VII SA/Wa 605/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2009 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] stycznia 2009 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 605/09 UZASADNIENIE Decyzją nr. [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Minister Zdrowia działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 78, poz. 684 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Powiatu [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: [...], o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego wobec Samodzielnego Publicznego zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] orzekł o utrzymaniu w mocy w/w decyzji Wojewody [...] umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne wobec Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż wobec faktu, iż Zakład w [...] nie przedłożył stosownych dokumentów w terminie wskazanym decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., organ odwoławczy uznał, iż Wojewoda [...] słusznie orzekł o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Organ podniósł także, iż chybione są zarzuty Powiatu [...], jakoby został naruszony art. 10 Kpa. Skargę na powyższą decyzję złożył Powiat [...], który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący powołał się na naruszenie art. 6,7,10,28 Kpa, art. 20 ust. 1 ustawy o pomocy publicznej i restrukturyzacji publicznych zakładów opieki zdrowotnej, a także art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem skarżącego, Minister Zdrowia naruszył w szczególności art. 10 Kpa poprzez niedoinformowanie stron o możliwości składania wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna albowiem trafny jest zarzut naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 10 § 1 kpa., Stanowi on iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada czynnego udziału w postępowaniu rozciąga się nie tylko na postępowanie przed organami pierwszej instancji ale również i drugiej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 2052/07, Lex nr 489242). Jawi się to jako oczywistość zwłaszcza w przypadku takich stanów faktycznych z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Otóż rozstrzygnięcie wydane w II instancji kontrolowane jest przez Sąd po raz drugi. W postępowaniu prowadzonym po raz pierwszy tutejszy Sąd uchylił je, albowiem nie brał w nim udziału Powiat [...] będący organem założycielskim Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w stosunku do którego wdrożono proces restrukturyzacji. Fakt, iż tenże podmiot (Powiat [...]) nie był stroną postępowania prowadzonego w I instancji obligował tym bardziej do zapewnienia mu wszelkich gwarancji procesowych wynikających z przepisów Kpa w tym zwłaszcza z jego art. 10 § 1. Udział w postepowaniu przed Ministrem Zdrowia nie mógł być bowiem iluzoryczny, tym bardziej, iż organ ten utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. ([...]) o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego oparł się wyłącznie na materiale zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Sam bowiem nie przeprowadzał żadnych innych (nowych) dowodów. Wobec powyższego trudno zrozumieć jakie intencje kierowały Ministrem Zdrowia wtedy kiedy już po wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. sformułował pismo ([...]) w treści którego wskazał, iż stosownie do art. 10 Kpa strona (Powiat [...]) może w ciągu 7 dni licząc od daty jego otrzymania wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe pouczenie było przecież bezprzedmiotowe albowiem pismo wraz z jego treścią skarżący otrzymał dopiero w dniu 11 marca 2009 r. Na tą okoliczność zwrócono uwagę organowi w piśmie z dnia 17 marca 2009 r. [...]. Nie spotkało się to jednak z reakcją z jego strony (także w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło niewątpliwie do naruszenia zasady określonej w art. 10 § 1 Kpa, albowiem nie może być ona realizowana wówczas kiedy postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji. Należy przy tym pamiętać o tym, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji i to bez względu na to czy miało ono wpływ na wynik sprawy czy też nie (por. m. in. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 569/07, Lex nr. 479288). Poza tym to nie strona winna wykazać dostateczną aktywność aby zapewnić dla siebie czynny udział w postępowaniu, lecz obowiązek taki spoczywa na organach administracji, a wynika on właśnie z powołanego wyżej art. 10 § 1 Kpa (zob. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 668/07, Lex nr 447345, oraz wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 652/97, Lex nr 34721). Jednocześnie trzeba jednak podkreślić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie podziela tych poglądów wyrażonych przez część judykatury których istotą jest uznanie, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa może odnieść skutek dopiero wówczas gdy stawiająca go strona wykaże, iż wskazane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, a nadto, że miało ono istotny wpływ na wynik sprawy (tak. m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 1055/08, Lex nr 478703, oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1966/07, Lex nr 494198). Podstawę rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa.