VII SA/Wa 908/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi C M na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2022 r. znak DOA.7110.413.2021.MMM w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 18 marca 2022 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pani C. M. od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2021 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] listopada 2021 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek Pani C. M., nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2020 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. sieci "P." Nr [...], składającej się: z wieży kratowej typu BOT E3/60, o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. wraz z zainstalowaniem 3 anten sektorowych typu ATR4518R11, pracujących na azymutach 90°, 200°, 330° oraz anteny radiolinii, szaf technologicznych u podnóża wieży, zewnętrznej instalacji elektroenergetycznej, na terenie działki nr ewid. [...] położonej w D. przy ul. [...], obręb D., gm. D. Od powyższego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z [...] listopada 2021 r., znak: [...], Pani C.M., złożyła w ustawowym terminie odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozpoznając powyższe odwołanie organ II instancji stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zlokalizowanej na terenie działki o nr ewidencyjnym [...] obręb [...]. znajdującej się w miejscowości D. (...) Przedsięwzięcie polega na instalacji 3 anten sektorowych oraz 1 anteny radioliniowej na jednej wieży typu BOT-E3/60 (...) Nadawczo-odbiorcze systemy antenowe będą połączone z urządzeniami starowania ekranowanymi kablami współosiowymi (feederami) i dalej podłączone do szaf sterowniczych drogą światłowodową. (...) Na działce objętej inwestycją planuje się budowę bezobsługowej stacji telefonii komórkowej, będącej obiektem infrastruktury technicznej. Projektowana typowa wieża BOT-E3/60 o wysokości trzonu 60,0 m oraz łącznej wysokości 61,95 m n.p.t. (włącznie z betonowym cokołem i kotwą fundamentową wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikiem). Wieża stanowi konstrukcję nośną dla anten sektorowych i radiolinii wraz z urządzeniami pomocniczymi (proj. bud. Opis projektu zagospodarowania działki str. 27-28). Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. według stanu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty należy dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor - P. Sp. z o.o. - do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ewid. [...] położonej w D.) na cele budowlane. Ponadto, inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy D. z [...] czerwca 2019 r., Nr [...], ustalającą na wniosek P. Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. Sp. z o.o. [powierzchnia inwestycji - około 100 m2], w tym: realizację wieży o wysokości do 62 m n.p.t., montaż zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, montaż anten sektorowych, anten linii radiowych pracujących w azymutach 330°, 90°, 200°, zasilanie w energię elektryczną planowanych urządzeń na terenie działki nr ew. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym D., gm. D. [woj. [...], Tym samym w analizowanym przypadku, zdaniem organu nie naruszono rażąco wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zdaniem organu odwoławczego analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji Wójta Gminy D. z [...] czerwca 2019 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności wskazano, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju inwestycji; co do lokalizacji planowanej inwestycji określonej na załączniku graficznym nr 2 do decyzji lokalizacyjnej; co do wysokości wieży (wymagana - do 62 m n.p.t.; projektowana - 61,95 m n.p.t. - zob. proj. bud. Widok A-A, Nr rys. 04 - str. 57); co do umieszczenia zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych - w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży (projektowane - zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych zamontowany w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży - Projekt budowlany - str. 36, Widok A-A - Nr rys. 04 - str. 57), co do ilości anten umieszczonych na wieży - 3 anteny sektorowe oraz anten radiolinii (projektowane - 3 anteny sektorowe oraz 1 antena radiolinii - Projekt budowlany - str. 27 i 36); czy też zasilania w energię elektryczną planowanych urządzeń. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm. według stanu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dniu złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, tj. w dniu 23 września 2019 r. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). W dniu 11 października 2019r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), którego § 4 stanowi: "Do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1 b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe". Wobec powyższego w sprawie będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia obowiązujące w dniu złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę". Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z unormowaniem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jak wynika z akt sprawy, do projektu budowlanego spornego przedsięwzięcia - obejmującego swym zakresem realizację 3 anten sektorowych oraz 1 anteny radioliniowej - dołączono dokument "Kwalifikacja przedsięwzięcia Instalacja Radiokomunikacyjna P. [...]". Przedmiotowa kwalifikacja została sporządzona w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z unormowaniem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny h) przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z porównania zacytowanych powyżej przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, parametry nie uległy zmianie. Wobec powyższego przedstawiona "Kwalifikacja przedsięwzięcia Instalacja Radiokomunikacyjna P. [...]" stanowi dowód, który powinien zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu. Z "Kwalifikacja przedsięwzięcia Instalacja Radiokomunikacyjna P. [...]" (s. 4) oraz z tabeli 1 /Konfiguracja anten/ (Projekt budowlany - str. 37) wynika, że w ramach spornej inwestycji przewiduje się instalację na wysokości 59,5 m n.p.t.: 1) anteny sektorowej A1 (A264521R1) nadającej w paśmie/systemie: UMTS 2100, skierowanej na azymut 330°, o mocy EIRP 1967 W; 2) anteny sektorowej B1 (A264521R1) nadającej w paśmie/systemie: UMTS 2100, skierowanej na azymut 90°, o mocy EIRP 1967 W; 3) anteny sektorowej C1 (A264521R1) nadającej w paśmie/systemie: UMTS 2100, skierowanej na azymut 200°, o mocy EIRP 1967 W. Przypomniano, że parametrem charakteryzującym przedsięwzięcie w rodzaju stacji bazowej telefonii komórkowej, z punktu widzenia przepisów obu rozporządzeń, jest moc pojedynczych anten, a nie gęstość pola elektromagnetycznego przez nie emitowane. Z tego powodu nie jest dopuszczalne dokonywanie charakterystyki przedsięwzięcia przy pomocy parametru odnoszącego się do poziomu gęstości pola elektromagnetycznego emitowanego przez anteny. Parametr ten jest bowiem irrelewantny dla kwalifikacji przedsięwzięcia pod kątem § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 zarówno rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., jak i rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto z ww. "Kwalifikacji (...)" [rys. 1 oraz rys. 2], wynika że przy ukierunkowaniu anteny sektorowej A1 (A264521R1) na azymut 330° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 6° oś główna wiązki promieniowania w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 51,9 m nad terenem działki nr ewid. [...]. Natomiast przy ukierunkowaniu anteny sektorowej B1 (A264521R1) na azymut 90° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 6° oś główna wiązki promieniowania w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 53,2 m nad terenem działki nr ewid. [...]. Z kolei przy ukierunkowaniu anteny sektorowej C1 (A264521R1) na azymut 200° i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 6° oś główna wiązki promieniowania w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny będzie przechodzić na najniższej wysokości 51,3 m nad terenem działki drogowej nr ewid. [...]. Jednocześnie z ww. "Kwalifikacji (...)" [Rys. 1] wynika, że osie główne wiązek promieniowania na całej długości nie będą przebiegać przez miejsca dostępne dla ludności ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości oraz wysokości zabudowy na tym terenie. Wskazano, że przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć jeśli dysponuje potrzebnymi do tego środkami technicznymi. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą stale przebywać (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1683/08, wyrok WSA w Warszawie z 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 724/08). Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm. według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Z treści powyższego przepisu wynika, że dla określenia miejsc dostępnych dla ludności brany jest pod uwagę istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, nie ma natomiast znaczenia potencjalna zabudowa, która może powstać na danym terenie. Tym samym, mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również przywołane wyżej unormowania, stwierdzono, że sporna inwestycja - w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę - nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie należała bowiem do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko o których mowa w rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Mając na uwadze zarzut skarżącej dotyczy naruszenia art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. z uwagi na to, że przy kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwzględniono maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie ich kart katalogowych organ odwoławczy wskazał, że projekt spornego zamierzenia oraz dołączona do niego "Kwalifikacja (...)" uwzględnia maksymalne pochylenia (tilt) projektowanych anten sektorowych. Podkreślono, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując badania decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nieważnościowym opierają się na danych, wynikających ze znajdującej w aktach sprawy dokumentacji projektowej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej ograniczają się wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, natomiast sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają również prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak bowiem przepisów prawnych, które obligowałby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Natomiast ewentualna niezgodność robót budowlanych z projektem budowlanym podlega kontroli właściwego miejscowego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Tym samym stwierdzono, że decyzja Starosty [...] z [...] września 2020 r., Nr [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. Ponadto wskazano, że projektowana inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). W aktach sprawy znajduje się także pismo Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 16 maja 2019 r. Nr 2499/19, który zaakceptował lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej P. Sp. z o.o. na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości D. Dodatkowo podkreślono, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia § 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w zw. z przepisami rozporządzenia Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 r., w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne poprzez nieokreślenie strefy pośredniej oraz zagrożenia przy uwzględnianiu tych samych stref wyznaczonych dla istniejących obok stacji bazowych. Wskazano, że w projekcie budowlanym znajduje się "Rozszerzona analiza środowiskowa (...) Instalacja radiokomunikacyjna P. [...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych P.: [...], [...]: [...]." Z powyższego opracowania wynika, że "projektowana instalacja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich". Ponadto wskazano w nim, że "przygotowane rysunki i wizualizacje rozkładów pól E-M zawarte w niniejszej analizie oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzone analizy obliczeniowo-analityczne przygotowane na zlecenie P. pokazujące rozkłady pól wokół stacji [...] (P.), [...] (P.), [...] ([...]) nie potwierdziły możliwości zwiększania się poziomu energetycznego wypadkowych wektorów sił E-M emitowanych przez planowaną stację [...] (P.), głównie ze względu na znaczące odseparowanie przestrzenne od siebie anten sektorowych tychże instalacji" (zob. proj. bud. Rozszerzona analiza środowiskowa, str. 115 i 116). Powyższe potwierdza rysunek nr 2 stanowiący załącznik do ww. analizy (zob. proj. bud. str. 122). Dodano, że w niniejszym postępowaniu ocenie podlega projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z [...] września 2020 r., Nr [...], z którego to projektu budowlanego wynik, że zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych wynosi 3,9 m dla każdej z anten i mieści w obszarze działki inwestycyjnej nr ewid. [...]. Stąd też za chybiony uznano zarzut skarżącej dotyczący braku określania "strefy pośredniej oraz zagrożenia przy uwzględnianiu tych samych stref wyznaczonych dla istniejących obok stacji bazowych". W ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 z późn. zm.). Wbrew twierdzeniom skarżącej projekt budowlany zawiera dane techniczne spornej stacji bazowej telefonii komórkowej charakteryzujące jej wpływ na środowisko, zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie. Z "rozszerzonej analizy środowiskowej (...) Instalacja radiokomunikacyjna P.[...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych P.: [...], [...]: [...]" wynika, że projektowana inwestycja nie spowoduje dla ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich" (zob. proj. bud. str. 115). Ponadto, w projekcie budowlanym wskazano, że "przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne wykazują ograniczenie lub eliminują wpływ obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami" (proj. bud. Wpływ obiektu na środowisko str.30). Zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 6 w zw. z art 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art 61 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez stosowanie przepisów rozporządzenia, o którym mowa powyżej, pomimo że sprawa w świetle prawa została wszczęta przed ich wejściem, w ocenie organu pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) obowiązujące w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę oraz przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które zostały przywołane przez organ wojewódzki w zaskarżonej decyzji są przepisami o takim samym brzmieniu. Z tego samego powodu za nieuzasadniony uznano zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 87 ust 1 w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. oraz zarzut wskazujący na naruszenie art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia w odniesieniu do konkretnej jednostki prawnej z rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Organ wskazał ponadto, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że kontrolowana Starosty [...] z [...] września 2020 r., Nr [...], nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Skargę na tę decyzję złożyła C.M. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z; 1) Art 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 kpa poprzez uznanie, iż wadliwa podstawa prawna zawarta w decyzji Starosty [...] nie ma jakiegokolwiek prawnego znaczenia, ponieważ skarżąca może złożyć skargę do Trybunału Konstytucyjnego powołując się na inne przepisy niestosowane przez organ. 2) Art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane § 9 pkt 2 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w związku z przepisami rozporządzenia MINISTERSTWA RODZINY, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 29 czerwca 2016 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. ustawa 2016 Poz. 950} poprzez przyjęcie, iż projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa powyżej, pomimo że strefy ochronne w tym pośrednia oraz zagrożenia nie zostały wyznaczone i tym samym nie wiadomo czy występują nad działką skarżącej. Ponadto strefy winny zostać wyznaczone z uwzględnieniem kumulacji, ponieważ odpowiadają innym natężeniom niż te określone w punkcie 1 w/w aktu prawnego. 3) Art 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w związku z § 11 ust 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462, dalej rozporządzenie z 2012 r., poprzez pominiecie okoliczności, że projekt powinien zawierać dane techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ tego obiektu na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie, pod względem m.in. promieniowania, w szczególności jonizującego pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się - mając na uwadze, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami. W decyzji organ nie wskazał jakie przepis odrębne należy analizować jeżeli ocena oddziaływania na środowisko jest dokonywana z uwzględnieniem wpływu na ludzi, rośliny, zwierzęta, klimat, D. materialne. 4) Art 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ przy kwalifikacji przedsięwzięcia, nie uwzględniono maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie ich kart katalogowych, co potwierdzają dowody załączone do skargi. 5) Art. 7, 87 ust 1 w związku z art 79 ust 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu a nie całości danego aktu normatywnego. Podnosząc te zarzuty wnosiła o: 1. Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 2. Zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 22 września 2020 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. W ocenie Sądu, w sprawie nie zaistniały przesłanki uznania decyzji Starosty za nieważną. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która m.in. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) lub została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie (pkt 4). W orzecznictwie wskazuje się, że o tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest więc potrzebne wyjaśnianie żadnych okoliczności, skoro wystarczające jest proste zestawienie treści przepisu, który miałby być rażąco naruszony, z treścią kwestionowanej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt: II OSK 92/17, LEX nr 2597048). W ramach postępowania nieważnościowego organ nie może co do zasady dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2019 r., sygn. akt: II OSK 673/18, LEX nr 2634396). Zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1822/18, LEX nr 2638276). W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jak i Wojewoda [...] słusznie uznali, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uznania wydanej decyzji za nieważną. W szczególności stwierdzić należy, że zarzuty formułowane na etapie postępowania nieważnościowego jak i przedstawione w skardze nie są zasadne. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 4 i 5 skargi dotyczącego sporządzenia decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ przy kwalifikacji przedsięwzięcia, nie uwzględniono maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie ich kart katalogowych oraz sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej przywołać należy uchwałę NSA sygn. III OPS 1/22 z 7 listopada 2022 r. W uchwale tej przede wszystkim wskazano, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." Biorąc pod uwagę treść tej uchwały stwierdzić należy, że Starosta Policki udzielając pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej dokonał właściwej kwalifikacji planowanej instalacji pod kontem przepisów dotyczących przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Rację ma Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując, że zarzut wadliwego zastosowania w procedurze udzielania pozwolenia na budowę przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie może być skuteczny skoro przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) obowiązujące w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę oraz przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które zostały przywołane przez organ wojewódzki w zaskarżonej decyzji są przepisami o takim samym brzmieniu. Zatem powołanie w uzasadnieniu decyzji Starosty jednostek redakcyjnych nowego rozporządzenia wobec ich tożsamości z rozporządzeniem właściwym nie uzasadnia zarzutu rażącego naruszenia prawa. Konkluzja ta odnosi się również do pkt. 1 skargi. W aspekcie podnoszonego przez stronę skarżącą zarzutu co do konieczności uwzględniania maksymalnych mocy EIRP anten oraz ich pochyleń na podstawie ich kart katalogowych wskazać należy, że problemem tym zajmował się NSA w przywołanej uchwale. Podsumowując rozważania w tej materii wskazał, że "Nie ma zatem podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji." Podzielając to stanowisko Sąd dostrzega problem zgłaszanych przez inwestorów "aktualizacji danych instalacji po wprowadzeniu zmiany nieistotnej". Niemniej podkreślając cytowane wyżej stwierdzenie o wiążących dla inwestora parametrach inwestycji, zjawisko "aktualizacji danych" winno być ocenione z punktu widzenia istotności dokonanych zmian przez właściwe organy, w tym nadzoru budowlanego. Na marginesie wskazać należy, że inwestor przedstawił również rozkład pola elektromagnetycznego dla maksymalnych pochyleń anten. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w pkt 2 i 3 skargi wskazać należy, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera informacje i dane o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi oraz informację o obszarze oddziaływania obiektu. Inwestor przedłożył Rozszerzoną analizę środowiskową (...) Instalacja radiokomunikacyjna P. [...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych P.: [...], [...]: [...]. Z powyższego opracowania wynika, że "projektowana instalacja nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich". Ponadto wskazano w niej, że "przygotowane rysunki i wizualizacje rozkładów pól E-M zawarte w niniejszej analizie oddziaływania na środowisko oraz przeprowadzone analizy obliczeniowo-analityczne przygotowane na zlecenie P. pokazujące rozkłady pól wokół stacji [...] (P.), [...] (P.), [...] ([...]) nie potwierdziły możliwości zwiększania się poziomu energetycznego wypadkowych wektorów sił E-M emitowanych przez planowaną stację [...] (P.), głównie ze względu na znaczące odseparowanie przestrzenne od siebie anten sektorowych tychże instalacji" (zob. proj. bud. Rozszerzona analiza środowiskowa, str. 115 i 116). Powyższe potwierdza rysunek nr 2 stanowiący załącznik do ww. analizy (zob. proj. bud. str. 122). Nadto z projektu budowlanego wynika, że zasięg pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych wynosi 3,9 m dla każdej z anten i mieści w obszarze działki inwestycyjnej nr ewid. [...]. Niezależnie od tych okoliczności wskazać należy, iż rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 331) zostało wydane na podstawie art. 237¹⁵ § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy i określa wymagania dotyczące: 1) rozpoznawania obiektów technicznych emitujących pole elektromagnetyczne mające wpływ na bezpieczeństwo i higienę pracy, 2) miar oraz oceny narażenia na pole elektromagnetyczne, 3) miar i limitów oraz oceny bezpośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego na organizm człowieka, 4) ochrony przed szkodliwymi dla zdrowia, niebezpiecznymi lub uciążliwymi skutkami bezpośredniego lub pośredniego oddziaływania pola elektromagnetycznego, 5) środków ochronnych stosowanych w celu zapobiegania zagrożeniom elektromagnetycznym - stosowane przy pracach, przy których może wystąpić narażenie na pole elektromagnetyczne lub w miejscach narażenia. Wskazana regulacja odnoś się zatem do świadczenia pracy. Obowiązek stosowania tego aktu w odniesieniu do spornej inwestycji aktualizuje się po oddaniu jej użytkowania oraz uruchomieniu. Nie ma obowiązku prawnego wyznaczania stref przewidzianych tym rozporządzeniem na potrzeby załatwienia sprawy administracyjnej dotyczącej pozwolenia na budowę. Podobnie na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 z późn. zm.). Wbrew twierdzeniom skarżącej projekt budowlany zawiera dane techniczne spornej stacji bazowej telefonii komórkowej charakteryzujące jej wpływ na środowisko, zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie. Z "rozszerzonej analizy środowiskowej (...) Instalacja radiokomunikacyjna P.[...] z uwzględnieniem instalacji radiokomunikacyjnych P.: [...], [...]: [...]" wynika, że projektowana inwestycja nie spowoduje dla ludzi ani mienia, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych oraz nie wprowadzi, nie utrwali i nie zwiększy ograniczeń ani uciążliwości dla terenów sąsiednich" (zob. proj. bud. str. 115). Z kolei część opisowa projektu architektoniczno-budowlanego zawiera parametry techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. W związku z powyższymi okolicznościami należy podzielić pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w tym przypadku nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia 22 września 2020 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, w tym wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), Sąd orzekł jak w sentencji.