VII SA/Wa 703/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej jako [...]WINB – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej jako k.p.a., oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], dalej jako PINB, nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r., nakazującej inwestorowi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce o nr ew. [...] obręb: [...]-utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Jak wynika z analizy zebranego w sprawie materiału niniejsza sprawa była już przedmiotem postępowania przed organem II instancji jak również podlegała badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Dotyczy ona obiektu - parkingu utwardzonego kostką brukową powyżej 10 stanowisk, z infrastrukturą, siecią energetyczną, oświetleniem, szlabanami i sygnalizacją świetlną, wybudowanego na terenie działki o nr ew. [...] obręb: [...] zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Dnia [...] stycznia 2013 r. PINB wydał decyzję Nr [...] znak: nakazującą inwestorowi [...] Sp. z o.o., rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce nr ew. [...] obręb [...]. Wszczęcie postępowania w sprawie niniejszej nastąpiło z związku z otrzymaniem pisma Burmistrza Gminy [...] oraz anonimową informacją dotyczącą w/w robót otrzymaną w trakcie rozmowy telefonicznej. Podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że budowa przedmiotowego parkingu powyżej 10 stanowisk prowadzona jest bez pozwolenia na budowę, do czego obliguje przepis art. 28 Prawa budowlanego. Ponadto w dniu 17 października 2012 r. Starosta [...] przekazał do wiadomości PINB decyzję z dnia [...] października 2012 r. o sygnaturze akt [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Dokonano również ustalenia, iż roboty budowlane polegające na budowie parkingu powyżej 10 stanowisk prowadzone były wbrew obowiązującemu miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego, z którego wynikało, że przedmiotowa działka znajduje się na terenie upraw rolnych z nakazem utrzymania i maksymalnej ochrony istniejącego drzewostanu oraz utrzymanie zieleni naturalnej oraz z zakazem grodzenia i przegradzania. Z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych organ wydał nakaz rozbiórki. [...]WINB decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. uchylił w całości decyzję PINB nr [...] z dnia [...]stycznia 2013 r., nakazującą inwestorowi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce o nr ew. [...] obręb: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie organ II instancji, po zapoznaniu się z zażaleniem złożonym przez [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia złożonego na postanowienie PINB nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r., dopuszczające na prawach strony Stowarzyszenie Powiatu [...] do udziału w postępowaniu dotyczącym budowy parkingu zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] obręb [...] będącej własnością [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. W/w decyzja oraz postanowienie zostały przez [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 771/13, skargę na decyzję [...]WINB nr [...] oddalił, natomiast wyrokiem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 772/13 (który uprawomocnił się w dniu 22 listopada 2013 r.) stwierdził nieważność postanowienia nr [...]. Następnie w wyniku wniesienia przez [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 771/13, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 września 2015r., sygn. akt II OSK 81/14 uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 771/13 oraz decyzję [...]WINB nr [...] z dnia [...] lutego 2013r., Z uwagi na powyższe sprawa ponownie trafiła do [...]WINB, celem zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna wyrażona w wyroku sądu jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. W wyroku z dnia 9 września 2015 r. NSA wskazał, iż w jego ocenie, w postępowaniu przed organem pierwszej instancji ustalono wszystkie niezbędne okoliczności, które mają wpływ na wydanie rozstrzygnięcia końcowego, czego nie negowano w decyzji organu drugiej instancji. uchylenie zaś decyzji nastąpiło jedynie na skutek błędnej oceny okoliczności faktycznych dokonanych przez organ drugiej instancji, którą podzielił sąd pierwszej instancji. Ponadto w decyzji należy ocenić postanowienie o dopuszczeniu organizacji społecznej, czego zabrakło w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Z uwagi na powyższe wytyczne Sądu, [...]WINB uznał, że decyzję PINB nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. należy utrzymać w mocy. Organ wskazał, że zarzuty podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie, gdyż ich uznanie byłoby sprzeczne z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w w/w wyroku. W myśl art. 28 Prawa budowlanego: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Na wykonanie przedmiotowych prac budowlanych zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Inwestor - [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] takiej decyzji nie uzyskał, stąd organ I instancji słusznie przeprowadził czynności wyjaśniające z zakresu nadzoru budowlanego w celu zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. Organ wskazał, iż z uwagi na fakt, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2007 r. przez Radę Gminy [...] który wyraźnie wskazuje przeznaczenie terenu działki o nr ew. [...] jako: "tereny upraw rolnych bez prawa zabudowy, utrzymanie istniejącego drzewostanu oraz utrzymanie zieleni naturalnej" – PINB nakazał w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego inwestorowi rozbiórkę przedmiotowego parkingu. Organ II instancji nadmienił, że zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego warunkami umożliwiającymi legalizację obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę są zgodność budowy tego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz brak naruszania przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Wobec powyższego przedmiotowy obiekt, jako sprzeczny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mógł zostać zalegalizowany w ramach procedury przewidzianej przez prawo budowlane. Organ nadzoru budowlanego zobligowany był wydać decyzję nakazująca rozbiórkę zgodnie z art. 48 ust. 1 w/w ustawy. Organ II instancji ustosunkował się również do wydanego przez PINB postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., dopuszczającego na prawach strony Stowarzyszenie Powiatu [...] do udziału w postępowaniu dotyczącym budowy przedmiotowego parkingu będącego własnością [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Mając na uwadze, że zaskarżenie przez [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] w/w postanowienia w odwołaniu od decyzji nr [...] nie jest podstawą samoistnego zaskarżenia postanowienia, a WINB uznaje stanowisko organu powiatowego zawarte w skarżonej decyzji za prawidłowe, to organ II instancji nie może uwzględnić odwołania złożonego przez stronę skarżącą. Wobec tego [...]WINB nie uwzględnił zarzutów [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] odnoszących się do prawidłowości wydanego przez postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu powiatowego została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego, a zatem brak jest podstaw do podważania jej treści. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] złożyła skargę na decyzję [...]WINB Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. - Dz.U.2013.1409 z dnia 2013.11.29 - dalej PB) poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji, która w sposób wadliwy tj. ogólny i nieprecyzyjny formułuje przedmiot nakazu rozbiórki, co czyni ją faktycznie niewykonalną; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 140 k.p.a. w związku z art. 7 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wydanej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, co wskazuje również, że zarzuty te nie zostały rozważone przez organ odwoławczy, zaś organ ten nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego załatwienia sprawy; - art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 2 i 3 w zw. z art. 81 k. p. a. poprzez brak zapewnienia skarżącej czynnego udział w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji pomimo braku przesłanek wskazanych w art. 10 § 2 k. p. a.; - art. 142 k.p.a. poprzez brak zawarcia w decyzji organu II instancji rozstrzygnięcia w zakresie zaskarżonego w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanowienia organu I instancji w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia Powiatu [...]. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) oraz c) p.p.s.a., ponadto zasądzenie w oparciu o art. 200 p.p.s.a. od [...]WINB na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania wedle norm prawem przepisanych. Strona skarżąca podniosła, że organ I instancji wskazał ogólnie jako przedmiot rozbiórki samowolnie wybudowany parking powyżej 10 stanowisk postojowych na działce nr ew. [...] obręb [...]. W ocenie skarżącej takie rozstrzygnięcie jest nieprecyzyjne i ogólne. Parking jako obiekt budowlany wraz z urządzeniami budowlanymi umieszczonymi w konkretnych granicach składa się bowiem z kilkudziesięciu elementów m. in. ogrodzenia, reklam, nawierzchni, budki strażniczej, sygnalizatorów, szlabanów, instalacji elektrycznej. Również oznaczenie samej nieruchomości jest błędne, gdyż parking posadowiony jest na działce nr [...] obręb ewidencyjny [...] objętej KW nr [...], a nie jak wskazano w orzeczeniu nr [...] obręb [...]