VII SA/Wa 5/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi A. K. i M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") po rozpatrzeniu odwołania A K i M K od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...] WINB") z [...] lipca 2017 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważnosci decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB [...]") z [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja organu odwoławczego zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. PINB [...] ww. decyzją z [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), nakazał współwłaścicielom budynku obejmującego warsztat renowacji wyrobów futrzarskich, tj: J K, M K, A K, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], działka nr ew. [...] w obrębie [...], usunięcie - w terminie do dnia [...] września 2016 r. - stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w sentencji decyzji robót. A K i M K wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji PINB [...] z [...] grudnia 2015 r. wskazując na niewykonalność tej decyzji (art. 156 § 5 k.p.a.), w części nakładającej na nich obowiązki. Podnieśli, że niewykonalność wynika z faktu zawarcia umowy z [...] czerwca 2000 r. pomiędzy E i J K a A i M K. Podkreślili, że J K jest jedynym posiadaczem części warsztatowej budynku - tzw. podział quoad usum. [...] WINB powołaną wyżej decyzją z [...] lipca 2017 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB [...] z [...] grudnia 2015 r. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji (na skutek rozpoznania odwołania A K i M K), GINB przypomniał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę, w art. 16 § 1 k.p.a., zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ zaznaczył, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny, ponieważ postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 ustawy - Prawo budowlane "Właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska". Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane: "Obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7". Jeżeli właściciel bądź zarządca nie wypełnia ustawowego obowiązku utrzymywania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Następnie GINB wyjaśnił, że decyzje podejmowane na podstawie ww. art. 66 ust. 1 mają charakter związany, co oznacza, że jeżeli wystąpi choćby jedna z wymienionych w przepisie przesłanek, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania decyzji w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane, nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości na właściciela (w tym przypadku na współwłaścicieli). Celem zastosowania tego przepisu jest utrzymanie obiektu w dobrym stanie technicznym. Skoro więc, po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej stanu technicznego części budynku obejmującego warsztat renowacji wyrobów futrzarskich powiatowy organ nadzoru budowlanego ustalił, że budynek warsztatu renowacji wyrobów futrzarskich jest w nieodpowiednim stanie technicznym - w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do podjęcia rozstrzygnięcia celem wyeliminowania usunięcia nieprawidłowości mogących stanowić zagrożenie. Organ II instancji stwierdził, że bez znaczenia dla ważności podjętego rozstrzygnięcia pozostają trudności techniczne w wykonaniu nałożonego obowiązku, kwestie finansowe czy ekonomiczne. Odnosząc się z kolei do argumentów dotyczących zawartej umowy w czerwcu 2000 r. GINB podniósł, że dokonanie podziału quoad usum nie jest zniesieniem współwłasności i nie zmienia stosunków własnościowych. Dokonanie podziału quoad usum nieruchomości polega wyłącznie na określeniu sposobu korzystania z wydzielonej części nieruchomości wspólnej. Podział quoad usum (do wyłącznego korzystania) oznacza jedynie określenie sposobu współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej, przysługującego każdemu ze współwłaścicieli z mocy art. 206 Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1975/14; wyrok WSA w Szczecinie z 30 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1009/16). Jak podkreślił organ odwoławczy umowa, którą zawarli wnioskodawcy z E i J K rodzi skutki jedynie w sferze obligacyjnej, nie zmienia natomiast stosunków własnościowych. W wyniku dokonanego podziału współwłaściciele, pozostając współposiadaczami samoistnymi rzeczy wspólnej, uzyskują posiadanie zależne części rzeczy. W żadnym jednak razie nie przysługuje im odrębne prawo rzeczowe do wydzielonej części rzeczy wspólnej. Każdy ze współwłaścicieli zachowuje prawo, o jakim mowa w art. 209 Kodeksu cywilnego, tj. może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa i zachowuje prawo zarządu rzeczą wspólną w granicach określonych w art. 199 Kodeksu cywilnego (czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu) i art. 201 Kodeksu cywilnego (czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną) - chyba, że współwłaściciele inaczej postanowili w umowie bądź sąd powszechny ustalił inaczej zasady wykonywania zarządu. Dalej GINB wskazał, że zgodnie z § 5 pkt 1 lit. a) zawartej ww. umowy J K "ma wyłączne prawo używania garażu i budynku warsztatowego przylegającego do domu mieszkalnego". Wobec powyższego umowa ta nie reguluje kwestii dotyczących utrzymania obiektu w prawidłowym stanie technicznym i ponoszenia kosztów związanych z tym obiektem. Zdaniem organu II instancji, organ administracyjny ma prawo nałożyć obowiązek na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, a współwłaściciele sami między sobą powinni określić sposób wykonania obowiązku. Jeśli nie jest możliwe określenie sposobu wykonania obowiązku poprzez zawarcie porozumienia, to spór między współwłaścicielami może rozstrzygnąć sąd powszechny. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że przepis art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. łączy niewykonalność decyzji z istnieniem przeszkód natury obiektywnej w jej wykonaniu, tj. z przeszkodami istniejącymi w dacie wydania decyzji i nieusuwalnymi przez cały czas. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Natomiast niewykonalność faktyczna decyzji to trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, niewykonalność decyzji nie może być definiowana względami ekonomicznymi i finansowymi, trudnościami technicznymi ani też negatywnym nastawieniem adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji, a istnienie przeszkód uniemożliwiających wykonanie decyzji powinno być udowodnione (tak m. in. w wyroku NSA z 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 576/10). W tym miejscu GINB podkreślił, że obowiązek określony w decyzji PINB [...] z [...] grudnia 2015 r., polegający na wykonaniu określonych robót przy budynku warsztatu renowacji wyrobów futrzarskich jest wykonalny pod względem technicznym i prawnym. Wobec powyższego kwestionowanie przez wnioskodawców zasadności nałożenia na nich obowiązku wykonania nakazanych robót budowlanych nie stanowi przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto, organ II instancji podkreślił, że art. 61 Prawa budowlanego jednoznacznie wskazuje, iż za utrzymanie obiektu w należytym stanie odpowiada właściciel lub zarządca. Przepis ten nie różnicuje kręgu adresatów obowiązków z uwagi na przysługujący im udział w nieruchomości lub podział korzystania z niej. Zgodnie z jednolitym poglądem sądów administracyjnych w przypadku współwłasności obowiązki są nakładane solidarnie na wszystkich współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 334/11). Z kolei, w oparciu o odrębnie sporządzone cywilne umowy strony mogą dochodzić roszczeń, jednak przed sądem powszechnym nie zaś organem administracji publicznej. W świetle powyższego GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja PINB [...] jest wykonalna i nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto została ona wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, została skierowana do strony postępowania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. A K i M K wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę decyzję na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2017 r., zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie: 1) art. 15 k.p.a. w sposób, który miał bezpośredni wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpatrzenie i nieodniesienie się do zarzutów odwołania; 2) art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji; w którym GINB nie odniósł się do wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] maja 2016 r., sygn. akt [...] oraz do treści § 3 ust. 1 lit. g) umowy współwłaścicieli z [...] czerwca 2000 r.; 3) art. 6, 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w sposób, który miał bezpośredni wpływ na wynik sprawy, poprzez: - błędne ustalenie, że "spór między współwłaścicielami może rozstrzygnąć sąd powszechny" i całkowite pominięcie okoliczności, że prawomocnym wyrokiem z [...] maja 2016 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla [...] w [...] oddalił powództwo A i M K o wydanie im warsztatu; w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB w ogóle nie odniósł się do tego wyroku i jego skutków prawnych, a w szczególności nie odniósł do tego, że umowa współwłaścicieli z [...] czerwca 2000 r., potwierdzona powyższym wyrokiem uniemożliwiają A i M K wykonanie decyzji PINB w sposób określony w tej decyzji (zgodnie ze wskazanym w sentencji decyzji "Projektem naprawy części budynku obejmującego warsztat renowacji wyrobów futrzarskich na nieruchomości przy ul. [...] w [...]"), usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości wymaga pełnego, niczym nieograniczonego dostępu do warsztatu, nie tylko od zewnątrz, ale przede wszystkim od wewnątrz warsztatu. W powyższym zakresie GINB naruszył również art. 6 k.p.a. i art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; - błędne ustalenie, że umowa współwłaścicieli z [...] czerwca 2000 r. "nie reguluje kwestii dotyczących utrzymania obiektu w prawidłowym stanie technicznym i ponoszenia kosztów związanych z tym obiektem" i pominięcie okoliczności, że zgodnie z § 3 ust. 1 lit. g) umowy z [...] czerwca 2000 r. J K zobowiązał się, że będzie ponosić "wszelkie koszty związane z powierzchnią budynku wykorzystywaną przez J K na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej;" 4) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji PINB w części nakładającej obowiązki na A K i M K pomimo, że decyzja PINB jest niewykonalna w tej części. W konsekwencji skarżący wnieśli uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji [...]WINB oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, organy zasadnie uznały, że nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., jak również nie zaszły inne kwalifikowane wady prawne skutkujące wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać (na co wskazywał także organ odwoławczy), że celem nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Sankcja stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia powoduje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od dnia, w którym zostało wydane. Ponadto weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. Kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją PINB [...] z [...] grudnia 2015 r. nakazano współwłaścicielom budynku obejmującego warsztat renowacji wyrobów futrzarskich, tj: J K, M K, A. K, usunięcie - w terminie do dnia [...] września 2016 r. - stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie określonych w sentencji decyzji robót. Ww. decyzja została oparta na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który w dacie jej wydania stanowił, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu, bezpieczeństwu