przesądził, że urządzenia reklamowe powstają w trakcie wykonania robót budowlanych, które ustawodawca nazwał instalacją. Pogląd ten został potwierdzony w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych. Potwierdzeniem tego jest np. teza z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2008 r. Sygn. akt VII SA/Wa 360/08: "Z przedstawionych przepisów wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto ustawodawca nie uzależnił robót budowlanych wyszczególnionych w art. 29 ust. 2 pkt. 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej" lub teza z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2009 r. Sygn. akt VII SA/Wa 695/09: "Za nieprawidłowe należy uznać stanowisko, zgodnie z którym wielkość nośnika reklamowego oraz sposób jego osadzenia w gruncie powoduje, iż nie powinien mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2pkt 6p.b.". Poglądy PINB oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w cytowanym w uzasadnieniu decyzji wyroku należy skonfrontować z kolejną nowelizacją Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 r. Zgodnie z tą nowelizacją budowa domów jednorodzinnych podlega jedynie zgłoszeniu. Chyba nie budzi wątpliwości że konstrukcja budynku jednorodzinnego jest zdecydowanie bardziej skomplikowaną pod względem technicznym od urządzenia reklamowego. W świetle powyższej nowelizacji Prawa budowlanego za absurdalne należy uznać poglądy, że jeżeli obiekt powstaje w procesie budowy, to na jego wykonanie konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Budynek jednorodzinny powstaje bez wątpienia w procesie budowy. Ustawodawca świadomie uznał, że wykonywanie urządzeń reklamowych stanowi wykonywanie robót budowlanych, do wykonania których zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego wystarczy jedynie zgłoszenie z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Podkreślić należy, że konstrukcja przyjętą przez ustawodawcę w Prawie budowlanym jest następująca: art. 28 ustanawia zasadę, że wykonywanie robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, art. 29 określa wyjątki od tej zasady, w tym w art. 29 ust. 2 pkt. 6 stwierdza, że roboty budowlane polegające instalacji urządzeń reklamowych nie wymagają uzyskania pozwolenie na budowę. Ustawodawca w ten sposób przesądził, że urządzenia reklamowe powstają wyniku wykonania robót budowlanych nazwanych przez ustawodawcę instalacją. Nie jest konieczne wykonywanie karkołomnych wykładni, że przepisy te należy rozumieć inaczej. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie powinno być prowadzone na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, gdyż nie mamy do czynienia z wykonaniem robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Przedmiotowe urządzenie zostało zainstalowane na podstawie zgłoszenia zgodnie z obowiązującym prawem i powszechnie w tej sprawie obowiązującym poglądem prawnym na treść przepisów prawa budowlanego, czego dowodem jest treść przyjęcia zgłoszenia, w których organ przyjmuje zgłoszenie instalacji urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Nie można do stanu wiedzy i poglądów stosować obecna ocenę przepisów. W roku 2001 ani skarżący, ani organy administracji nie wiedziały, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni powszechnie obowiązujące poglądy oraz wolę ustawodawcy. [...]WINB, decyzją z [...] grudnia 2015 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Pr. bud. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od ww. decyzji PINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swej decyzji [...]WINB wyjaśnił, że twierdzenia skarżącego, iż wolnostojący nośnik reklamowy na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] w rejonie skrzyżowania ul. C. i ul. R. w W. stanowi urządzenie budowlane i powstał "całkowicie legalnie" nie zasługuje na uznanie. W opinii organu odwoławczego, sporny nośnik reklamowy o wysokości ok. 8,2 m, składający się z podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach tablicy ok. 3,0 x 6,0 m, zamontowanej na stalowym słupie połączonym z żelbetową stopą fundamentową całkowicie zagłębioną w gruncie jest bez wątpienia budowlą, w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego stanowi bowiem wprost, iż urządzenie reklamowe wolno stojące, trwale związane z podłożem jest obiektem budowlanym. Nie można się przy tym zgodzić z wywodem radcy prawnego P. G., jakoby wyłączenie przez nowelizację ustawy Prawo budowlane z dnia 28 czerwca 2015r. obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego stanowiło argument przemawiający za zwolnieniem z tego obowiązku również wolno stojących trwale związanych z gruntem reklam. Treść przepisu art. 29 ust, 2 pkt. 6 Prawa budowlanego nie uległa bowiem zmianie po wejściu w życie w/w nowelizacji i nadal ma wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Podsumowując, wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament i konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego. Tym samym realizacja nośnika reklamowego o wymiarach tablicy ok. 3,0 x 6,0 m, zamontowanej na stalowym słupie, połączonym z żelbetową stopą fundamentową, całkowicie zagłębioną w gruncie, wybudowaną na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] w rejonie skrzyżowania ul. C. i ul. R. w W. była objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada. Nośnik reklamowy, będący przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ponadto tożsamy z tablica reklamową, której budowa została zgłoszona do organu architektoniczno - budowlanego w dniu 16 marca 2001 r. Abstrahując już od prawidłowości tego zgłoszenia, dotyczyło ono budowy trwale związanej z gruntem wolnostojącej tablicy reklamowej o wymiarach 3,0 x 6,0 m i wysokości 7,2 m, a sporny nośnik posiada wysokość 8,2 m. Jeżeli więc przedmiotowa reklama stanowi obiekt budowlany na budowę którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, a inwestor nie posiada tytułu prawnego na wykonanie prac to samowolna budowa tego nośnika podlega reglamentacji przepisów art. 48- 49 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z w/w trybem, istnieje możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, pod warunkiem spełnienia łącznie następujących przesłanek: budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, inwestor przedkłada dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3 uiszczona zostaje oplata legalizacyjna. Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków skutkuje nakazem rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. PINB na mocy postanowienia Nr [...] z dnia [...] maja 2015r. nałożył na [...] Sp. z o.o. obowiązek przedstawienia w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia postanowienia dokumentów, określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 15 maja 2015 r. W myśl art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku, o których mowa w art. 48 ust. 3 właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego. Jak wynika z powyższego, wobec nieprzedłożenia przez zobowiązana spółkę w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w postanowieniu Nr [...] organ I instancji był nie tylko uprawniony ale i zobowiązany do nakazania całkowitej rozbiórki przedmiotowego obiektu. Inwestor nie spełniając natomiast nałożonego na niego obowiązku dał wyraz braku woli zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej, a legalizacja samowoli w przypadku niespełnienia przez inwestora wszystkich przewidzianych prawem warunków tej legalizacji nie jest dopuszczalna. [...] sp. z o.o. wniosła na ww. decyzję [...]WINB [...] lutego 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżając w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] października 2015 r. nakazującą skarżącej dokonanie całkowitej rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego (nr ident. [...]) posadowionego u zbiegu ulic C. i R. w W., na działce nr ew. [...] w obrębie [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 3 ust. 6 w związku z art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, przez niewłaściwą wykładnię ww. przepisów, polegającą na błędnym przyjęciu przez [...]WINB, że w niniejszym stanie faktycznym mamy do czynienia z procesem budowy, dla którego wymagane jest pozwolenie na budowę oraz na pominięciu przez [...]WINB, że możliwość dokonania zgłoszenia, czyli zwolnienia z potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę, nie zależy od tego, czy obiekt odpowiada pojęciu budowli w rozumieniu ww. ustawy i jest trwale związane z gruntem, lecz od tego czy urządzenie reklamowe będzie instalowane, czy też poddane procesowi budowy, co doprowadziło organ do błędnego zastosowania art. 48 ust, 1-3 ustawy Prawo budowlane, 2) art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie nakazu rozbiórki pomimo tego, że instalacja została wykonana na podstawie skutecznego zgłoszenia przedmiotowego nośnika, 3) art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowym przypadku do procedury legalizacyjnej powinien znaleźć zastosowanie tryb wskazany w art. 50 i 51 ustaw Prawo budowlane, II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym: nieustalenie w sposób należyty wysokości nośnika reklamowego, a także nieustalenie w sposób prawidłowy zgodności instalacji z dokonanym zgłoszeniem, charakteru ewentualnych odstępstw od dokonanego zgłoszenia, co w konsekwencji doprowadziło organy I i II instancji do niezasadnego przyjęcia, że instalacja została wykonana bez dokonania zgłoszenia oraz, że w niniejszym stanie faktycznym mamy do czynienia z procesem budowy, a nie z procesem instalacji w rozumieniu ustawy - prawo budowlane; 2) art. 7 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, 3) art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności w ten sposób, że organ II instancji nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia złożonego odwołania, gdyż nie odwołał się do argumentów wskazanych w odwołaniu, a skarżona decyzja stanowi ogólne powtórzenie dotychczasowego stanu postępowania, 4) art. 16 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, że późniejsza zmiana linii interpretacyjnej przepisów dotyczących kwalifikacji robót polegających na instalowaniu nośnika reklamowego jako wymagających pozwolenia na budowę, jest skuteczną przesłanką orzeczenia obowiązku całkowitej rozbiórki, podczas gdy skarżąca dokonała skutecznego zgłoszenia robót w czasie, gdy zgodnie z linią interpretacyjną takie zgłoszenie było wystarczające. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 61 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. wniósł o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnoszę o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skargi podniesiono, co następuje. Zarówno [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji naruszyli szereg przepisów prawa procesowego i materialnego. Skarżąca wskazała, że brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, ponieważ instalacja przedmiotowego nośnika nie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Instalacja nośnika została wykonana na podstawie zgłoszenia dokonanego w dniu 6 marca 2001 r. Od wspomnianego zgłoszenia nie został wniesiony sprzeciw. Co więcej, w dniu 16 marca 2001 r. właściwy organ dokonał potwierdzenia przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia, co sugeruje, że organ ten zapoznał się z dokonanym zgłoszeniem oraz uznał, że skarżąca dokonała prawidłowej kwalifikacji robót. Natomiast dokonanie skutecznego zgłoszenia, zdaniem skarżącej, wyklucza możliwość zastosowania art. 48 ust. 1-3 ustawy Prawo budowlane i uniemożliwia wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Zgodnie z powyższym, należało przyjąć, iż w terminie dokonywania zgłoszenia oraz instalacji nośnika reklamowego, ówczesny przepis zawarty w art. 29 ust. 2 pkt. 2) (obecnie art. 29 ust. 2 pkt. 6) był interpretowany w ten sposób, że niezależnie od sposobu mocowania oraz gabarytów nośnika, może on zostać wykonany na podstawie dokonania zgłoszenia robót. Fakt ten potwierdzać miał brak wniesienia sprzeciwu przez uprawniony organ w niniejszej sprawie oraz odrębne pismo właściwego organu o potwierdzeniu przyjęcia zgłoszenia w którym organ określił, że inwestycja dotyczy "trwale związanej z gruntem wolnostojącej tablicy reklamowej", a także orzecznictwo sądów administracyjnych z okresu, w którym był instalowany przedmiotowy nośnik reklamowy. Na przestrzeni ostatnich lat linia orzecznicza w tym zakresie zmieniła się. Należy jednak wyraźnie podkreślić, iż późniejsza zmiana interpretacji przepisów nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla skarżącej, która dopełniła swych obowiązków i zainstalowała przedmiotowy nośnik w sposób legalny, w oparciu o ówczesną interpretację przepisu art. 29 ust. 2 pkt. 2) ustawy Prawo budowlane. Powyższe potwierdzać ma wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r. (sygn. akt I OSK 304/13), który został wydany w analogicznej sprawie "Późniejsza zmiana interpretacji występowania przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a. w postaci nieodwracalnych skutków prawnych w odniesieniu do decyzji dekretowych, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej wcześniej. Uznanie, że późniejsza zmiana interpretacji przepisów jest skuteczną przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 k.p.a.". Zdaniem pełnomocnika skarżącej, postępowanie tego typu narusza również art. 8 k.p.a., stanowiący zasadę pogłębiania zaufania obywateli. Należy przyjąć, iż powyższe znajduje także zastosowanie w stosunku do zmiany sposobu interpretacji przez organy oraz sądy administracyjne obecnego art. 29 ust. 2 pkt. 6) ustawy Prawo budowlane. Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącej interpretacja przepisu art. 29 ust. 2 pkt. 6) ustawy Prawo budowlana, dokonywana wcześniej przez organy administracyjne oraz sądy, uznająca, że prace polegające na instalacji nośnika reklamowego wymagają jedynie zgłoszenia, jest prawidłowa. Zdaniem skarżącej, prace objęte dokonanym zgłoszeniem z dnia 6 marca 2001 r. zostały prawidłowo zakwalifikowane przez dokonującego zgłoszenie jako wymagające zgłoszenia, a nie uzyskania pozwolenia na budowę. W okolicznościach niniejszej sprawy potwierdzeniem prawidłowości kwalifikacji robót jako wymagających zgłoszenia jest fakt, iż organ po dokonaniu analizy nie wniósł sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw m.in. w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Stąd należy wysnuć wniosek, iż badanie, czy dana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, czy też wystarczające jest zgłoszenie, leży w kompetencjach organu, który jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu. Co więcej, ustawodawca stwierdził, że aby zagwarantować pewność obrotu, należy ograniczyć czas na przeprowadzenie takiego badania do 30 dni (art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane). W kompetencjach organu uprawnionego do wniesienia sprzeciwu leży także badanie dokumentacji załączonej do zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie uznać należy, że w przypadku wystąpienia pewnych nieprawidłowości, właściwy organ wezwałby skarżącą do usunięcia braków zgłoszenia, lub też wniósłby sprzeciw do zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Badanie, czy przedłożony projekt jest w odpowiedni sposób ostemplowany należało przeprowadzić na etapie badania zgłoszenia, a powoływanie się na ten fakt na obecnym etapie jest bezzasadne. Ponadto, zarówno organ l jak i II instancji oparł się na egzemplarzu projektu przedstawionym przez skarżącą. Siłą rzeczy, nie mógł być to dokładnie ten sam egzemplarz, który został dołączony do zgłoszenia z dnia 6 marca 2001 r. Organy natomiast nie zbadały, czy egzemplarz, który został złożony wraz ze zgłoszeniem był ostemplowany w sposób prawidłowy czy też nie, mimo, że skarżąca zwracała na to uwagę w odwołaniu. Przedmiotem niniejszego postępowania jest nośnik reklamowy, którego instalacja, zdaniem skarżącej, wymaga wyłącznie dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane, bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonania robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przepis ten uzależnia możliwość dokonania zgłoszenia (czyli zwolnienia z potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę) nie od tego, czy obiekt odpowiada pojęciu budowli, lecz od tego czy urządzenie reklamowe będzie instalowane, czy też będzie poddane procesowi budowy. W niniejszej sprawie w ocenie skarżącej mamy do czynienia z instalowaniem urządzenia reklamowego, nie zaś z procesem budowy. Nośnik reklamowy bowiem składa się z gotowych elementów, które na miejscu są montowane w jedną całość. W związku z powyższym, instalacja przedmiotowej reklamy objęta jest obowiązkiem zgłoszenia na podstawie obecnego art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy prawo budowlane. Organy I i II instancji w niniejszym postępowaniu nie wyjaśniły precyzyjnie i jasno dlaczego uznają, że wykonanie przedmiotowego nośnika wykracza poza zakres "instalowania". Organy w tym zakresie uznały nośnik za budowlę trwale związaną z gruntem i na tej podstawie stwierdziły obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie skarżącej kwestia uznania za budowlę, a także trwałe związanie z gruntem nie ma znaczenia dla kwalifikacji robót jako wymagających jedynie uzyskania zgłoszenia. Ustawodawca nie uzależnił robót budowlanych wyszczególnionych w art. 29 ust 2 pkt. 6) ustawy Prawo budowlane ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt. 3) ustawy Prawo budowlane, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepis art. 29 ust 2 pkt. 6) ustawy Prawo budowlane zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej". Podobna teza znalazła się w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006 r. (VII SA/Wa 546/06), gdzie sąd stwierdził ponadto, że "instalowanie" może polegać zarówno na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem, jak i zamontowaniu całej konstrukcji na jakimś obiekcie budowlanym. Idąc dalej, w tezie wyroku z dnia 18 stycznia 2006 r. (sygn. akt VII SA/WA 937/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "Artykuł 29 ust. 2 pkt. 6) Prawa budowlanego zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej". W wyroku z dnia 8 września 2005 r. (VII SA/Wa 14/05) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że "wykonywanie wszelkich robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych a więc również nośników takich tablic nie wymaga pozwolenia na budowę niezależnie od ich wielkości a nawet sposobu posadowienia czy to na gruncie czy też na budynku. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego.(...) Do zakresu pojęcia "urządzenie reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Należeć więc do nich musi zarówno konstrukcja, jak i płaszczyzna, czy miejsce na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy (napis, zdjęcie, rysunek itp.). Instalacja urządzenia reklamowego oznacza zaś montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służące reklamie. Inaczej mówiąc, instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonywaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu w tym również na gruncie". Z kolei, podnoszone zagadnienie trwałego związania z gruntem urządzenia reklamowego jako jeden z czynników decydujących o kwestii obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, zostało wyjaśnione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2004 r. (IV SA 1535/03), zgodnie z którym "fakt trwałego związania obiektu z gruntem bądź brak takiego trwałego połączenia obiektu z gruntem nie przesądza o tym, czy wymagane jest pozwolenie na budowę, czy też nie". W wyroku z dnia 28 lipca 2004 r. (IV SA 4013/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "dla zainstalowania konstrukcji wsporczej plansz reklamowych nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę." Bezpodstawne jest w ocenie skarżącej zatem stanowisko, że do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy prawo budowlane, a roboty budowlane związane z wykonaniem urządzenia objętego zgłoszeniem wymagają uzyskania pozwolenia na budowę oraz pogląd, że instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie. Powyższe znajduje odzwierciedlenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2008 roku (VII SA/Wa 1009/08), zgodnie z którym, za nieprawidłowe należy uznać stanowisko, zgodnie z którym zakres robót budowlanych, wielkość nośnika reklamowego, jego masa całkowita oraz sposób jego osadzenia w gruncie powoduje, iż nie powinien mieć zastosowanie przepis art. 29 ust. 2 pkt. 6 Pr. bud." Powyższe orzeczenia wyraźnie wskazują, że niezależnie od wielkości urządzenia reklamowego, jego masy, rozmiarów, sposobu umocowania urządzenia reklamowego do podłoża lub innego elementu, trwałego związania z gruntem lub posadowienia na gruncie, jego zainstalowanie będzie wymagało jedynie zgłoszenia tych czynności do właściwego organu w trybie art. 29 ust 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane i nie było objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...]WINB stwierdził, że "nośnik reklamowy, będący przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ponadto tożsamy z tablicą reklamową, której budowa została zgłoszona do organu architektoniczno-budowlanego w dniu 16 marca 2001 r. Należy podkreślić, iż argumentacja organu jest nie do przyjęcia. Organ uznał, że nośnik został wykonany bez zgłoszenia (inaczej nie byłoby możliwe zastosowanie art. 48 ust. 1-3 ustawy Prawo budowlane), argumentując to inną wysokością nośnika reklamowego w stosunku do wysokości projektowanej. Zwrócić uwagę należy na fakt, iż organ w skarżonej decyzji nie wskazał w jaki sposób obliczono wysokość nośnika, w ogóle nie odnosząc się w tym zakresie do treści zarzutu sformułowanego w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż pomiary te zostały wykonane nieprecyzyjnie. Co więcej, organ wskazuje w sentencji skarżonej decyzji, iż