. Skarżąca wskazała również na brak rozważenia przez [...]WINB podniesionego w odwołaniu zarzutu zebrania w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego w sposób niezgody z przepisami postępowania oraz naruszający prawo strony skarżącej do czynnego udziału w tymże postępowaniu. W skardze podniesiono również, że spółka nie została zawiadomiona przez organ II instancji o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, czym uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego przed jej wydaniem. Na zakończenie skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie zarówno Stowarzyszenie, jak również organy I oraz II instancji nie wskazały jaki interes społeczny, ani który z celów działania wymienionych w statucie przemawia za udziałem Stowarzyszenia Powiatu [...] w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] stycznia 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r., nakazującą inwestorowi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu powyżej 10 stanowisk postojowych na działce o nr ew. [...] obręb: [...]. Należy podkreślić, że sprawa niniejsza była już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie jest natomiast związany oceną co do ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, publ. LEX nr 384165). Przywołany przepis kreuje związanie sądu pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie sądowoadministracyjnej treścią wyroku sądu kasacyjnego. Odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku sądu kasacyjnego jest sytuacją wyjątkową i może w gruncie rzeczy dotyczyć trzech przypadków: - jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez NSA, - w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny, - jeżeli przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny podejmie w innej sprawie w trybie art. 269 uchwałę, zawierającą odmienną wykładnię prawa. Nie ulega wątpliwości, iż żadna z sytuacji wyłączających stosowanie normy art. 190 w sprawie niniejszej nie miała miejsca. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2015r. sygn.akt II OSK 81/14 uchylając wyrok tutejszego Sądu w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 771/13 oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2013r. jednoznacznie przesądził, że: "po pierwsze, art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego stanowi podstawę do zgłoszenia zamiaru polegającego na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Nie chodzi w nim zatem o utwardzenie powierzchni jakiegokolwiek gruntu, a jedynie znajdującego się na działce budowlanej. Poza sporem jest, że teren na którym wybudowano parking nie jest działką budowlaną, co wynika z niekwestionowanych ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Zgłoszenie zamiaru jej utwardzenia, w oparciu o ww. przepis, nie okazało się zatem skuteczne. Po drugie, art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, jak wynika z akt sprawy w tym z protokołów i zdjęć, na działce nr ew. [...] znajduje się parking samochodowy znacznie tę liczbę przewyższający. Nie ma zatem wątpliwości, że na działce tej powstał obiekt wybudowany bez wymaganego pozwolenia. Po trzecie, nie jest sporne, że działka nr ew. [...]. jest własnością skarżącej spółki, co potwierdza znajdujący się w aktach wypis z ewidencji gruntów. Bez znaczenia jest zatem w jaki sposób powstała ww. działka, skoro postępowanie i decyzja nakazująca dotyczą tej właśnie działki. Po czwarte, nie jest sporne, że to na tej działce zlokalizowano samowolnie parking z infrastrukturą, siecią energetyczną, oświetleniem, szlabanami i sygnalizacją świetlną, a zatem obiekt, którego istnienie wyklucza plan zagospodarowania przestrzennego. Nie ma też wątpliwości co do tego, że prace przy budowie tego parkingu były prowadzone już po interwencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i po sporządzeniu przez ten organ protokołu z pierwszej kontroli, a także po zawiadomieniu Prokuratury, następnie zaś pomimo ciągle toczącego się postępowania i wydania decyzji przez organ pierwszej instancji przystąpiono do użytkowania nielegalnie wybudowanego parkingu, co trwa również w czasie postępowania sądowego." Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji prawidłowo została skierowana do spółki [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] jako do inwestora i właściciela gruntu. Nie budzi także wątpliwości, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2007r. przez Radę Gminy [...] który wyraźnie wskazuje przeznaczenie terenu działki o nr ew. [...] jako: "tereny upraw rolnych bez prawa zabudowy, utrzymanie istniejącego drzewostanu oraz utrzymanie zieleni naturalnej", co w konsekwencji uniemożliwia prowadzenie postępowania legalizacyjnego i obliguje organ do nakazania rozbiórki. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy je uznać za chybione. Jak wynika z akt prowadzonego postępowania cały przedmiotowy obiekt - utwardzony kostką brukową parking powyżej 10 stanowisk, z infrastrukturą, siecią energetyczną, oświetleniem, szlabanami i sygnalizacją świetlną, wybudowany na terenie działki o nr ew. [...] w [...] został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej a w konsekwencji w całości podlega rozbiórce na podstawie decyzji Nr [...] z [...] stycznia 2013r. Co za tym idzie , wbrew zarzutowi skargi, nie zachodzi przypadek niewykonalności decyzji z powodu braku wskazania które dziesięć stanowisk rozbiórce nie podlega. Prawdą jest , ze organ I instancji błędnie oznaczył obręb w którym znajduje się nieruchomość, na której posadowiony jest parking określając ją jako działkę nr [...] obręb [...], podczas gdy przedmiotowy obiekt posadowiony jest na działce nr [...] obręb ewidencyjny [...], jednak omyłka ta nie wywołuje konsekwencji w postaci niewykonalności decyzji Nr [...] bowiem położenie działki jest w pełni identyfikowalne gdyż działka nr ew. [...] znajduje się jedynie w obrębie [...]. Należy także podkreślić, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niewykonalności decyzji rozbiórkowej z [...] stycznia 2013 r. również z tego powodu, że przedmiotowa decyzja była już kontrolowana w postępowaniu sadowo-administracyjnym przed sądem I i II instancji. Pomimo, że przesłanki do stwierdzenia nieważności Sąd administracyjny bierze pod uwagę z urzędu, to WSA wydając wyrok w sprawie VII SA/Wa 771/13 z dnia 26 września 2013r. nie stwierdził, że przedmiotowa decyzja jest dotknięta którąkolwiek z przesłanek skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, a zatem także przesłanką z art.156 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym stwierdza się nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały. Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 września 2015r.( II OSK 81/14) potwierdzając prawidłowość decyzji organu I instancji z [...] stycznia 2013r. nie dostrzegł w niej wad kwalifikowanych w tym niewykonalności. Co do zarzutu naruszenia art. 140 w związku z art. 7 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. należy podkreślić, iż co prawda organ odwoławczy nie odniósł się literalnie do wszystkich zarzutów odwołania, jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na prawidłowość kontrolowanej decyzji a wiec nie może stanowić podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. Za niezasadny Sąd uznał także podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Sąd zauważa w tej kwestii, iż w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, podzielany także przez Sąd w niniejszym składzie, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy (por. m. in. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1994/14 LEX nr 2108318, z 24 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 747/14, LEX nr 2108802, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853; wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09, LEX nr 746442). W kontrolowanej sprawie rzeczywiście organ II instancji uchybił wynikającemu z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązkowi zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków. Powyższe naruszenie prawa nie skutkuje jednak, zdaniem Sądu, koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, nie prowadził bowiem uzupełniającego postępowania dowodowego, a skarżący nie wykazał jakiej to konkretnie czynności procesowej nie mógł (w związku z ww. uchybieniem organu) dokonać w spawie. To zaś wyklucza możliwość uznania, iż doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co prawda w skardze podniesiono, iż powyższe uchybienie pozbawiło skarżąca możliwości przesłuchania świadka [...], który miał być słuchany zwłaszcza na okoliczność podmiotu, który wykonał prace (kto był inwestorem prac) na działce ew. nr [...] obręb ewidencyjny [...] oraz zakresu tych prac to jednak Sąd zauważą, iż obie okoliczności : zarówno zakresu prac jak i określenia inwestora były przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego który wydając wiążącą w tych kwestiach ocenę prawną zakończył możliwość prowadzenia postępowania dowodowego na powyższe okoliczności. Należy także podkreślić, że kwestia zaskarżenia postanowienia PINB w [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. dopuszczającego na prawach strony Stowarzyszenie Powiatu [...] do udziału w postępowaniu dotyczącym budowy przedmiotowego parkingu została rozstrzygnięta w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 września 2013r. sygn. akt VII SA/Wa 772/13 w którym Sąd stwierdził , że "uwzględnienie, podnoszonych w odwołaniu od decyzji zarzutów odnoszących się do postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu odwołania i związanym z tym rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 138 KPA. Stanie się tak jednakże tylko wtedy, gdy naruszenie prawa przy wydaniu postanowienia, na które nie służy zażalenie, miało wpływ na wynik sprawy. Odwołanie nie zostanie jednak uwzględnione, gdy wprawdzie postanowienie, na które nie służy zażalenie, okaże się wadliwe (wydane z naruszeniem prawa), ale uchybienie to nie będzie miało wpływu na wynik sprawy". Słusznie więc organ odwoławczy podniósł, iż akceptując stanowisko organu I instancji nie może uchylić decyzji z [...] stycznia 2013r. ze względu na uwzględnienie zarzutów wobec postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w wyroku.