mienia lub środowiska - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzenia nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Istotą decyzji wydawanej na podstawie tego przepisu jest osiągnięcie wymaganego rezultatu w zakresie przywrócenia odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego. Przepis art. 66 Prawa budowlanego nie wskazuje wprawdzie adresata nałożonych nakazów, lecz jest on konkretyzacją przepisów art. 61 ustawy, który stanowi, że obowiązki związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego spoczywają na jego właścicielu (odpowiednio: na współwłaścicielach). W sytuacji, gdy obiekt budowlany stanowi współwłasność w częściach ułamkowych, to nakazy i zakazy sformułowane w decyzji, wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, powinny być skierowane do wszystkich współwłaścicieli. Nie ma przy tym znaczenia (jak słusznie wskazał GINB), jaki jest faktyczny podział budynku do użytkowania (quo ad usum), a także czy wykonanie obowiązków leży w interesie innych współwłaścicieli i czy jest zgodne z ich wolą. Trzeba bowiem uwzględnić, że przepis art. 66 ust. 1 ww. ustawy nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje już istniejący ustawowy obowiązek z art. 61 Prawa budowlanego. Tak więc, wbrew stanowisku skarżących umowa współwłaścicieli z [...] czerwca 2000 r. pomimo regulacji zawartych w § 3 pt: "Podział kosztów utrzymania lokali nieruchomości wspólnej" nie zwalnia współwłaścicieli od ustawowych obowiązków. Ponadto, organ nadzoru budowlanego nie rozstrzyga o sposobach finansowania wykonania robót ale o obowiązku usunięcia niewłaściwego stanu technicznego obiektu. Prawidłowo stwierdził organ II instancji, że spory dotyczące rozliczenia kosztów poniesionych w związku z wykonaniem robót, mogą być rozstrzygane na drodze postępowania cywilnego. Powyżej zaprezentowane stanowisko, znalazło odzwierciedlenie w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych m. in.: w wyrokach NSA z: 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2233/10; 26 października 2017 r., sygn. akt II OSK 309/16 oraz w wyrokach WSA: w Poznaniu z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Po 838/12; w Szczecinie z 24 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 188/17; we Wrocławiu z 3 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 234/17 (wszystkie dostępne w bazie systemu informacji prawnej Lex). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 stanowiący podstawę prawną kontrolowanej decyzji PINB [...] nie został rażąco naruszony. O rażącym naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić jedynie wówczas (zgodnie z przyjętym orzecznictwem), gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: naruszenie prawa ma charakter oczywisty, charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia oraz przemawiają za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Co istotne, zwraca się uwagę i podkreśla, że to ta ostatnia przesłanka winna mieć decydujące znaczenie przy dokonywaniu gradacji naruszenia. Zauważa się bowiem, że nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14). Zdaniem Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie skarżący wskazali, że wyrażają zgodę na wykonanie prac nałożonych na nich decyzją, jednakże jak twierdzą napotykają trudności ze strony J K, co czyni decyzję niewykonalną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Za niewykonalnością decyzji przemawia także umowa z czerwca 2000 r. Stanowiska powyższego Sąd nie podziela. Jak prawidłowo wskazał GINB, w niniejszej sprawie nie zachodzi ani niewykonalność decyzji w sensie prawnym ani w sensie obiektywnym. W orzecznictwie podkreśla się, że nie stanowią powodu niewykonalności - ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe albo trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (por. wyroku NSA z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 698/15, LEX nr 2118790). W tym miejscu podnieść należy, że aby doprowadzić do przymusowego wykonania obowiązków, których źródłem jest decyzja PINB [...] konieczne jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy skarżący, pomimo kwestionowania decyzji PINB [...] nr [...] w trybie nieważnościowym i wznowieniowym, nie wnieśli od niej odwołania. Wobec powyższego wobec zobowiązanych (w tym i wobec współwłaściciela J K) wszczęto postępowanie egzekucyjne, które na dzień orzekania przez Sąd jest w toku. Podsumowując, Sąd uznał, iż analiza stanu prawnego i faktycznego z daty wydania badanej decyzji nie wykazała, aby decyzja PINB [...] dotknięta była wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Sąd podziela także ocenę organu odwoławczego dokonaną w kontekście pozostałych przesłanek nieważności. Wpływ na rozstrzygnięcie organów administracji (wbrew stanowisku skarżących) nie miał także znaczenia wyrok Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] maja 2016 r., sygn. akt [...] zapadły w sprawie z powództwa A K i M K przeciwko J K o wydanie nieruchomości. Sąd uwzględnił powództwo tylko w zakresie wydania pomieszczenia - piwnicy nr [...] znajdującej się w części piwnicznej budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Oddalając powództwo w zakresie wydania warsztatu, Sąd wskazał, że rozbudowany warsztat pod działalność futrzarską stanowi część wspólną budynku mieszkalnego, a nie przynależność do któregokolwiek z lokali. Powyższe wzmacnia dodatkowo stanowisko GINB, że krąg adresatów obowiązków wymienionych w decyzji organu I instancji z 2015 r., został prawidłowo ustalony. Podobnie zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, polegającego na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego sprawy, wbrew regułom wynikającym z art. 6, 7, 77 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd oddalił skargę.