VII SA/Wa 793/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. i T. K. o wstrzymanie wykonania aktu w sprawie ze skargi A. K. i T. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]. Pismem z dnia 6 marca 2017 r. A. K. i T. K. wnieśli skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...]. Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], ustalające dla ww. opłatę legalizacyjną w kwocie 25.000 złotych, z tytułu samowolnej rozbudowy budynku inwentarsko-składowego na nieruchomości położonej w [...] przy ul. T. [...]. W skardze skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podnosząc, że ustalona opłata legalizacyjna jest opłatą wysoką, którą nie są w stanie uiścić bez narażenia na uszczerbek osób pozostających na utrzymaniu. T. K. otrzymuje minimalne wynagrodzenie, z kolei A. K. wynagrodzenie w wysokości 4 000 złotych brutto. Skarżący posiadają dwoje dzieci ([...] (17 lat) i [...] (13 lat)), które w dalszym ciągu kontynuują edukację i pozostają na wyłącznym utrzymaniu rodziców. Minimalne koszty utrzymania jakie skarżący ponoszą w skali miesiąca to ok. 2 000 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w niniejszej sprawie przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z doktryną i utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem wstrzymania wykonania w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu mogą być tylko akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2013, s. 361, postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12). W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną z tytułu samowolnej rozbudowy budynku inwentarsko-składowego. Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczy ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Przedmiotowa opłata nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej, co może stać się podstawą do wydania decyzji administracyjnej, która podlega odrębnemu zaskarżeniu (zob. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt II OZ 209/17, z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 44/08, z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 114/08). Stwierdzić zatem należy, że postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej stanowi wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego realizacji, co oznacza iż nie podlega wykonaniu, a więc nie wywołuje skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro takie postanowienie ze swej istoty nie może być wykonane, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu byłoby bezzasadne. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu.