VII SA/Wa 557/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I. Stan sprawy 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2014 r. nr [...] - utrzymał w mocy własną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) - dalej "kpa". 2. W uzasadnieniu decyzji GINB podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] października 2013 r. umarzającą postępowanie w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dachu budynku przy ul. [...] w , a Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "" z siedzibą w [...] złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. 3. W uzasadnieniu decyzji GINB stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji określonej w art. 16 kpa, i służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji obarczonych najcięższymi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. Organ stwierdza nieważność decyzji tylko wówczas, gdy stwierdzi, że wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 kpa, i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, określonych w art. 156 § 2 kpa. GINB stwierdził, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja [...] WINB z dnia [...] września 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] października 2013 r. umarzającą postępowanie w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dachu budynku przy ul. [...] w [...] nie jest obarczona żadną kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa. Z ustaleń organu wynika, że w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym PINB [...] ustalił, że inwestor [...] sp. z o.o. wykonał sporne roboty na podstawie zgłoszenia z dnia [...] czerwca 2002 r., wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. W zgłoszeniu spornej inwestycji wskazano "Zakres prac obejmuje montaż konstrukcji ponadantenowej – maszt o wysokości 9 m oraz konstrukcji wsporczej pod Ultrasite (...) Stacja wyposażona będzie w 3 anteny sektorowe typu 742 234 GSM 900/1800/2100 (docelowo 6 anten) zawieszone na wysokości 22 m n.p.m na azymutach: 69°, 189°, 309° oraz antenę radiową typu VHLP 1-370 ustawioną na azymucie 2°, zawieszoną na wys. 20 m n.p.m.". W protokole oględzin spornego obiektu budowlanego, przeprowadzonych przez pracowników PINB [...] w dniu [...].06.2005r. stwierdzono natomiast "Nośnik anten-maszt wys. 9,30 m ze stalowymi zastrzałami". Organ stwierdził, że ustalenia co do wysokości masztu zawarte w protokole oględzin wskazujące na wysokość masztu 9,30 m nie stanowią o niezgodności obiektu wykonanego z obiektem zgłoszonym, bowiem z załączonego do zgłoszenia "projektu budowlanego"(część rysunkowa) wynika, że maszt ma wysokość ok. 9,30 m. W opinii technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na budowie Stacji bazowej telefonii komórkowej [...][...][...] na dachu budynku przy ul. [...] w [...], sporządzonej przez mgr. inż. K. B. wskazano - "Maszt antenowy rurowy o wysokości 11,28 m mocowany dwiema podporami do ściany nośnej, oraz usztywniany dwoma zastrzałami na wysokości 8,215 m". Mając na uwadze informacje zawarte w zgłoszeniu, w którym wskazano na wykonanie masztu z rury o długości równej 11 m organ uznał, iż przyjąć należy, że powyższe stwierdzenie opinii technicznej dotyczy długości rury masztu, co potwierdza dokumentacja rysunkowa i nie świadczy o wykonaniu masztu niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Zdaniem organu, odnośnie parametrów anten również stwierdzić należy, że są one zgodne ze zgłoszeniem, co potwierdzają sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych sporządzone we wrześniu 2009 r., grudniu 2011 r., styczniu 2014 r. W związku z powyższym, zdaniem organu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do kwestionowania dokonanych ustaleń faktycznych, w szczególności zgodności wykonanej inwestycji z dokonanym zgłoszeniem. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z kolejnych sprawozdań z pomiarów pól elektromagnetycznych nie wynika, że w miejscach dostępnych dla ludności występują natężenia pola elektromagnetycznego przekraczające wartości określone w przepisach. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Orzecznictwo sądowo-administracyjne dopuszcza umorzenie postępowania administracyjnego, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty nie wymagają dostosowania do standardów prawa. Warunkiem wydania decyzji o umorzeniu postępowania jest jednak stwierdzenie, że roboty nie naruszają prawa (por. wyroki: WSA w Opolu z dnia 22.05.2009 r., sygn. akt II SA/Op 585/08, WSA w Kielcach z dnia 20.01.2011 r., sygn. akt II SA/Ke 689/10, WSA we Wrocławiu z dnia 23.11.2010 r., sygn. akt II SA/Wr 542/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24.02.2011 r., sygn. akt II SA/G1 901/10). Powyższe stanowisko zaaprobował NSA w wyrokach z dnia 21.04.2011 r., sygn. akt II OSK 759/10 oraz z dnia 19.01.2012 r., sygn. akt II OSK 2083/10. Organ podał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że w badanej sprawie nie może mieć zastosowania art. 105 § 1 kpa, stanowiący o umorzeniu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do powyższego organ wskazał na wydane w sprawie spornego obiektu budowlanego orzeczenia: wyrok WSA w Warszawie z dnia 06.06.2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 271/14 z uzasadnieniem oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.04.2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2856/11. Wyrokiem z dnia 06.06.2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 271/14 WSA w Warszawie uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...].12.2013 r. nr [...], którą wojewódzki organ nadzoru budowlanego uchylił decyzję PINB [...] z dnia [...].10.2013r. nr [...] (umarzającą postępowania w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...] w [...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie nie zakwestionował zasadności prowadzenia postępowania w trybie art. 51 Prawa budowlanego, i wskazał, "Natomiast odnośnie rodzaju rozstrzygnięcia jakie winno zapaść w przypadku braku podstaw do nakładania obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego (decyzja merytoryczna, czy umarzająca postępowanie) organ winien mieć na uwadze, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony. Ponadto, niejednolite jest stanowisko sądów administracyjnych w tej kwestii. Prezentowany jest również pogląd odmienny, zgodnie z którym w omawianej sytuacji należy umorzyć postępowanie naprawcze (por. wyrok NSA z dnia z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1351/1, LEX nr 1373487, wyrok WSA w Kielcach z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Ke 266/11, LEX nr 993164 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem sposób rozstrzygnięcia również nie uzasadniał uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w związku z koniecznością wydania decyzji merytorycznej, jak wywodził organ odwoławczy". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, [...] WINB inkryminowaną decyzją utrzymał w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...].10.2013 r. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym i służy jedynie wyeliminowaniu z obrotu prawnego rozstrzygnięć, które są ewidentnie sprzeczne z przepisami prawa. GINB analizując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...].12.2014 r., nie stwierdził takiej sprzeczności. Mając na uwadze uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 06.06.2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 271/14 oraz wykonanie spornej inwestycji zgodnie ze zgłoszeniem, zdaniem organu, nie sposób stwierdzić, że decyzja [...] WINB z dnia [...].09.2014 r. obarczona jest wadą nieważności, a tym samym należy utrzymać w mocy decyzję GINB z dnia [...].12.2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...].09.2014 r. W związku z zarzutami skarżącego organ podkreślił, że prowadzone postępowanie jest postępowaniem nieważnościowym, którego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie czy decyzja administracyjna jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wadliwości z art. 156 § 1 kpa. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, wydaną w przedmiocie umarzenia postępowania w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dachu budynku przy ul. [...] w [...], a jedynie ocena, czy zaskarżona decyzja jest obarczona jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Ponadto organ stwierdzi, że argumentacja zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest powieleniem zarzutów, zgłaszanych we wcześniejszych pismach skarżącego, które zostały wnikliwie przeanalizowane i uwzględnione w zaskarżonej decyzji. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu 5. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] zarzucając naruszenie: - art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez nieustalenie czy wybudowany obiekt w roku 2002 zmienił parametry techniczne, albowiem zgodnie z stanowiskiem NSA takie działanie należy taktować jako rozbudowa (wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 371/13); - art. 105 § 1 kpa poprzez przyjęcie, iż budowa inwestycji oraz jej rozbudowa bez wymaganej przepisami decyzji o pozwoleniu na budowę pozwala na przyjęcie, iż w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem nie musi być przeprowadzone postępowanie merytoryczne mające charakter sprawy administracyjnej; - art. 107 § 1 kpa poprzez niewskazanie, jakiego naruszenia prawa budowlanego dopuścił się inwestor, co nie pozwala na ocenę, w jakim kierunku było prowadzone postępowanie;  - art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na brak przepisów prawa materialnego, które zastosowano do legalizacji obiektu budowlanego, czyli w istocie brak informacji, do jakiego stanu zgodnego z prawem została doprowadzona inwestycja; - art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 kpa w związku z art. 153 oraz 170 ppsa poprzez brak ustalenia czy inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa, czyli uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227 ze. zm) w związku z § 2 ust 1 pkt 7 lit c oraz § 3 ust 1 pkt 8 lit g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; - art. 50 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717) poprzez przyjęcie, iż wymóg, o którym mowa w tym przepisie jest zniesiony w przypadku naruszenia prawa przez organ oraz inwestora, pomimo że większość PINB w Polsce nakłada nawet w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane obowiązek przedłożenia takiej decyzji i słuszność tego potwierdza stanowisko NSA; - art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie mocy anten objętych zgłoszeniem w roku 2002, a tych aktualnych tym bardziej, że z dokumentacji wynika, iż inwestycja została rozbudowana (zwiększono o kilkadziesiąt tysięcy Wat moc obiektu). 6. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa. 8. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w [...] wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. GINB utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] października 2013 r. umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 9. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, tak zwanych wad kwalifikowanych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, w którym ponownie byłaby badana sprawa od strony faktycznej. Dlatego też w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postepowania dowodowego, organ orzeka jako organ kasacyjny, w oparciu o zgromadzony – zamknięty – materiał dowodowy, i obowiązujący wówczas stan prawny. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 kpa, wyraża się bowiem w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślić zatem należy, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia jej co do meritum, ma obowiązek rozpatrywać sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa. Podkreślenia również wymaga, że sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego. W kpa mowa jest zarówno o "naruszeniu prawa", jak również o "rażącym naruszeniu prawa". Przyjmuje się, że "naruszenie prawa" może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym stosowaniu prawa, i nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne. Skoro zaś "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest kwalifikowaną formą "naruszenia prawa", to nie można go utożsamiać z każdym "naruszeniem prawa". Zdaniem organu, zgormadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do kwestionowania dokonanych ustaleń faktycznych, a w szczególności zgodności wykonanej inwestycji z dokonanym zgłoszeniem. Sąd podziela stanowisko organu w tym zakresie. Słusznie również organ uznał, że z kolejnych sprawozdań pomiarów pól elektromagnetycznych nie wynika, że w miejscach dostępnych dla ludności występują natężenia pola elektromagnetycznego przekraczające wartości określone w przepisach. Z akt sprawy wynika, że sporne roboty budowlane wykonane zostały na podstawie zgłoszenia inwestora – [...] Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2002 r. wobec którego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu. Niewniesienie sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, czyli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia oznacza w praktyce udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu, i jest to również forma rozstrzygnięcia przez organ sprawy co do istoty, ponieważ kończy to sprawę w danej instancji (art. 104 kpa), która jednakże w świetle art. 156 kpa, nie może być poddana weryfikacji w trybie nadzoru. Mając na uwadze powyższe, Sąd podziela stanowisko GINB, iż kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja – o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB [...] z dnia [...] października 2013 r. umarzającą postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku przy ul. [...] w [...] - nie wypełniała żadnej z przesłanek określonych przepisem art. 156 kpa, stąd też brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. 10. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one całkowicie niezasadne. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.