VII SA/Wa 546/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. M. S. wraz ze skargą wniesioną na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że od kilku lat nasilają się u niego luki w pamięci. Skarżący podniósł, że kilka dni przed sporządzeniem skargi porządkując swoje rzeczy znalazł zaskarżaną decyzję Ministra Finansów, przy czym nie pamiętał, że doręczono mu ją jeszcze w ubiegłym roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy, w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku. M. S. składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazał na zły stan zdrowia, a zwłaszcza nasilające się od kilku lat zaniki pamięci. Zauważyć wobec tego należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż przewlekła choroba, czy też długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania w terminie konkretnej czynności procesowej osobiście lub przez inną osobę, a przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej może być jedynie choroba nagła, która powoduje niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia skarżącego i nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 maja 2010 r. sygn. I OZ 298/10 Lex nr 658643, z dnia 17 marca 2009 r. sygn. I OZ 211/09 Lex nr 564225). Do przywrócenia terminu może dojść, jeśli strona nie dokonała czynności procesowej z uwagi na okoliczności nie do przezwyciężenia, nagłe i niespodziewane. Do okoliczności takich nie zalicza się długotrwałej choroby, bowiem osoba chora od długiego czasu i świadoma swojego stanu zdrowia, powinna zadbać o odpowiednią reprezentację w prowadzonym postępowaniu, tak aby uniknąć negatywnych konsekwencji ewentualnego uchybienia terminu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 19 października 2011 r. II OZ 985/11 LEX nr 1152340, z dnia 22 maja 2012 r. I OZ 321/12 LEX nr 1336479). Należy wobec tego zauważyć, że skarżący choruje co najmniej od kilku lat i ma problemy z pamięcią, pomimo tego nie zdecydował się na ustanowienie pełnomocnika czy na skorzystanie z pomocy osób trzecich (rodziny, znajomych) przy dokonywaniu czynności procesowych. Okoliczności te świadczą o braku staranności skarżącego w prowadzeniu własnych spraw i nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Ponadto należy wskazać, że przedstawione przez skarżącego dokumenty w postaci kart informacyjnych, z których wynika, że skarżący cierpi m.in. na zaburzenia pamięci, zostały wystawione w dniu 14 sierpnia 2009 r. oraz 11 czerwca 2013 r. Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast, że opisane w nich dolegliwości uniemożliwiały mu wniesienie skargi na przełomie września i października 2013 r. Warto ponadto zauważyć, że zaskarżoną decyzję odebrała żona skarżącego J. S., która również, mając świadomość stanu zdrowia męża, mogła dopilnować wniesienia skargi w terminie. Z tych przyczyn nie można było uznać, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.