VII SA/Wa 910/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi G. C.-C., L. C. i M.C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 21 marca 2022 r. znak: 240/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz G. C.-C. i L.C. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, na rzecz M. C. kwotę 500 (pięćset) złotych oraz na rzecz G. C.-C., L. C. i M. C. solidarnie kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 21 marca 2022 r. Nr 240/OPON/2022 Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania G. C.-C., L. C., E. K., A. K., I. C., P. C., M. K.-W., M. C., I. M.-M. oraz odwołania S. K. i M. K. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego (z poddaszem nieużytkowym) wolnostojącego oraz dwóch zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe (szamba) o poj. 9,8 m3 każde na działce ewid. nr [...] i [...] z obrębu [...] w rejonie ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 14 grudnia 2020 r. P. R. wystąpił z wnioskiem w sprawie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego (z poddaszem nieużytkowym) wolnostojącego oraz dwóch zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe (szamba) o poj. 9,8 m3 każde na działce ewid. nr [...] i [...] z obrębu [...]w rejonie ul. [...] w W. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r., Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wskazanej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji organu I instancji wnieśli G. C.-C., L. C., E. K., A. K., I. C., P. C., M. K.-W., M. C., I. M.- M. Drugie odwołanie wniesione zostało przez M. K. i S. K. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 marca 2022 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wszystkie wymagania przewidziane w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego w powyższym przedsięwzięciu inwestycyjnym zostały spełnione. Organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż ww. art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje mu takich uprawnień. Powyższy przepis pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana), w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant jest zobowiązany dołączyć do projektu budowlanego stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ ma obowiązek sprawdzenia, czy oświadczenie zostało przez projektanta dołączone. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty, spełniając wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor ponadto przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nieruchomość przeznaczona pod inwestycję znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], zatwierdzonego uchwałą Nr XVII/417/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego z dnia 11.09.2019 r. poz. 10651). Planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: • I1.3MN(U) - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług dla działki nr ew. [...], • I1.3MN(U) - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług oraz 24KDL o funkcji: teren ulic (dróg publicznych) dla działki nr ew. [...]. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zachowany został między innymi minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 60% (w projekcie - 60% powierzchni działki tj. 273,6 m2 ), maksymalna wysokość zabudowy - 12 m, nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne (w projekcie 10,75 m, 2 kondygnacje nadziemne), maksymalna długość elewacji frontowej budynku - do 25 m dla budynku jednorodzinnego (w projekcie 11,75 m), maksymalna intensywność zabudowy - 0,8 (w projekcie 0,57), geometria dachu - dach płaski lub spadzisty 20°-40° (w projekcie dach spadzisty o spadku 25° ). W projekcie przewidziano wymaganą liczbę miejsc parkingowych, wg wskaźnika dla domów jednorodzinnych - nie mniej niż 2 miejsca parkingowe na lokal mieszkalny - łącznie 4 miejsca postojowe dla dwóch lokali w jednym budynku. Planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1186). Projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.). Dokumentacja projektowa jest kompletna, zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa wart. 12 ust. 7 ww. ustawy. Dokumentacja projektowa posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Analizując wniesione odwołania dotyczące nieprawidłowości przyjętego rozwiązania projektowego w odniesieniu do sposobu obsługi komunikacyjnej budynków objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, organ wskazał, że na konieczność zapewnienia dostępu nieruchomości do drogi publicznej zwraca uwagę kilka przepisów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany powinien mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Z kolei zapis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) wskazuje, że do działek budowlanych oraz do budynków należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Użyte w cytowanych przepisach pojęcie dostępu do drogi publicznej zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741), w świetle, którego przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wojewoda Mazowiecki zauważył, że art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, iż właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Ocena, czy w danej sytuacji ma miejsce taki szczególnie uzasadniony przypadek, należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej, które winny dokonać tego na podstawie analizy materiału sprawy. W sytuacjach szczególnych wynikających z warunków lokalnych, takich jak kształt i wymiary nieruchomości, położenie względem nieruchomości sąsiednich, ukształtowanie terenu, stan zagospodarowania danej nieruchomości i terenów sąsiadujących, istnieje potrzeba wyważenia interesów indywidualnych i interesu publicznego, która uzasadniałaby wyłączenie stosowania określonych przepisów techniczno-budowlanych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., VII SA/Wa 431/07; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2008 r., II SA/Sz 734/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zgodnie z przedłożoną dokumentacją, projektowana inwestycja nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Dostęp pośredni do drogi publicznej, którą jest ul. [...], zapewnia służebność drogowa (str. 17-21 w aktach I instancji) przejścia i przejazdu wzdłuż południowej granicy działek ew. nr [...] z obrębu [...], która jest ograniczonym prawem rzeczowym, a więc prawem dozwalającym jedynie na wykonywanie w oznaczonym zakresie (tylko niektórych) ustawowo określonych uprawnień na rzeczy cudzej wynikających z tego prawa nie zaś z prawa własności, użytkowania wieczystego czy też zarządu, o których mowa w art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Dostęp pośredni do drogi publicznej zapewnia również droga wewnętrzna, działka ew. nr [...] z obrębu [...], dla której to postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. Prezydent [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działki budowlanej nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W. w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości od 4,00 m do 5,00 m na działce nr ew. [...], dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nadto, inwestor wskazuje iż "po wybudowaniu infrastruktury drogowej obsługa komunikacyjna dla działki [...] i [...] z obrębu [...] (teren oznaczony 11.3 MN(U) wg planu) odbywać się będzie z drogi 24 KDL (str. 10-11 projektu budowlanego). W odwołaniu skarżący zaskarżyli postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. W postanowieniu tym wskazano, iż "odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych jest niezbędne ze względu na to, że brak jest możliwości zapewnienia dojścia i dojazdu z zachowaniem normatywnych szerokości ciągu pieszo-jezdnego. Minister Rozwoju pismem z dnia 31 stycznia 2020 r., znak: [...], udzielił upoważnienia Prezydentowi [...] do wyrażenia zgody w trybie postanowienia na przedmiotowe odstępstwo. Jednocześnie poinformował, że przedmiotowe odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska." Odnosząc się do zasadności udzielonego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, Wojewoda Mazowiecki wskazuje, że wyrażenie zgody na odstępstwo podyktowane było rozmiarami nieruchomości tj. dz. ew. nr [...]. Wymiary tej działki oraz lokalizacja planowanej inwestycji, uniemożliwiają dojście i dojazd z zachowaniem normatywnych szerokości ciągu pieszo-jezdnego tj. zgodnie z warunkami technicznymi. Odnosząc się do kwestii służebności działek, przez które inwestor planuje dojazd do planowanej inwestycji, organ wskazał, że posiadanie służebności drogowej wiąże się z posiadaniem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane związane z wykonywaniem prawa wjazdu, przejazdu i przechodu (por. np. wyroki NSA z dnia 1 czerwca 2009 r., II OSK 906/08, WSA w Olsztynie z dnia 12 stycznia 2010 r. II SA/Ol 974/09).(...). Skoro zatem z treści służebności wynika prawo do przechodzenia i przejazdu, to należy uznać, że może z tej służebności wynikać również prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale tylko w takim zakresie, aby ta możliwość przechodzenia i przejazdu była wykonalna." (wyrok WSA w Białymstoku z 27.07.2021 r., II SA/Bk 189/21, LEX nr 3224011.) Skarżący poza domniemaniem braku bezpieczeństwa dla obiektów sąsiednich oraz osób przebywających w obrębie inwestycji nie przedstawili opinii lub ekspertyz mogących kwestionować rozwiązania bezpieczeństwa w projekcie budowlanym, tym samym organ nie znalazł podstaw, do kwestionowania ustaleń poczynionych w tym zakresie przez wykonawców opinii przedłożonych w projekcie budowlanym. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G. C.-C., L. C. i M. C., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na treść postępowania, a mianowicie: a. art. 7 , 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez: - wyjaśnienie sprawy przez organ z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, a w szczególności poprzez pominięcie słusznego interesu strony oraz zignorowanie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym oraz poprzez nieprawidłowe usytuowanie drogi dojazdowej w projekcie przebiegu drogi dojazdowej do nowobudowanych nieruchomości, b. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o materiał dowodowy, składający się w niektórych miejscach wyłącznie z oświadczeń wnioskodawcy - co do których prawdziwości organ już w przeszłości powziął wątpliwości - i co do której w aktach sprawy znajdują się dowody przeciwne, dowody urzędowe. c. art. 75 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie oświadczenia od wnioskodawcy, że ma prawo dysponować wskazanymi działkami na cele budowlane w sytuacji, gdy właściciele tych działek zaprzeczają tej okoliczności, a brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który by to potwierdzał, oraz co więcej, w dokumentach KW brak jest jakichkolwiek wpisów lub wzmianek, które uprawniałyby wnioskodawcę do rozporządzania przedmiotowymi działkami. Wnioskodawcy przysługuje wyłącznie służebność przejazdu i przechodu, ale to właściciele mają prawo każdorazowo określać jak ta służebność będzie wykonywana i co więcej, służebność ta nie może być rozszerzana przez uprawnionego na inne podmioty, przysługuje wyłącznie właścicielowi działki władnącej. 2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a. art. 35 ust. 4 ustawy prawo budowlane: - w związku z art. 32 ust. 2 pkt 4 pr. budowlane, przez stwierdzenie, że projektodawca spełnił wszystkie warunki, w sytuacji, gdy przedstawiony projekt oparty jest o drogę dojazdową, co do której wnioskodawca nie jest uprawniony do dysponowania i zmiany sposobu użytkowania drogi dojazdowej, i która de facto nie jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, - w związku z art. 32 ust. 2 pkt 4 pr. budowlane przez przyjęcie, na stronie 10 i 11 projektu budowlanego, że obsługa ruchu do projektowanej nieruchomości odbywać się będzie przez drogę wewnętrzną przechodzącą przez działki [...] i [...], podczas gdy tymi działkami inwestor nie ma prawa dysponować, a na działkach tych nie znajduje się droga wewnętrzna, i właściciele tych działek nie wyrażają zgody na wytyczenie takiej drogi. - pominięcie, że wnioskodawca złożył równocześnie inne wnioski o pozwolenie na budowę dotyczących działek z tego samego obszaru ([...]), a skutki oddziaływania tych inwestycji powinny być oceniane łącznie - inwestor dzieli te zagadnienia na mniejsze, by zataić realny wpływ inwestycji na środowisko oraz na grunty objęte oddziaływaniem inwestycji, b. art. 20 ustawy prawo budowlane przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że na podstawie tego przepisu organ nie jest zobowiązany do zbadania zgodności z prawem projektu budowlanego. 3. błąd w ustaleniach faktycznych, a mianowicie, a. przyjęcie że w zaproponowanym projekcie zapewniony jest dojazd do drogi publicznej w sytuacji, gdy zaproponowana trasa przebiega przez inne działki będące własnością prywatną, skarżący zaprzeczają, by wnioskodawca miał prawo dysponować ich działką na cele budowlane. b. przyjęcie, że obsługa komunikacyjna od ulicy [...] będzie odbywać się "pasem gruntu o szerokości od 4 do 5 metrów" w sytuacji, gdy wnioskodawca nie ma prawa dysponować działkami, na których ma ustaloną służebność, a służebność przejazdu i przechodu ma być wykonywana z jak najmniejszą uciążliwością dla działek obciążonych. Ponadto, w ramach służebności przejazdu i przechodu nie mieści się transport maszyn czy materiałów budowlanych. Służebność przysługuje wyłącznie właścicielowi nieruchomości i prawa tego nie można przenieść bez zgody właścicieli nieruchomości obciążonej na inne osoby czy podmioty. c. traktowaniu służebności przejazdu i przechodu na równi z "drogą wewnętrzną" co jest rażącym błędem - służebność nie musi być wykonywana w żaden określony sposób, a w szczególności nie musi być wyznaczony pas gruntu do przejazdu, w związku z czym nie może być mowy o drodze w rozumieniu przepisów ustawy, d. pominięcie, stwierdzonego prawomocnym postanowieniem sądu karnego, dowodu potwierdzającego, że projekt budowlany będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji oparty jest o nieprawdziwe oświadczenia inwestora, w związku z czym pozwolenie na budowę jest sprzeczne z prawem. Wobec powyższych zarzutów w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ewentualnie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do prowadzenia, ewentualnie o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy Wojewodzie Mazowieckiemu do prowadzenia, a także o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa, według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wskazał, że kluczowym elementem sporu jest brak rozpoznania zarzutów odnoszących się z jednej strony do fałszywego oświadczenia P. R. złożonego przy wniosku o pozwolenie na budowę, że ma prawo dysponować nieruchomościami skarżących na cele budowlane, a z drugiej - wadzie projektu budowlanego stwierdzającego, że ruch dojazdowy do nieruchomości ma się odbywać "drogą wewnętrzną", która, przynajmniej w części, nie istnieje. W tym kontekście trzeba też wskazać na sporny charakter kwestii odstępstwa od zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wyrażenie zgody na przeprowadzenie obsługi drogowej inwestycji poprzez drogę o zmniejszonej szerokości. Formalnie została wydana stosowna decyzja, jednak pozostaje aktualny zarzut odnośnie naruszenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Fakt wyrażenia formalnej zgody na takie odstępstwo nie jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że projekt budowlany zapewnia należyty poziom bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Co więcej, przyjęte odstępstwo w ramach niniejszego postępowania doprowadziłoby do zorganizowania parkingu de facto na działkach skarżących. Strona skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniami organu II instancji, że odpowiedzialność projektanta wyrażona w art. 20 prawa budowlanego zwalnia organ z odpowiedzialności od zbadania podniesionych zarzutów. Idąc tą drogą, wydawanie pozwolenia na budowę byłoby zbędne, gdyż wystarczyłoby, by projekt był sporządzony przez uprawnionego projektanta. Organ ma obowiązek badać, czy wniosek - a więc i projekt będący integralną częścią wniosku - jest zgodny z prawem - zwłaszcza wtedy, gdy są złożone stosowne zarzuty w tym zakresie. P. R. złożył fałszywe oświadczenie, a okoliczność ta została potwierdzona prawomocnym postanowieniem sądu karnego, który wprawdzie stwierdził, że jest to błąd nie stanowiący przestępstwa, jednak niewątpliwie, że oświadczenie to jest fałszywe. Zgodnie z art. 3 pkt 11 prawa budowlanego, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Ustawa nie wprowadza znaku równości pomiędzy posiadaniem jakiejkolwiek służebności na nieruchomości a możliwością dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Takie ograniczenie byłoby daleko idącym nadużyciem i ograniczeniem prawa nadrzędnego - prawa własności. Komentarze oraz orzecznictwo do przepisu art. 3 ust. 11 wyraźnie stanowią, że aby mówić o ograniczonym prawie rzeczowym dającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane takie uprawnienie musi wynikać wprost z treści tego prawa, ujawnionego w księdze wieczystej. Takim przykładowym prawem jest prawo do zabudowy, jako oddzielne ograniczone prawo rzeczowe. Takie orzeczenia możemy odnaleźć w wyrokach sądów administracyjnych, m.in. w wyroku z dnia 10 lutego 2021 r. WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 519/20, który stwierdził: " Służebność gruntowa może więc polegać na każdego rodzaju obciążeniu nieruchomości jakie ustalą między sobą strony w umowie lub sąd w orzeczeniu ustanawiającym służebność. Należy zgodzić się. że służebność gruntowa może też polegać na obciążeniu nieruchomości na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem wykorzystania jej do realizacji określonych robót, lecz musi to jasno wynikać z treści służebności (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r.. sygn. akt IIOSK 2939/12, dostępny w CBOSA). W związku z tym nie można z góry wykluczyć, że służebność jako ograniczone prawo rzeczowe będzie stanowić prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przy czym istotne znaczenie dla takich ustaleń ma treść tego prawa, a zwłaszcza wynikające z niego uprawnienie do wykonania określonych robót budowlanych (por wyrok WSA w Warszawie z 12 marca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2876/19). W świetle wskazanych orzeczeń bezdyskusyjnym jest, że służebność przejazdu i przechodu nie daje prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie P. R. złożył oświadczenie, że może dysponować m.in. działkami [...] i [...] na cele budowlane, pomimo że jedynym przysługującym mu uprawnieniem jest służebność przejazdu i przechodu, która nie uprawnia do zabudowy nieruchomości. Oznacza to, że projekt budowlany jest wadliwy, a co więcej, narusza jedno z najważniejszych praw - prawo własności nieruchomości. P. R. podjął już próbę nadużycia prawa, w oparciu także o zaskarżone pozwolenie na budowę, gdyż zwrócił się do skarżących z żądaniem rozebrania ogrodzenia ich działki, które istnieje od momentu ustanowienia służebności. Inwestor próbuje, opierając się o zaskarżoną decyzję, która została wydana w związku ze złożeniem przez niego fałszywego oświadczenia, ograniczyć prawo własności skarżących, bardziej niż wynikałoby to z ustanowionej służebności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji przyjęły (choć stan prawny nie został w sposób szczegółowy wyjaśniony w uzasadnieniach obu decyzji), że w tej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) według stanu prawnego obowiązującego do dnia 19 września 2020 r. Do wniosku z dnia 14 grudnia 2020 r. inwestor załączył bowiem projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych, zatem zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 z dnia 13 lutego 2020 r. ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, czyli obowiązujące przed wejściem w życie wskazanej nowelizacji. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ramach sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy), organ powinien ustalić czy działka budowlana oraz projektowane na niej budynki mają zapewnione dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych (§ 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. z 2019 r. poz. 1065, dalej w skrócie "rozporządzenie"). Kwestią sporną w tej sprawie jest przede wszystkim kwestia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Z projektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja posiada dostęp pośredni do drogi publicznej ul. [...] poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...], dla której - postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. - Prezydent [...] wyraził zgodę na odstępstwo od przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia, polegające na zastosowaniu dojścia i dojazdu do działek budowlanych nr ew. [...]i [...] w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości od 4 do 5 m, dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W części opisowej projektu zagospodarowania terenu na str. 10-11 wskazano, że "komunikacja planowanej inwestycji odbywać się będzie z drogi publicznej ul. [...] pośrednio poprzez wew. drogę dojazdową stanowiącą (służebność gruntowa - załącznik) część działki ew. nr [...] z obrębu [...]. W celu spełnienia par. 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie uzyskano odstępstwo od w/w przepisu – załącznik. Po wybudowaniu infrastruktury drogowej obsługa komunikacyjna dla inwestycji będzie odbywać się z drogi 24KDL (wg wymagań MPZP)". Z akt sprawy wynika, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], zatwierdzonego uchwałą Nr XVII/417/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 29 sierpnia 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Mazow. poz. 10651) planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem: I1.3MN(U) - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług dla działki nr ew. [...] oraz I1.3MN(U) - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług oraz 24KDL o funkcji: teren ulic (dróg publicznych) dla działki nr ew. [...]. Do obsługi komunikacyjnej tego terenu przewidziano w planie drogę 24 KDL, która nie została do tej pory wybudowana. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie rozważył należycie czy przewidziany w projekcie budowlanym dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...] (ciąg pieszo-jezdny o szerokości 4-5 m) oraz służebność wzdłuż południowej granicy działek ew. nr [...] pasem gruntu o szerokości 5 m jest dostępem odpowiednim, w szczególności w odniesieniu do przeznaczenia i sposobu użytkowania działek budowlanych oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Należy szczegółowo rozważyć, czy dojazd do terenu inwestycji o wyznaczonej szerokości nie narusza interesów osób trzecich, na co powołują się skarżący oraz na co powoływali się inni odwołujący się od decyzji organu I instancji właściciele nieruchomości sąsiadujących z inwestycją. Organ bardzo ogólnikowo odniósł się do zarzutów odwołania w tym zakresie, nie czyniąc dokładnych ustaleń faktycznych w przedmiocie przebiegu dojazdu od ul. [...] do działek nr [...] i [...] w zakresie bezpieczeństwa ruchu na tego rodzaju dojeździe. Ocena tych okoliczności nie może być oderwana od sytuacji faktycznej i prawnej na nieruchomościach sąsiadujących z działkami nr [...] oraz nr [...] oraz [...] i planowanej tam również przez tego samego inwestora zabudowy. Organ powinien w szczególności ustalić do ilu łącznie nieruchomości ma prowadzić ten dojazd, ile łącznie budynków ma obsługiwać i ile miejsc parkingowych jest tam planowanych. Z akt spraw łączących się z tą sprawą sygn. akt VII SA/Wa 507/22 i 508/22 wynika, że na działce nr [...] ten sam inwestor planuje budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych (dwupiętrowych z poddaszem nieużytkowym) dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, a na działkach: [...] ten sam inwestor planuje budowę ośmiu budynków (4 bud x 2) mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i dojazd do tej inwestycji jest identyczny. Potwierdza to również załączona do projektu budowlanego opinia geotechniczna z lutego 2021 r. (k.81), która dotyczy budowy zespołu budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...], budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] i [...] oraz dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], co sugeruje, że inwestor planuje kilka inwestycji na sąsiadujących ze sobą działkach. Te okoliczności nasuwają wątpliwość czy planowany dojazd do działek nr [...] i [...] jest odpowiedni w rozumieniu § 14 ust. 1 rozporządzenia i czy nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (właścicieli działek nr [...] oraz nr [...]). Organ odwoławczy powinien więc ponownie rozważyć tę kwestię w oparciu o dokładne ustalenia stanu faktycznego i prawnego na terenie wskazanych wyżej działek inwestora. W tym kontekście ponownej oceny wymaga więc również udzielona zgoda Prezydenta [...] na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. (postanowienie Nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., str. 128 projektu budowlanego). Wątpliwości budzi, że udzielone odstępstwo dotyczy przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia, natomiast jego treść jest powiązana z treścią § 14 ust. 2 rozporządzenia. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że wyrażenie zgody na odstępstwo podyktowane było rozmiarami nieruchomości tj. dz. ew. nr [...]. Z mapy załączonej do projektu budowlanego wynika, że zwężenie ciągu pieszo-jezdnego na działce nr [...] do 4 m następuje na wysokości budynku znajdującego się na tej działce. Z drugiej strony, jak wskazują skarżący, znajduje się ogrodzenie. Zatem oceny wymaga czy okoliczności te, jak również skala kilku inwestycji planowanych równolegle na działkach inwestora nie mają wpływu na prawidłowość udzielonego odstępstwa. Okoliczności te nie zostały należycie rozważone przez organ II instancji, który bardzo ogólnikowo odniósł się do zarzutów odwołania, nie analizując sytuacji faktycznej, jaką może spowodować zapewnienie dojazdu dla planowanej inwestycji w sposób przyjęty w projekcie zagospodarowania terenu, czym naruszył art. 7 i 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 4 w związku z art. 32 ust. 2 pkt 4 Prawo budowlane, przez stwierdzenie, że projektodawca spełnił wszystkie warunki, w sytuacji, gdy przedstawiony projekt oparty jest o drogę dojazdową, co do której wnioskodawca nie jest uprawniony do dysponowania i zmiany sposobu użytkowania drogi dojazdowej i która nie jest drogą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych oraz przyjęcie, że obsługa ruchu do projektowanej nieruchomości odbywać się będzie przez drogę wewnętrzną przechodzącą przez działki [...], podczas gdy tymi działkami inwestor nie ma prawa dysponować, a na działkach tych nie znajduje się droga wewnętrzna. W części tekstowej projektu zagospodarowania terenu (str. 10-11, Wjazd na teren i obsługa komunikacyjna) wskazano, że "obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji odbywać się będzie z drogi publicznej ul. P. pośrednio poprzez wew. drogę dojazdową stanowiącą (służebność gruntowa – załącznik) część dz. ew. nr [...] z obrębu [...]. W celu spełnienia par. 14 ust. 1 rozporządzenia (...) uzyskano odstępstwo od w/w przepisu – załącznik." Do projektu załączono mapę sytuacyjną A0, z której wynika, że inwestor jest współwłaścicielem działki nr [...] oraz przysługuje mu służebność przejścia i przejazdu po działkach nr [...] pasem biegnącym wzdłuż południowych granic tych działek o szerokości 5 m. Rację mają skarżący, że na działkach [...] nie przebiega droga publiczna, ani droga wewnętrzna. Droga wewnętrzna (ciąg pieszo-jezdny) przebiega wyłącznie po działce nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Ustalenia projektu budowlanego w zakresie obsługi komunikacyjnej działki inwestycyjnej powinny być dokładne i precyzyjne, aby można było stwierdzić spełnienie warunków z § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Część opisowa projektu zagospodarowania terenu wymaga więc ewentualnej korekty w tym zakresie. Zasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 20 ustawy Prawo budowlane przez przyjęcie, że odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi projektant, a na podstawie tego przepisu organ nie jest zobowiązany do zbadania zgodności z prawem projektu budowlanego. Takie stanowisko organu jest sprzeczne z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który nakazuje organowi przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W tym przypadku organ miał obowiązek zbadać zgodność projektu zagospodarowania terenu z § 14 rozporządzenia. W odniesieniu do zarzutu skargi, dotyczącego wprawdzie błędu w ustaleniach faktycznych, lecz w zasadzie kwestionującego prawo inwestora do dysponowania działkami skarżących na cele budowlane, na których ma on ustaloną służebność, wskazać należy, iż zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 3 pkt 11 ustawy, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 listopada 2006 r., II OSK 1339/05 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością, o którym mowa w pow. art. 32 ust. 4 pkt 2 dotyczy terenu budowy, tj. przestrzeni, w której prowadzone są roboty budowlane wraz przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy (art. 3 pkt 10 Prawa budowlanego). Dojście i dojazd do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę nie jest ani nieruchomością, na której ma być wykonywany zamierzony obiekt budowlany lub jakiekolwiek roboty, związane z infrastrukturą, ani terenem budowy. W tej sprawie inwestor wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane działkami budowlanymi nr [...] i [...], na których ma być realizowana inwestycja. W odniesieniu do działek nr [...] inwestor błędnie wskazał w oświadczeniu, że przysługuje mu prawo do dysponowania tymi działkami na cele budowlane, gdyż przysługuje mu do tych nieruchomości wyłącznie służebność przejazdu i przechodu. Ocena czy inwestorowi przysługuje prawo dojścia i dojazdu do działki budowlanej powinna być dokonywana w ramach spełnienia warunków z § 14 ww. rozporządzenia w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503), zgodnie z którym, dostęp do drogi publicznej to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Inwestor załączył do projektu budowlanego dokumenty, z których wynika, że przysługuje mu służebność przejazdu i przechodu przez działki nr [...]. Skarżący nie kwestionują w zasadzie okoliczności przebiegu służebności po ich działkach, lecz kwestionują niezgodność planowanego przez inwestora wykorzystania tego terenu (pasa gruntu, na którym ustanowiona jest służebność) z treścią tego ograniczonego prawa rzeczowego oraz możliwość przeniesienia tego prawa po podziale działek inwestycyjnych na rzecz właścicieli projektowanych budynków. Organ powinien więc ustalić na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów, jaka jest treść przysługującej inwestorowi służebności i czy na podstawie tego prawa możliwe jest zapewnienie dojazdu do działek nr [...] i [...] z uwzględnieniem planowanej tam inwestycji. W odniesieniu do zarzutu pominięcia przez organ dowodu w postaci prawomocnego postanowienia sądu karnego, potwierdzającego, że projekt budowlany oparty jest o nieprawdziwe oświadczenia inwestora, wskazać należy, iż załączonym do skargi postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. Sąd utrzymał w mocy postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] października 2021 r. o umorzeniu postępowania w sprawie z uwagi na brak znamion czynu zabronionego z art. 233 § 6 k.k. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że P. R. nie posiadał prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, lecz posiadał jedynie służebność na tej nieruchomości polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez te nieruchomość. Wpisanie wskazanej nieruchomości w oświadczeniu inwestora wydaje się być wynikiem błędu lub niezrozumienia przez P. R., w jaki sposób należy wypełnić to oświadczenie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ art. 75 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie oświadczenia od wnioskodawcy, że ma prawo dysponować wskazanymi działkami na cele budowlane w sytuacji, gdy właściciele tych działek zaprzeczają tej okoliczności, a brak jest jakiegokolwiek dokumentu, który by to potwierdzał, wskazać należy, iż jeżeli inwestor złożył nieprecyzyjne oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane lub zawarł tam dodatkowe informacje o przysługującej mu służebności przejazdu i przechodu na określonych działkach, to dokument ten podlega ocenie organu architektoniczno-budowlanego w połączeniu z opisem inwestycji i dokumentami załączonymi do projektu budowlanego. W tej sprawie organ prawidłowo uznał, że prawo inwestora do działek nr [...] jest jedynie ograniczonym prawem rzeczowym (służebnością), na które inwestor powołał się celem uzasadnienia swojego uprawnienia do dojazdu i dojścia do działki inwestycyjnej, a nie celem wykazania prawa do dysponowania tymi działkami na cele budowlane. W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego pominięcia przez organ, że wnioskodawca złożył równocześnie inne wnioski o pozwolenie na budowę dotyczące działek z tego samego obszaru (nr [...]), a skutki oddziaływania tych inwestycji powinny być oceniane łącznie ze względu na wpływ inwestycji na środowisko, wskazać należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Organy obu instancji nie odniosły się do tej kwestii w uzasadnieniach wydanych decyzji, zatem kwestia ta wymaga dokonania dodatkowej analizy w kontekście zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., orzekł, jak w sentencji. Ponownie rozpoznając przedmiotową sprawę, organ odwoławczy powinien zastosować się do poszczególnych wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku, ponownie sprawdzić czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz ocenić czy w sprawie nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.