wysokość nośnika wynosi "ok. 8,2 m". Sformułowanie "około" oznacza, że wysokość ta nie została precyzyjnie wyliczona. W ocenie Skarżącego bez określenia precyzyjnej wysokości organ nie był uprawniony do wyciągania tak daleko idących wniosków, że nośnik reklamowy został wykonany bez dokonania zgłoszenia. Ponadto, zdaniem skarżącej, z dokumentacji projektowej dołączonej do zgłoszenia z dnia 6 marca 2001 roku nie sposób wywnioskować, iż wysokość nośnika miała wynieść 7,2 m. Zgodnie z dokumentacją rysunkową, przedstawiającą konstrukcję słupa, możliwe jest wykonanie nośnika w trzech różnych konfiguracjach, tj. R3 (wysokość słupa 5,95 m), R4 (wysokość słupa 6,95 m) oraz R5 (wysokość słupa 7,95 m). Niezależnie od powyższego, jeśli organ po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu uznałby istnienie pewnych odstępstw, to zobowiązany jest do wyjaśnienia zakresu tych odstępstw a także ich charakteru. Decydujące znaczenie ma to czy odstępstwo od dokonanego zgłoszenia było istotne i czy wobec zmienionego zakresu prac istniałaby podstawa do wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych: "skoro w przypadku inwestycji podlegających reglamentacji w drodze pozwolenia na budowę ustawodawca przewidział możliwość ich zaakceptowania w przypadku nieistotnych odstępstw od treści tego pozwolenia, to tym bardziej nie można wykluczyć takiej możliwości w przypadku inwestycji niewymagających aktu administracyjnego" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. II SA/Bk 311/10). Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać za nieuprawnione twierdzenia organu, iż cała inwestycja została wykonana bez dokonania zgłoszenia robót, gdyż twierdzenie takie nie odnajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż organ II instancji nie ustosunkował się w sposób odpowiedni do zarzutów odwołania, naruszając w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Organ II instancji powtórzył ustalenia organu I instancji, nie odnosząc się w szczególności do następujących zarzutów odwołania: (1) brak wykazania, w jaki sposób została ustalona wysokość nośnika, (2) niezwrócenie się do Wydziału Architektury i Budownictwa o dokumentację dołączoną do zgłoszenia, bazując jedynie na egzemplarzu przekazanym przez Skarżącą (który mógł odbiegać od dokumentacji złożonej wraz ze zgłoszeniem, na co zwrócono uwagę w odwołaniu), (3) brak odniesienia się do kwestii zmiany interpretacji przepisów prawa budowlanego na przestrzeni lat. Organ, nie odnosząc się do powyższych, kluczowych zagadnień odwołania, w znacznej mierze jedynie powtórzył ustalenia organu I instancji. Takie zachowanie organu stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Powyższe potwierdza wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 roku (sygn. akt II OSK 672/10): "właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie dokonało ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, nie wyjaśniło zarzutów podnoszonych w odwołaniu". Opisane wyżej naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ II instancji wskutek tych naruszeń zakwalifikował instalację przedmiotowego nośnika jako roboty wymagające uzyskania pozwolenia na budowę i w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę urządzenia. Podsumowując, w ocenie skarżącej, skarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem prawa tj. z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Ekonomika procesowa przemawia zdaniem skarżącego za uchyleniem przez Sąd także decyzji organu I instancji, ponieważ została ona wydana z naruszeniem tych samych przepisów. Wobec tego wnosiła ona o rozważenie przez Sąd możliwości zastosowania art. 135 p.p.s.a. W odpowiedzi z 22 lutego 2016 r. na ww. skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. [...]WINB wyjaśnił ponadto, iż w jego opinii sporny nośnik reklamowy jest budowlą, w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, jeżeli więc realizacja tego nośnika była objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i PINB na mocy postanowienia Nr [...] nałożył na [...] Sp. z o.o. obowiązek przedstawienia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, których inwestor w wyznaczonym terminie nie przedłożył, to organ powiatowy był zobowiązany do nakazania całkowitej rozbiórki przedmiotowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje odpowiadają prawu i na wstępie wyjaśnia, że w ocenie orzeczeń kontrolowanych przez Sąd znaczenie ma to, czy organ stosuje właściwie prawo, a nie czy stosuje się do interpretacji tego prawa; nawet, jeżeli zmieniają się one z upływem czasu. Dyspozycja art. 29 ust. 2 pkt. 2 Pr. bud. w brzmieniu obowiązującym w dacie posadowienia przedmiotowego nośnika reklamowego (obecnie art. 29 ust. 2 pkt. 6 Pr. bud.) sformułowana była w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych. Nie była więc niezbędna jakakolwiek wykładnia tego przepisu – ani językowa, ani teleologiczna, ani systemowa, zaś dla zrozumienia treści dyspozycji przepisu nie było niezbędne odwoływanie się do ewentualnych interpretacji. Dla oceny naruszenia dyspozycji wskazanego artykułu nie ma więc znaczenia – w ocenie Sądu – to, czy był interpretowany w ten sposób, że niezależnie od sposobu mocowania oraz gabarytów nośnika, może on zostać wykonany na podstawie dokonania zgłoszenia robót. Zgodnie bowiem z oczywistą treścią powołanego artykułu wg. stanu na dzień zgłoszenia robót budowlanych pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przepis ten ustanawiał wyjątek od zasady, przyjętej w art. 28 Pr. bud., stanowiącej, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestią więc wymagającą wyjaśnienia jest, czy posadowienie w sposób trwale z gruntem związany nośnika reklamowego stanowi budowę wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, czy instalację tablicy lub urządzenia reklamowego. Prawo budowlane tak w dacie składania przez skarżącego zgłoszenia wykonywania robót budowlanych, jak i obecnie stanowi, że wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są budowlą (art. 3 pkt. 3 Pr. bud.). Wykonywanie zaś obiektu budowlanego jest budową w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Pr. bud. Podstawowym kryterium pozwalającym na ustalenie, czy dany rodzaj robót budowlanych wymaga przed ich rozpoczęciem uzyskania pozwolenia na budowę, czy też można je rozpocząć po dokonaniu zgłoszenia jest więc rodzaj wykonywanego obiektu. Jeżeli obiekt jest wolnostojącym urządzeniem, a sposób jego posadowienia na gruncie wskazuje na trwałe z tym gruntem związanie, to jest to obiekt budowlany, powstały w wyniku budowy. Jeżeli natomiast urządzenie reklamowe lub reklama nie jest wolnostojąca i nie została trwale z gruntem związana, wówczas obiektem budowlanym nie jest, a powstaje w wyniku instalacji, a nie budowy. Użyte przez ustawodawcę określenie "instalowanie" jest terminem prawnym i stanowi taki rodzaj robót budowlanych, które zgodnie z treścią art. 3 pkt. 7 Pr. bud., nie są budową, a pracami polegającymi na montażu obiektu budowlanego. Dlatego też konsekwencją takiego rozróżnienia przez ustawodawcę było uznanie w d. art. 29 ust. 2 pkt. 2 Pr. bud., że tego typu prace nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Niespornym w sprawie jest fakt, ustalony w toku postępowania przez organa nadzoru budowlanego, że nośnik reklamowy nr [...], usytuowany na nieruchomości o nr ew. [...] w obrębie [...], w rejonie skrzyżowania C./R. w W. jest związany w sposób trwały z gruntem, a to przez umocowanie go na gruncie za pomocą stalowego słupa osadzonego w żelbetowej stopie fundamentowej, całkowicie zagłębioną w tym gruncie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie świadczy to jednoznacznie o tym, że nośnik ten nie powstał w wyniku zainstalowania (montażu), ale w wyniku budowy, a co z tego wynika - inwestor zobowiązany był przed rozpoczęciem prac budowlanych uzyskać pozwolenie na budowę. Taki sposób budowy ma bowiem ponadto na celu zapewnienie reklamie odporności na działanie wiatru, przesunięcia, wywrócenie czy inne przemieszczenie, wówczas nie sposób już uznać, że obiekt nie został trwale z gruntem związany (patrz np. wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2012 r. VII SA/Wa 1299/12). W sprawie nieistotnym prawnie jest fakt dokonania przez poprzednika prawnego skarżącego zgłoszenia wykonywania prac budowlanych w trybie art. 30 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. i brak sprzeciwu właściwego organu, bowiem o zgodności z prawem rozpoczęcia i przeprowadzenia robót budowlanych nie decyduje dokonanie jakiejkolwiek czynności poprzedzającej ich rozpoczęcie (np. zgłoszenia), ale wyłącznie poprawnej czynności, wymaganej przy określonym stanie faktycznym, w celu uzyskania np. pozwolenia na budowę. Zgodnie z zasadą ignorantia iuris nocet konsekwencje błędnego zrozumienia prawa przy wyborze rodzaju czynności, jakiej inwestor dokonuje przed rozpoczęciem robót budowlanych (zgłoszenie zamiast wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę) obciąża skarżącą, a nie organ. W ocenie Sądu, wymiary samej tablicy reklamowej mają drugorzędne znaczenie przy ocenie, czy wykonane roboty budowlane były budową, czy instalowaniem (montażem). Ustalenia w tym zakresie mogą jednakże mieć znaczenie pomocnicze, gdyż wymiar tablicy reklamowej determinuje sposób posadowienia nośnika na gruncie. W wypadkach przewidzianych w art. 48 ust. 1 Pr. bud. organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego; w szczególności w wypadku wybudowania obiektu bez pozwolenia na budowę. Prawidłowo więc organa obu instancji uznały w kontrolowanych przez Sąd decyzjach, że skoro postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. PINB nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia dokumentów w myśl art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia postanowienia, które (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru) zostało odebrane przez inwestora w dniu 15 maja 2015 r., zatem obowiązek należało wykonać do dnia 15 lipca 2015 r. Niewykonanie nałożonego obowiązku uzasadniało stanowisko obu organów, że w wypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie ww. obowiązków należy zastosować sankcję z ust. 1 art. 48 Pr. bud. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że wskazany w zarzutach skargi art. 50 i 51 Pr. bud. ma co do zasady zastosowanie w wypadku wadliwie prowadzonych robót budowlanych, które nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Pr. bud. Tak zwane postępowanie naprawcze ma na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych, nie będących budową do stanu zgodności z prawem. W wypadku zaś robót będących budową - zastosowanie ma art. 48 ust. 1 Pr. bud., w szczególności, jeśli zostały one wykonane bez pozwolenia na budowę. Dlatego też organa obu instancji słusznie wywiodły uprawnienie do konkretnych czynności administracyjnych z art. 48 ust. 1 Pr. bud., a nie z art. 50 lub 51 tej ustawy. Wobec treści uzasadnień obu kontrolowanych decyzji nie można również podzielić zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu organ I i II instancji podjął wszelkie czynności, niezbędne do ustalenia stanu faktycznego, a co więcej stan ten ustalił w sposób obiektywny i odpowiadający wymogom praworządności. Odstępstwa w dokonanych pomiarach, które zarzuca skarżący, nie mają znaczenia istotnego dla ustalenia rodzaju robót budowlanych, o czym mowa była powyżej. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu sposób zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez oba organa, zaś dokonana przez PINB i [...]WINB ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Ocena dowodów, dokonana przez oba organa jest zgodna z ustalonym stanem faktycznym, decydującym dla istoty zagadnienia, a więc ustalonym stanem w zakresie sposobu powiązania nośnika reklamowego z gruntem i tym, że jest to obiekt wolnostojący. Niezrozumiałym jest zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez rzekome naruszenie przez organa zasady dwuinstancyjności w ten sposób, że organ II instancji nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia złożonego odwołania, gdyż nie odwołał się do argumentów wskazanych w odwołaniu, a skarżona decyzja stanowi ogólne powtórzenie dotychczasowego stanu postępowania. [...]WINB orzekał, jako organ II instancji. Treść decyzji tego organu i zarzucany brak ustosunkowania się do argumentów skarżącego z pewnością nie pozbawił postępowania charakteru dwuinstancyjnego. Za błędny uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie również zarzut naruszenia art. 16 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, że późniejsza zmiana linii interpretacyjnej przepisów dotyczących kwalifikacji robót polegających na instalowaniu nośnika reklamowego jako wymagających pozwolenia na budowę, jest skuteczną przesłanką orzeczenia obowiązku całkowitej rozbiórki, podczas gdy skarżący dokonał skutecznego zgłoszenia robót w czasie, gdy zgodnie z linią interpretacyjną takie zgłoszenie było wystarczające. Jak już wyjaśniono powyżej, zmiana "linii interpretacyjnej" nie ma w sprawie znaczenia, istotna jest bowiem treść prawa, a nie jego interpretacja. Z wyżej wskazanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.