VII SA/Wa 447/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. P., M. P. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] grudnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. znak: [...], Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej jako "k.p.a") oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363, ze zm, dalej jako "ustawa ZRID") po rozpatrzeniu odwołań M. M., J. B., K. K., P. K., P. Z., Z. B. i D. G., M. P., M. P., S. P., H. P., K. P., oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w G., od decyzji Wojewody P. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa węzła integracyjnego transportu publicznego przy przystanku [...] Kolei [...]", częściowo umorzył, częściowo uchylił, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Prezydent Miasta G., zwany dalej "inwestorem", wnioskiem z dnia 1 lipca 2019 r., uzupełnionym i skorygowanym w trakcie prowadzonego postępowania, wystąpił do Wojewody P. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Budowa węzła integracyjnego transportu publicznego przy przystanku [...] Kolei [...]". Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W trakcie postępowania przed Wojewodą M. P. i M. P. (dalej jako "skarżący"), zamieszkali przy ul. [...] w G., pismem z dnia 7 listopada 2019 r. złożyli obszerne zastrzeżenia do przebiegu omawianej inwestycji. Inwestor pismem z dnia 10 grudnia 2019 r. ustosunkował się m.in. do stanowiska skarżących. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...], powołując się na art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 12, art. 17 ustawy ZRID, zezwolił na realizację ww. inwestycji drogowej oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Wojewody P. została następnie sprostowana postanowieniem Wojewody P. z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], z uwagi na oczywistą omyłkę pisarską występującą w jej treści. Od powyższej decyzji Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2019 r. odwołania wnieśli M. M., J. B., K. K., P. K., P. Z., Z. B., D. G., M. P., M. P., S. P., H.P., K. P., oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w G.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. znak: [...], Minister Rozwoju i Technologii: - uchylił decyzję I instancji w części dotyczącej działek: nr [...], z obrębu [...] K., nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], z obrębu [...] [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie. - uchylił ww. decyzję w części i orzekł w tym w zakresie co do istoty sprawy, - w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody P.. W uzasadnieniu organ II instancji zacytował przepisy stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Wskazał, że analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej organ odwoławczy uznał, że zawiera on elementy wskazane w art.11b oraz art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Organ obszernie wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia. Minister za niezasadne uznał zarzuty dotyczący braku odtworzenia zjazdu z działki nr [...] do ich posesji położonej przy ul. [...]. Organ wskazał, że sama możliwość wjazdu na działkę z drogi publicznej jest niewystarczająca dla uznania, że ma ona dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd publiczny czy indywidualny. Dostęp ten musi mieć charakter legalny, to jest prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego, czy też administracyjnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 301/19, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, iż inwestor zarówno w wyjaśnieniach składanych na etapie postępowania przed Wojewodą P. (pismo z dnia 10 grudnia 2019 r,), jak i na etapie postępowania odwoławczego wskazał, iż zjazd do budynku [...], poprzez działkę nr [...] jest zjazdem o charakterze nielegalnym, zaś planowana rozbudowa układu drogowego wyklucza całkowicie jego dalsze funkcjonowanie. Inwestor wskazał, iż z informacji otrzymanych od Zarząd Dróg i Zieleni w G. wynikało, iż zjazd na który powołują się skarżący, był wielokrotnie przez zarządcę drogi zagradzany elementami, które w ciągu kilku dni znikały. Inwestor wskazał również, iż w żadnym z załączonych przez skarżących dokumentów do pisma z dnia 7 listopada 2019 r. (złożonego w postępowaniu przed Wojewodą P.), nie wskazano dojazdu do budynku nr [...], poprzez działkę nr [...]. Zdaniem inwestora, warunki zabudowy i zagospodarowania z dnia 16 grudnia 1997 r. (decyzja znak: [...]), jednoznacznie wskazują, że dojazd do budynku położonego przy ul. [...] ma się odbywać wyłącznie jednym istniejącym zjazdem od drogi gminnej (ul. [...]), poprzez działkę nr [...]. Minister po analizie akt sprawy podziela stanowisko inwestora. Podkreślić należy powtórnie, iż o przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca drogi i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc priorytetową przesłankę dopuszczalności wyboru przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych inwestycji. Obowiązujące przepisy nie zezwalają na lokalizowanie zjazdów na odcinkach drogi zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności do nieruchomości, na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej. Przepisy szczególne stawiają bardzo surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi klasy głównej. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, z późn. zm ), na drodze klasy G (a taką właśnie klasę techniczną ma rozbudowywana droga wojewódzka) należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Uwzględnić także należy zakaz sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, wynikającego z przepisów § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 ww. rozporządzenia. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma zarządcy drogi, tj. Prezydenta Miasta G. z dnia 23 września 2020 r., na przedmiotowym odcinku drogi wojewódzkiej nr [...] (ul. [...]) przy posesji [...] oraz sąsiadujących z nią posesji [...] i [...], nie występują okoliczności pozwalające na zlokalizowanie zjazdu w ogóle. W przedmiotowym przypadku zjazd (o którego wykonanie wnoszą skarżący) znajdowałby się w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz w miejscu, gdzie lokalizacja zjazdu jest wykluczona obowiązującymi przepisami, tj. z drogi głównej, pomiędzy dwoma skrzyżowaniami i w strefie oddziaływania tych skrzyżowań, które ze względu na niewielką odległość i uwarunkowania terenowe funkcjonują de facto jako skrzyżowanie zespolone, w miejscu występowania wyznaczonego pasa do skrętu w praw oraz w obszarze wjazdu na wiadukt drogowy nad linią kolejową nr [...], gdzie ewentualne utrudnienia i kolizje mogą mieć daleko idące konsekwencje, a każde zaburzenie w ruchu wpływa na bezpieczeństwo i płynność ruchu na drodze głównej kategorii wojewódzkiej. Ponadto, w ww. piśmie z dnia 23 września 2020 r. wyjaśniono, iż znajdująca się pomiędzy posesjami [...] nr [...], nr [...] i nr [...], a istniejącą jezdnią ul. [...] nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka nr [...], obręb [...] [...] (dawniej nr [...]) stanowiąca część pasa drogowego ul. [...], przeznaczona jest pod infrastrukturę związaną z drogą wojewódzką, zarządzaniem tą drogą i potrzebami ruchu, nie jest nieruchomością samodzielną i nie stanowi drogi wewnętrznej (jak błędnie wskazują to skarżący), w szczególności przeznaczonej do obsługi ww. posesji. W ww. piśmie z dnia 23 września 2020 r. wyjaśniono, iż okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w ustaleniach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu. W projektach zagospodarowania terenu dla posesji [...] nr [...], nr [...] i nr [...], nie występują zjazdy z ul. [...], ani nie ustalono w terminie późniejszym innego sposobu obsługi komunikacyjnej i zagospodarowania terenu pasa drogowego ul. [...]. Właściciele ani użytkownicy zabudowy nie składali projektów i nie uzyskali zgód dotyczących możliwości zmiany zagospodarowania i sposobu użytkowania działki nr [...], obręb [...] [...] (dawniej nr [...]) w pasie drogowym ul. [...], na potrzeby obsługi zabudowy przy ul. [...] nr [...], nr [...] i nr [...]. Z powyższej argumentacji wynika, iż żądanie skarżących dotyczące odtworzenia zjazdu z działki nr [...] do ich posesji, stanowi wyłącznie o ich interesie faktycznym, który nie podlega ochronie prawnej na podstawie art. 11 f ust. 1 pkt 4 ustawy ZRID. Interes faktyczny, który można nawet racjonalnie uzasadnić, nie stanowi podstawy skutecznego żądania stosownych czynności od organu administracji. Tak sformułowany interes faktyczny skarżących jest analogiczny z interesem każdej innej osoby, na której funkcjonowanie w życiu codziennym będzie miała wpływ realizacja przedmiotowej inwestycji. Uznanie przy tym, jak chcieliby skarżący, że ochronie przewidzianej w powołanym powyżej przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogło by prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw, które są zagrożone w związku z planowana inwestycją (stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, Lex nr 1367353). Natomiast jeżeli skarżący uważają, że w wyniku przyjętych rozwiązań projektowych doznali szkody to mogą skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność powstałej szkody i jej wielkości. Argumentacja tego rodzaju w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma jednak charakter interesu faktycznego, a więc takiego który nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1373/16, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto, inwestor wskazał - co również wynika z akt sprawy (por. części rysunkowe projektu budowlanego), iż na wysokości budynków [...] [...] zaprojektowano, oddzielone od siebie separacją z barierkami, chodnik i drogę rowerową. Piesi zmierzający do budynku nr [...] będą więc mogli bezpiecznie poruszać się po chodniku, natomiast drogę dla rowerów będą przekraczać oznakowanym przejściem dla pieszych. Inwestor wyjaśnił także, iż chodnik jest dowiązany zarówno sytuacyjnie, jak i wysokościowo do schodów znajdujących się na posesji skarżących. Zarówno chodnik, jak i droga dla rowerów, za budynkiem [...] mają swoją kontynuację w kierunku centrum G.. Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż likwidacja zjazdu z ww. działki nr [...] do ich posesji położonej przy ul. [...] utrudni prowadzenia działalności gospodarczej (dostawy towarów do prowadzonej przez skarżących działalności usługowej), organ podniósł, iż wskazane przez skarżących kwestie nie są przedmiotem rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W postępowaniu w sprawie wydania takiej decyzji zarówno Wojewoda, jak i Minister, badają zgodność z prawem wniosku inwestora, nie zaś zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Podkreślić także należy, że przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewodę P., jak i Ministra, nie jest prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżących, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych i w tym zakresie podnoszone przez skarżących zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Minister podniósł, że organ wydający decyzję dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych, oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Niezależnie od powyższego, z wyjaśnień złożonych przez inwestora wynika, iż przyjęte rozwiązania projektowe umożliwiają dostawy towarów do prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej i dostęp klientów. Co więcej, inwestor wyjaśnił, iż wychodząc na przeciw potrzebom mieszkańców budynków [...], prowadzących działalność gospodarczą, w projekcie inwestycji zostały uwzględnione dodatkowe miejsca postojowe. Dostęp do tych dodatkowych miejsc postojowych (parkingowych) obywać się będzie poprzez zjazd z ul. [...]i z posesją skarżących są połączone chodnikiem. Zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługuje żądanie skarżących dotyczące wykonania dodatkowej ścieżki komunikacyjnej łączącej zaprojektowane miejsca postojowe na wysokości posesji przy ul. [...] z wejściem frontowym do ich posesji przy ul. [...]. Inwestor - jako podmiot wyspecjalizowany w przedmiotowej dziedzinie i posiadający odpowiednią wiedzę fachową - wskazał w piśmie z dnia 24 lutego 2021 r, z, iż wykonanie dodatkowego przyjścia, o które wnioskują skarżący, nie jest możliwe. Inwestor w tym zakresie wyjaśnił, iż w ramach inwestycji objętej decyzją Wojewody P., zapewniono dojście do posesji przy [...] (poprzez schody prowadzące od nowoprojektowanego chodnika do wejścia frontowego). Proponowane przez skarżących dodatkowe przejście łączące miejsca postojowe projektowane przy ul. [...] z wejściem frontowym do budynku przy ul. [...], musiałoby przebiegać po terenie działek nr [...] i nr [...] (posesje przy ul. [...] i [...]). Działki te nie stanowią własności Gminy Miasta G., nie leżą w pasie drogowym i są aktualnie zagospodarowane (murki oporowe, gazony, schody, roślinność itp.). Za niezasadne organ uznał także zarzuty M. M., J. B., K. K., P. K., P. Z., Z. B. i D. G.. Na powyższą decyzję M. P. i M. P. (skarżący) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. brak rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, bowiem