VII SA/Wa 996/14

PostanowienieWSA w Warszawie2014-07-11

Skład orzekający: Ewa Kowalska - Hupko

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy osoba fizyczna, która uzyskuje stały dochód, posiada oszczędności i spłaca kredyt hipoteczny, może zostać zwolniona od kosztów sądowych lub ustanowiony jej adwokat w ramach prawa pomocy?
Ratio decidendi
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania i powinno być stosowane jedynie w sytuacjach, gdy strona rzeczywiście nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla podstawowych potrzeb życiowych swoich i rodziny. Uzyskiwanie stałego dochodu, posiadanie oszczędności oraz spłacanie kredytu hipotecznego, przy braku problemów z jego spłatą, nie uzasadnia przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym ani częściowym, gdyż nie pozbawia strony możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Stan faktyczny
Skarżący S. Z. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wskazał, że otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 5.536 zł miesięcznie, posiada oszczędności w wysokości 3.000 zł, a posiadane środki przeznacza na spłatę kredytu hipotecznego i prace budowlane. Sąd uznał, że sytuacja majątkowa skarżącego nie uzasadnia przyznania prawa pomocy.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono S. Z. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić S. Z. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. S. Z. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z treści wniosku wynika, że skarżący posiada dom o powierzchni użytkowej 91,9 m2. We wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym pozostaje żona oraz syn. Skarżący wskazał, że otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 5.536 zł miesięcznie, posiada oszczędności w wysokości 3.000 zł. Oświadczył jednocześnie, że spłaca kredyt hipoteczny, posiadane zasoby pieniężne w całości przeznaczone są na spłatę zaciągniętych zobowiązań dotyczących trwających obecnie prac budowlanych na jego posesji. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy też zauważyć, że przyznanie prawa pomocy stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej uczestnictwem w postępowaniu przed sądem administracyjnym (art. 199 ustawy). Zatem prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Instytucja przyznania prawa pomocy została stworzona w celu zapewnienia realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom ubogim, znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i finansowej, nie posiadającym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Strona musi zatem wykazać, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia poczynienie odstępstwa od reguły określonej w art. 199 ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz sytuację finansową S. Z. uznano, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak również w zakresie częściowym. Skarżący uzyskuje stały dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 5.536 zł, posiada też oszczędności w wysokości 3.000 zł. Uzyskiwane dochody oraz oszczędności nie pozwalają na stwierdzenie, że poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika pozbawi skarżącego możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych własnych i rodziny Oceny tej nie zmienia też fakt, że skarżący spłaca kredyt hipoteczny. Zauważyć trzeba, że bank udzielając skarżącemu kredytu musiał ocenić jego sytuację finansową jako umożliwiającą ponoszenie obciążeń z tym związanych, skarżący nie wskazuje też, by miał problemy ze spłatą kredytu z uzyskiwanych dochodów. Podkreślić też trzeba, że zobowiązania cywilnoprawne, w tym i zobowiązania kredytowe, nie mogą mieć pierwszeństwa przed kosztami postępowania sądowego (por. postanowienia NSA z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 72/12 - Lex nr 1121302 oraz sygn. akt II OZ 81/12 - Lex nr 1121304, z dnia 3 marca 2011 r. sygn. II OZ 130/11 Lex nr 1080416, z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. II FZ 234/11 Lex nr 821432). W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło