VII SA/Wa 856/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi (...) na czynność (...) z dnia (...) października 2014 r. w przedmiocie odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców oddala skargę Wnioskiem z dnia (...) września 2014 r. (...) zwrócił się do Komendanta (...) o wykreślenie z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wpisanych do niej 6 punktów. Wnioskodawca wskazał, że w dniu (...) września 2014 r. odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w (...). Stwierdził, że usunięcie punktów winno nastąpić w trybie § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odpowiadając na powyższy wniosek Komendant (...) pismem z dnia (...) października 2014 r. odmówił usunięcia punktów wskazując, że szkolenie które odbył nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów, gdyż przed jego rozpoczęciem dopuścił się naruszeń przepisów ruchu drogowego, które skutkowały przekroczeniem limitu 24 punktów. Wskazał na § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488), który stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Pismem z dnia (...) października 2014 r. (...) wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego odmowa usunięcia punktów karnych wydana została niezgodnie z przepisami prawa. Zarzucił, że w upoważnieniu ustawowym zawartym w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mieści się regulacja § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r., która określa dodatkowe ograniczenia w zakresie odejmowania punktów karnych. Ograniczenia wskazane dotyczą tylko kierowców w okresie jednego roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. W odpowiedzi na ww. wezwanie Komendant (...) pismem z dnia (...) listopada 2014 r. poinformował (...) , że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stwierdził, że § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia (...) kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie jest sprzeczny z delegacją ustawową wynikającą z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym ani z zapisem zawartym w art. 130 ust. 3 tej ustawy. Powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 275/10) oraz z dnia 15 marca 2012 r. (sygn. akt I OSK 413/11). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego wskazując: - § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niezastosowanie i błędną kwalifikację stanu faktycznego prowadzącą do przyjęcia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmniejszenie o 6 liczby punktów karnych, - § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. poprzez zastosowanie tego przepisu i tym samym przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, - art. 2 w zw. z art. 92 ust. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie w sprawie przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sytuacji, gdy upoważnienie ustawowe wynikające z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie obejmuje wprowadzania dalszych ograniczeń w sferze zmniejszania liczby punktów karnych otrzymanych przez kierowcę w ewidencji prowadzonej na podstawie przepisu art. 130 ww. ustawy, - art. 7 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie uprawnienia wynikającego z art. 130 ust. 3 ww. ustawy z powołaniem się na przepis rangi podustawowej wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania wskazując: - art. 8 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez: a) wprowadzenie w błąd skarżącego w dniu 5 lutego 2014 r. przez funkcjonariusza Policji w błąd co do ilości przyznanych mu punktów karnych, co skutkowało tym, że skarżący aż do dnia doręczenia mu wniosków z dnia 30 czerwca 2014 r., tj. wniosku o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień oraz wniosku o skierowanie na badania psychologiczne, pozostawał w błędnym i usprawiedliwionym przekonaniu, iż nie przekroczył on dozwolonej prawem liczby punktów karnych, jako że w trakcie kontroli w dniu (...) lutego 2014 r. został on pouczony przez czyniącego funkcjonariusza, iż wobec dokonanego wykroczenia nałożonych może na niego nie 16 lecz 8 punktów karnych, co miało bezpośredni wpływ na ocenę przez skarżącego jego sytuacji prawnej i faktycznej w przedmiotowej sprawie, b) wadliwe potraktowanie przez organ ilości punktów karnych wskazanych w dniu (...) lutego 2014 r. przez funkcjonariusza Policji jedynie jako informacyjne, nie zaś wiążące dla organu, jak i dla strony, co skutkowało niezasadnym uznaniem, iż skarżący przekroczył dozwoloną prawem liczbę punktów karnych, wobec czego skierowane zostały do niego wnioski z dnia (...) czerwca 2014 r., - art. 11 k.p.a. poprzez lakoniczne odniesienie się do meritum sprawy oraz odstąpienie od wyczerpującego, materialnoprawnego uzasadnienia stanowiska zajętego w sprawie przez organ, - art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez nienależyte wyjaśnienie okoliczności sprawy i nieustalenie, czy w dniu (...) lutego 2014 r. skarżący w istocie nie został wprowadzony w błąd przez funkcjonariusza Policji dokonującego kontroli drogowej w zakresie punktów karnych, które mogą zostać na niego nałożone w związku z popełnionym przez niego wykroczeniem drogowy, a w konsekwencji mogą zostać ujawnione w ewidencji jako wpis tymczasowy pomimo, iż na etapie postępowania przed Komendą (...), skarżący podnosił ww. okoliczność i wskazywał, iż został pouczony przez funkcjonariusza, że za popełnione wykroczenie drogowe grozi mu 8 a nie 16 punktów i na tę okoliczność złożył wniosek o przesłuchanie go w charakterze strony, czego nie dokonano, jak również nie podjęto żadnych innych działań mających na celu zweryfikowanie podnoszonych przez skarżącego zarzutów, co skutkowało tym, iż do dnia doręczenia mu wniosków z dnia 30 czerwca 2014 r., skarżący pozostawał w usprawiedliwionym, błędnym przekonaniu, iż liczba uzyskanych przez niego punktów karnych nie przekracza dozwolonej wobec czego nie podjął on we wcześniejszym terminie czynności, o których mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wniósł o uchylenie czynności Komendanta (...) z dnia (...) października 2014 r., uchylenie wniosków z dnia 30 czerwca 2014 r. oraz uznanie uprawnienia skarżącego do zmniejszenia liczby punktów o 6, tj. z 28 do 22 punktów oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11, z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 329/10 oraz wyrok z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, skarżący mógł zwrócić się z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję kierowców o zmianę liczby punktów, a po otrzymaniu negatywnej odpowiedzi wezwać do usunięcia naruszenia prawa i wnieść skargę do sądu administracyjnego na czynność polegającą na odmowie zmiany liczby przypisanych mu punktów. Przeprowadzona w ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej czynności wykazała, że nie narusza ona prawa. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej czynności stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488). Przepis art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się ją do tej ewidencji. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 3 ww. ustawy, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Szczegółowe regulacje dotyczące m.in. sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego oraz warunków i sposobu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, zawarte zostały, na podstawie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W myśl § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się jeżeli naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone zostanie prawomocnym wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. W § 8 ust. 6 rozporządzenia prawodawca stwierdził, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 punkty. W niniejszej sprawie wskazana wyżej regulacja została zastosowana prawidłowo. Skarżący w okresie od 6 marca 2013 r. do 5 lutego 2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które zostały przypisane 28 punkty, zanim ten przystąpił do szkolenia. W tej sytuacji organ zasadnie odmówił usunięcia 6 punktów z tytułu szkolenia, jakie odbył skarżący w dniu 4 września 2014 r. Niezasadne jest stanowisko skarżącego, iż § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, przekracza upoważnienie ustawowe wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Art. 130 ust. 4 cytowanej ustawy upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia w pkt 4) liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 763/12), "problem przekroczenia przez rozporządzenie granic upoważnienia ustawowego był wielokrotnie przedmiotem zainteresowania Trybunału Konstytucyjnego i doczekał się gruntownej analizy w licznych jego orzeczeniach. Od początku swego istnienia Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie akcentował, że rozporządzenie jest aktem prawnym determinowanym treścią art. 92 ust. 1 Konstytucji, wydawanym w celu wykonania ustawy i na podstawie udzielonych w niej upoważnień. Nie jest więc aktem samoistnym, ponieważ jego byt zależy od istnienia odpowiedniego upoważnienia ustawowego. Konstrukcję rozporządzenia, jako aktu wykonawczego do ustawy, determinują trzy warunki. Po pierwsze, rozporządzenie musi być wydane na podstawie wyraźnego (nieopartego tylko na domniemaniu ani na wykładni celowościowej), szczegółowego upoważnienia ustawy w zakresie określonym w upoważnieniu. Po drugie, musi być wydane w granicach udzielonego przez ustawodawcę upoważnienia, w celu wykonania ustawy. Po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji, aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także ze wszystkimi obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Przyjęto nadto, iż rozporządzenie związane jest z ustawą w dwojaki sposób. Przede wszystkim więzią kompetencyjną, czyli wydawane jest wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie, oraz funkcjonalną, czyli służy wykonaniu ustawy i jest związane z jej treścią (por. przykładowo stanowisko TK prezentowane w wyrokach z 4 listopada 1997 r., sygn. U 3/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 40; 16 lutego 1999 r., sygn. SK 11/98, OTK ZU nr 2/1999, poz. 22; 5 października 1999 r., sygn. U 4/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 118; 26 października 1999 r., sygn. K 12/99, OTK ZU nr 6/1999, poz. 120; 29 maja 2002 r., sygn. P 1/01, OTK ZU nr 3/A/2002, poz. 36; 16 stycznia 2007 r., sygn. U 5/06, OTK ZU nr 1/A/2007, poz. 3; 30 kwietnia 2009 r., sygn. U 2/08; 4 listopada 1997 r. sygn. akt U 3/97 publ.OTK 1997/3-4/40; 5 stycznia 1998 r. P 2/97OTK 1998/1/1; 3 kwietnia 2012 r. K 12/11 OTK-A 2012/4/37). Legalność aktu normatywnego jest więc uwarunkowana nie tylko faktem wydania go na podstawie delegacji ustawowej, ale także faktem wydania go w celu wykonania ustawy. Cel ustawy musi być określony w oparciu o analizę przyjętych w ustawie rozwiązań, nie może więc być on rekonstruowany samoistnie, arbitralnie i w oderwaniu od konstrukcji aktu zawierającego delegację. W konsekwencji przepisy wykonawcze muszą pozostawać w związku merytorycznym i funkcjonalnym w stosunku do rozwiązań ustawowych, ponieważ tylko w ten sposób mogą być wyznaczone granice, w jakich powinna mieścić się regulacja zawarta w przepisach wykonawczych (zob. wyrok TK z dnia 17 maja 2012 r. sygn. K 10/11 OTK-A publ.2012/5/5)1). Zakwestionowany przez skarżącego kasacyjnie przepis rozporządzenia ocenić należało zatem z uwzględnieniem nie tylko treści art. 130 ust. 4 ustawy lecz także wszystkich jej zapisów, a przede wszystkim celu, jakiemu służyć miał ten akt prawny. Niewątpliwie celem regulacji zawartej w ustawie Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji administracyjnych było dążenie do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego i doskonalenie umiejętności kierowców. Cel ten przejawia się zarówno w kontrolowaniu uprawnień kierowców stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu, jak ich dyscyplinowaniu. Celowi temu służy bezsprzecznie ewidencjonowanie naruszeń przepisów drogowych, z których każde odnotowywane jest, jako określona ilość punktów. Zebranie określonej liczby punktów pociąga za sobą odpowiednie konsekwencje. Konsekwencje te wyraźnie określone zostały w ustawie. (...) Niewątpliwie § 8 ust. 6 rozporządzenia ingeruje w sferę praw i wolności jednostki, stwierdzić jednak trzeba, iż ingerencja ta dokonana została już na gruncie ustawy. Jakkolwiek, zgodnie z jej art.130 ust. 3 zd. pierwsze, obniżenie posiadanych punktów z tytułu naruszenia przepisów drogowych po odbyciu reedukacyjnego szkolenia jest prawem przysługującym kierowcy, to jest to prawo warunkowe. Skorzystanie z niego uzależnione jest od tego, czy suma punktów uzyskanych przed odbyciem szkolenia nie przekroczy 24. Ustawa nie przewiduje sytuacji, w której bez względu na ilość posiadanych przez kierowcę punktów karnych można punkty te zredukować. Wynika to z brzmienia przywołanych wyżej regulacji ustawowych. Przepis § 8 pkt 6 wskazanego rozporządzenia w rozważanym zakresie nie wykracza zatem poza ramy delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie wprowadza też żadnych odstępstw od zasad przewidzianych w ustawie. Kwestionowane w skardze kasacyjnej unormowanie stanowi jedynie doprecyzowanie postanowień wynikających wprost z samej ustawy. Taki zabieg redakcyjny nie może przesądzać o niezgodności aktu wykonawczego z upoważnieniem do jego wydania (por. pogląd prezentowany w wyroku TK z dnia 5 stycznia 1998 r. sygn. akt P 2/97 publ OTK 1998/1/1)." Podzielając powyższy pogląd, należy wskazać, że analogiczne stanowisko, co do zgodności kwestionowanego przepisu aktu wykonawczego z upoważnieniem do jego wydania, prezentował Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie i wielokrotnie np. w wyrokach: z dnia 18 lutego 2015 r., I OSK 1815/13, i z dnia 24 października 2012 r., I OSK 1306/11 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęto tam, że właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż akt podustawowy, jakim jest rozporządzenie wydane na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawy, a regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. .Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie wprowadzenia skarżącego przez funkcjonariusza Policji w błąd co do ilości przyznanych punktów, należy wskazać, że wpis punktów do ewidencji ma charakter techniczny, będący konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego. O ich naliczeniu nie decyduje policjant lub sąd, lecz są one przypisywane ex lege do poszczególnych naruszeń. W załączniku nr 1 cyt. rozporządzenia zawarto wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i liczbę punktów odpowiadającą tym naruszeniom. Żaden policjant nie może zatem decydować o ilości punktów za określone naruszenie. Obowiązujące przepisy prawa takiej możliwości nie przewidują. Zawsze naruszenie przepisu ruchu drogowego określone w wykazie naruszeń tych przepisów skutkuje przypisaniem odpowiedniej liczby punktów i ich wpisaniem do ewidencji. Zatem to opis czynu, za który mandat wystawiono czy wyrok sądu, w którym opisano wykroczenia, które popełnił skarżący są wiążące dla organu prowadzącego ewidencję. Odnośnie naruszenia przepisów procesowych poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącego o przesłuchanie go w charakterze strony, czy lakonicznego odniesienia się do meritum sprawy, aczkolwiek słuszne nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów karnych nie przekroczyła sumy 24, a zatem odmowa przez Komendanta (...) zmniejszenia liczby punktów otrzymanych przez skarżącego o 6 punktów była zgodna z prawem. Organ stosując § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie naruszył przepisów Konstytucji RP i ustawy – Prawo o ruchu drogowym, bowiem wykonując delegację ustawową rozporządzenie zgodnie z ustawą wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na łączną sumę punktów przekraczających 24. Sąd zobowiązany jest także odnieść się do wniosku pełnomocnika skarżącego, który na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r., w oparciu o zwolnienie lekarskie skarżącego, wniósł o odroczenie rozprawy. Sąd nie znalazł podstaw do odroczenia rozprawy. Zgodnie z art. 107 p.p.s.a., nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Skoro obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli i możliwości uczestników postępowania, to w sytuacji obecności pełnomocnika, sama chęć osobistego uczestnictwa w rozprawie nie stanowi podstawy do odroczenia rozprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.