skarżący M. i M. P. nie domagali się wykonania do ich posesji zjazdu z ulicy [...], a wyłącznie pozostawienia dojazdu do frontu budynku od ulicy [...] drogą wewnętrzną poprzez działkę numer [...], tak jak miało to miejsce dotychczas, czyli od początku powstania posesji [...] (wcześniej [...]) tj. od przeszło 30 lat od zgłoszenia części budynku do użytkowania przez M. C. z 1987 roku.  2. naruszenie art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy ZRID poprzez nie uwzględnienie konieczności ochrony interesu skarżących, poprzez zapewnienie im dostępu do posiadanego budynku z obu stron, tak jak miało to miejsce do tej pory, bowiem jest to budynek o zdecydowanie usługowym charakterze, zaprojektowany w taki sposób, iż dostęp do niego i możliwość dostarczania towarów winna odbywać się z obu stron, w tym od działki nr [...], wobec czego doprowadzenie chodnika do schodów jest niewystarczające, zaś przy braku dostępu od frontu budynek straci swoją użytkową funkcję (np. wcześniej znajdował się tam sklep meblowy), 3. brak zaplanowania ścieżki komunikacyjnej na działce nr [...] prowadzącej wzdłuż granicy działek [...], [...], [...] celem zapewnienia bezkolizyjnego bezpośredniego dojścia od miejsc parkingowych planowanych na działce nr [...] m.in. do budynku [...] oraz błędne przyjęcie iż musiałoby to odbywać się po terenie ww. prywatnych działek, podczas gdy wg ich możliwe jest zrealizowanie tego w całości na działce nr [...], 4. błędne przyjęcie iż poprowadzenie ścieżki komunikacyjnej wzdłuż działek [...], [...] i [...] doprowadziłoby do pogorszenia sytuacji właścicieli tych działek, podczas gdy na takim rozwiązaniu skorzystaliby wszyscy właściciele budynków usadowionych na tych działkach tj. [...] nr [...], 5. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez naruszenie zasady równego traktowania i traktowanie w sposób uprzywilejowany inwestora w stosunku do innych uczestników postępowania, tj. wydawanie decyzji wyłącznie w oparciu o wyjaśnienia inwestora przy pominięciu stanowisk skarżących, 6. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku informacyjnego i zaniechanie dostarczenia skarżącym załączników do wydanej decyzji, które otrzymali: Wojewoda P., A. Ś. jako pełnomocnik Prezydenta Miasta G. oraz P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, co powoduje że skarżący nie mogą odnieść się do treści załączników stanowiących integralną część decyzji, tak więc we właściwy sposób nie zostali poinformowani o jej treści. Strona skarżąca wniosła o uchylenie wydanej decyzji w zakresie działek [...], [...], [...] i [...] obręb [...] [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Rozwoju i Technologii. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Skarżący wskazali, że dojazd do budynku nr [...] przez działkę nr [...] (poprzednio [...]), oznaczoną w ewidencji gruntów jako droga "dr" nie jest dojazdem nielegalnym. Taki dostęp ten funkcjonuje od ponad 30 lat, działka nr [...] była wydzielona jako działka drogowa, zaś jej umiejscowienie świadczyło o tym, że jest ona wydzielona celem dostępu od frontu do budynków posadowionych przy ul. [...] o numerach [...]. Podniesiono, ze budowa budynku przy ul. [...] została rozpoczęta w drugiej połowie lat 80 XX wieku, przez poprzedniego właściciela budynku M. C., zaś zgodnie z decyzją Urzędu Miasta G. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazano podstawową funkcję budynku jako działalność handlową. Wskazano także planowany dojazd wydzieloną drogą dojazdową od ul. [...]. Skarżący podkreślili, że brak było określenia numeru działki, którą dojazd winien się odbywać. Nie ma możliwości dojazdu do budynku [...] nie przejeżdżając przez działkę [...] (dziś [...]). Od początku przyjęto, iż dojazd od frontu do budynku nr [...] miał odbywać się od ulicy [...] poprzez działkę nr [...] (obecnie [...]), a nie wyłącznie przez działkę [...] jak wskazano w decyzji, gdyż aby dostać się na działkę [...] trzeba przejechać przez działkę [...] dziś [...] . Wskazano, że dojazd przez działkę nr [...] nigdy nie był kwestionowany, ani też nigdy nie uniemożliwiano dojazdu do budynku w taki sposób. W dalszej części skargi skarżący stwierdzili, że nigdy nie wnosili o wykonanie zjazdu z ulicy [...] do naszego budynku, a wyłącznie do zapewnienia dojazdu od ulicy [...] poprzez działkę [...], gdzie można by zawrócić przed posesją skarżących na ul. [...] i wyjazd odbywałby się również tą samą drogą przez ul. [...] Zdaniem skarżących błędnie przyjęto także, iż działka nr [...] nie jest działką samodzielną, zaś stanowi część pasa drogowego ul. [...]. Wręcz przeciwnie, zawsze działka ta miała charakter służebny (przeszło 30 lat) wobec budynków [...] i zapewniała dojazd do ich frontowej części. Z tego względu skarżący nie składali wniosków w zakresie zmiany zagospodarowania i sposobu użytkowania działki nr [...], bowiem była ona wydzielona jako droga i zapewniała dostęp do ich budynków i zawsze było to oczywiste. Wskazali także, że wszystkie w/w budynki posiadają funkcje usługowe i dostęp do nich od frontu był oczywisty. Skarżący podnieśli, że jako wariant alternatywny wskazano możliwość wykonania ciągu komunikacyjnego - chodnika, ścieżki transportowej wzdłuż działek [...] i [...]. Wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji, w żaden sposób nie naruszałoby to praw właścicieli tych działek, bowiem chodnik miałby przebiegać wzdłuż granicy tych działek na działce nr [...] stanowiącej własność Gminy Miasta G.. W dalszej argumentacji skarżący zarzucili organowi, iż oparto się wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora w powyższym zakresie, pomijając całkowicie wyjaśnienia pozostałych stron postępowania. Zdaniem skarżących, naruszono obowiązek informacji, poprzez nie doręczenie skarżącym odpisu decyzji wraz z załącznikami w postaci: 1. zamiennego arkusza nr 1 mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi, 2. zamiennego rysunku nr 2, arkusz nr 1: plan zagospodarowania terenu - tomu I: projektu zagospodarowania terenu, 3. zamiennego rysunku nr 2, arkusz nr 1: plan sytuacyjny - tomu II: projektu architektoniczno-budowlany - drogi, 4. zamienne strony 13-16 tomu I: projektu zagospodarowania terenu, część 1: formalno-prawna. Skarżący podkreślili także, iż nie dostarczono a nawet nie poinformowano strony skarżącej iż miała miejsce jakaś zamiana planów i innej dokumentacji (wyżej wymienionych arkuszy) w trakcie trwającego procesu rozpatrywania zażalenia na decyzje Wojewody P.. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, wskazując że nie zawiera ona argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem i uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2022 r. poz. 329 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Ministra Rozwoju i Technologii dnia [...] grudnia 2021 r. znak: [...], którą organ, po rozpatrzeniu odwołań M. M., J. B., K. K., P. K., P. Z., Z. B. i D. G., M. P., M. P., S. P., H. P., K. P., oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w G., od decyzji Wojewody P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa węzła integracyjnego transportu publicznego przy przystanku [...]Kolei [...]", częściowo umorzył, częściowo uchylił, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję .Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy tzw. specustawy drogowej, ustawy ZRID tj. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Zatem zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 11a ust. 1 ustawy ZRID wniosek do Wojewody Ś. o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wniósł zarządca drogi - Prezydent Miasta G.. Prawidłowo organ ustalił, że zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 ustawy ZRID do wniosku do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto, przedstawiono analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, dołączono mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości, oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, określono nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego, oraz określono nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy ZRID do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. w dniu 19 września 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Jednocześnie wydane zostało rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1609). Zgodnie z § 25 tego rozporządzenia, uchylone zostało dotychczasowe rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Jednakże, zgodnie z art. 25 ww. ustawy nowelizującej, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, zgodnie z ww. przepisem, przedmiotowa sprawa podlega rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu dotychczas obowiązującym, a także w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z: - decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], - decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, - postanowieniem Wojewody P. z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...], w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od warunków określonych w art. 53 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2117, z późn. zm.), i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1227, z późn. zm.). Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Inwestor dołączył wymagane opinie, o których mowa w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy ZRID bądź dowody potwierdzające doręczenie wystąpień o ich wydanie, w przypadku ich niewydania, co należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku. Ponadto, inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne. Natomiast w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego szczegółowo odniesiono się do sygnalizowanych przez odwołujących się uchybień i w tym zakresie wskazano odpowiednie przepisy prawa regulujące kwestie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgromadzony przez organ I instancji oraz Ministra materiał dowodowy, był kompletny i umożliwiał wydanie rozstrzygnięcia, a organy prowadząc postepowanie, należycie wypełniły dyspozycję art. 7 i 8 k.p.a. Podkreślić należy, że świetle przepisów ustawy ZRID, organy orzekające nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 ustawy ZRID wskazuje na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granic pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 1730/14). Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 ustawy ZRID to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu inwestycji, oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy ZRID, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji. W ocenie Sądu, z zadania sprawdzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej będącej przedmiotem postępowania w aspekcie jego kompletności i rzetelności, dokonywanej w odniesieniu do wymogów prawa, w tym wymogów określonych przepisami rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ odwoławczy wywiązał się w sposób prawidłowy. Podkreślić należy, że w przypadku inwestycji liniowych, w tym drogowych, zakres chronionego interesu prawnego stron jest zasadniczo determinowany tym, na ile przedmiotowa inwestycja oddziałuje na ich prawa rzeczowe wynikające zwłaszcza z własności nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego. O tym, czy dany podmiot jest stroną danego postępowania, czy nie i jakie w tym zakresie uzyskuje uprawnienia procesowe, decyduje przysługujący mu interes prawny. Jego realność i konkretność powoduje, że decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej wydana w postępowaniu prowadzonym w trybie specustawy drogowej może podlegać badaniu na żądanie strony tylko w tej części, w której odnosi się ona do jej interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. II OSK 364/05; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1539/12). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. II OSK 1412/16, w którym przyjęto, że zakres prowadzonego postępowania weryfikacyjnego musi ściśle odpowiadać interesowi prawnemu podmiotu kwestionującego decyzję dotyczącą inwestycji liniowej. Inwestycje tego typu mają złożony charakter, a inwestor działa w interesie publicznym, tym samym odwołanie od decyzji wydawanych w postępowaniach dotyczących inwestycji liniowych należy rozpatrywać z uwzględnieniem prymatu interesu publicznego tylko w odniesieniu do konkretnego interesu prawnego odwołującego się. W nawiązaniu do powyższego stwierdzić trzeba, że uprawnienie skarżących M. P. i M. P. wynika, iż są właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w G.położonej te terenie działki nr [...], do której istniejący zjazd ma być przebudowane. Podkreślić należy że osią sporu jest zmiana faktyczna przeznaczenia działki nr [...], nie należącej do skarżących. Obecnie na działce tej, stanowiącej de facto parking, parkują od frontu nieruchomości skarżących samochody. Przez działkę tą przebiega też zjazd z drogi krajowej (ul. [...]), jak też umożliwia ona przejazd do ul. [...]. W wyniku rozstrzygnięć zawartych w decyzji I instancji działka ta zostaje podzielona na działki nr [...] oraz [...], a omawiany zjazd oraz miejsca parkingowe zostaną zlikwidowane. W niniejszej sprawie trzeba podkreślić, że głównym zarzutem skarżących była kwestia, że omawiana działka była od 30 lat użytkowana przez skarżących jak i ich sąsiadów. Umożliwiała dojazd od frontu budynku przy ul. [...] w G., w której skarżący prowadzili działalność gospodarcza (m.in. żłobek). Zdaniem skarżących nie ma możliwości dojazdu do budynku [...] nie przejeżdżając przez działkę [...] Od początku przyjęto, iż dojazd od frontu do budynku nr [...] miał odbywać się od ulicy [...] poprzez działkę nr [...], a nie wyłącznie przez działkę [...] jak wskazano w decyzji, gdyż aby dostać się na działkę [...] trzeba przejechać przez działkę [...]. Skarżący jako wariant alternatywny wskazali możliwość wykonania ciągu komunikacyjnego - chodnika, ścieżki transportowej wzdłuż działek [...] i [...]. Wbrew twierdzeniom zawartym w decyzji, w żaden sposób nie naruszałoby to praw właścicieli tych działek, bowiem chodnik miałby przebiegać wzdłuż granicy tych działek na działce nr [...] stanowiącej własność Gminy Miasta G.. Zdaniem Sądu słusznie organ wskazał, że wskazane przez skarżących kwestie nie są przedmiotem rozważań organów administracji właściwych w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W postępowaniu tym nie bada się zagadnień dotyczących ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że planowane przeznaczenie działki nr [...] jest niekorzystne dla skarżących. Jednakże powtórzyć należy za organem, że po pierwsze zjazd do budynku [...], poprzez działkę nr [...] jest zjazdem o charakterze nielegalnym, zaś planowana rozbudowa układu drogowego wyklucza całkowicie jego dalsze funkcjonowanie. Ma także rację organ, że w żadnym z załączonych przez skarżących dokumentów do pisma z dnia 7 listopada 2019 r. nie wskazano dojazdu do budynku nr [...], poprzez działkę nr [...]. Warunki zabudowy i zagospodarowania z dnia 16 grudnia 1997 r. wskazują, że dojazd do budynku położonego przy ul. [...] ma się odbywać wyłącznie jednym istniejącym zjazdem od drogi gminnej (ul. [...]), poprzez działkę nr [...]. Sąd podziela to stanowisko, tym samym błędne jest stanowisko skarżącego, że nie posiada on możliwości dojazdu do swojej nieruchomości. Posiada dojazd od ul. [...] poprzez działkę nr [...], gdzie usytuowana jest droga dojazdowa prowadząca na tyły nieruchomości przy ul. [...] W świetle powyższe w pełni zasadne jest także stanowisko organu, że znajdująca się pomiędzy posesjami W. nr [...], nr [...] i nr [...], a istniejącą jezdnią ul. [...] nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka nr [...], obręb [...] [...] stanowi część pasa drogowego ul. [...], przeznaczona jest pod infrastrukturę związaną z drogą wojewódzką, zarządzaniem tą drogą i potrzebami ruchu, nie jest nieruchomością samodzielną i nie stanowi drogi wewnętrznej (jak błędnie wskazują to skarżący), w szczególności przeznaczonej do obsługi ww. posesji. Bez znaczenia jest przeszłe faktyczne przeznaczenie ww. działki jako drogi dojazdowej do nieruchomości przy ul. [...], [...] i [...]. Podkreślić należy, iż istnieje także dostęp do frontu budynku przy W.. Na wysokości budynków [...] zaprojektowano, oddzielone od siebie separacją z barierkami, chodnik i drogę rowerową. Chodnik jest powiązany zarówno sytuacyjnie, jak i wysokościowo do schodów znajdujących się na posesji skarżących. Zarówno chodnik, jak i droga dla rowerów, za budynkiem [...] mają swoją kontynuację w kierunku centrum G.. Odnosząc się do wniosku skarżących o wykonani dodatkowej ścieżki komunikacyjnej łączącej zaprojektowane miejsca postojowe na wysokości posesji przy ul. [...] z wejściem frontowym do ich posesji przy ul. [...], wskazać należy, że organy nie są zobligowane do rozstrzygania, czy wykonanie takiej ścieżki jest zasadne i możliwe do wykonania. Organy są związane wnioskiem inwestora, który wskazał w piśmie z dnia 24 lutego 2021 r, z, iż wykonanie dodatkowego przyjścia, o które wnioskują skarżący, nie jest możliwe. Podnieść należy, że organ wydający decyzję dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych, oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Jednakże słusznie organ odwoławczy wskazał, że z wyjaśnień złożonych przez inwestora wynika, iż przyjęte rozwiązania projektowe umożliwiają dostawy towarów do prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej i dostęp klientów. W projekcie inwestycji zostały uwzględnione dodatkowe miejsca postojowe. Dostęp do tych dodatkowych miejsc postojowych (parkingowych) obywać się będzie poprzez zjazd z ul. [...] i z posesją skarżących są połączone chodnikiem. Przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewodę P., jak i Ministra, nie jest prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżących, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych i w tym zakresie podnoszone przez skarżących zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu jeżeli skarżący uważają, iż doznają szkody w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji i przyjętych rozwiązań dotyczących dostępności dostaw do prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej, to może skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność powstałej szkody i jej wielkości. Argumentacja tego rodzaju w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma jednak charakter interesu faktycznego, a więc takiego który nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej. Jeszcze raz podkreślić należy, że to inwestor decyduje o przebiegu projektowanej inwestycji. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Przyjęte przez inwestora rozwiązania techniczne, w żaden sposób nie naruszają interesu prawnego skarżącej strony. Nie można bowiem uznać za naruszenie interesu prawnego strony skarżącej niespełnienie przez inwestora, jego żądań, co do zaprojektowania inwestycji drogowej zgodnie z jego koncepcją. Zawarty w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy ZRID obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich, należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Skarżący powołują się jedynie na interes subiektywny, upatrując go w pogorszeniu w warunków korzystania z jego nieruchomości, w tym możliwości dojazdu do frontu budynku. Uznanie że ochronie przewidzianej w powołanym powyżej przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogło by prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw które są zagrożone w związku z planowana inwestycją. Pokreślić trzeba, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, jest aktem prawnym szczególnym, specjalnym, przewidującym uproszczoną procedurę przygotowania i realizacji inwestycji drogowych. Jak jest oczywiste, że szybka i sprawna budowa dróg publicznych w Polsce i w związku z tym poprawa infrastruktury drogowej jest potrzebą nie cierpiącą zwłoki i niewątpliwie leży w dobrze pojętym interesie społecznym i gospodarczym. Te okoliczności uzasadniają z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora i co za tym idzie - ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku informacyjnego i zaniechanie dostarczenia skarżącym załączników do wydanej decyzji, które otrzymali: Wojewoda P., A. Ś. jako pełnomocnik Prezydenta Miasta G. oraz P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, co powoduje że skarżący nie mogą odnieść się do treści załączników stanowiących integralną część decyzji, tak więc we właściwy sposób nie zostali poinformowani o jej treści, wskazać należy że jest on bezzasadny. Organ w postępowaniu o zezwolenie na realizacje inwestycji drogowej prawnego nie ma prawnego obowiązku doręczania stronie decyzji wraz z załącznikami. Obowiązujące przepisy, w tym art. 109 § 1 k.p.a., nie przewidują expressis verbis doręczania stronom załączników wraz z wydanymi rozstrzygnięciami. Ponadto decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych dotyczą w licznych przypadkach przedsięwzięć o dużym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów. W sprawach tych doręczanie każdej stronie załączników graficznych pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania. Jednocześnie dla zapewnienia stronom możliwości skontrolowania prawidłowości poczynionych w toku postępowania ustaleń, których wyrazem jest treść załącznika graficznego do decyzji, organy umożliwiają im zapoznanie się z aktami sprawy. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 p.p.s.a. obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia. Zarówno wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jak i sama decyzja zawierają wymagane prawem elementy (art. 11d ust. 1, art. 11f ust. 1 ustawy ZRID), a postępowanie poprzedzające jej wydanie zostało przeprowadzone z zachowaniem wszystkich reguł wymaganych przez k.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku