VII SAB/Wa 197/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2019 r. sygn. akt IV SAB/Wa 362/18 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 2 października 2019 r. sygn. IV SAB/Wa 362/18 oddalił wniosek A. P. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. D. od orzekania w sprawie ze skargi A. P. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Pismem z 27 października 2019 r. skarżąca wystąpiła o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. postanowieniem z 2 października 2019 r., wnosząc jednocześnie na nie zażalenie. W wyniku rozpoznania zażalenia od ww. postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 23 stycznia 2020 r. sygn. I OZ 1386/19 orzekł o jego oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII powołanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Powyższe oznacza, że dopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego zarówno prawomocnym wyrokiem, jak i postanowieniem wydanym przez sąd. Warunek zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem nie jest spełniony zarówno w przypadku, kiedy orzeczenie, które ma zostać podważone w drodze wniesienia skargi o wznowienie, nie jest prawomocne, jak i w sytuacji, kiedy orzeczenie to jest co prawda prawomocne, ale nie kończy postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej. Zastrzec w tym kontekście należy, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie, a nie w dacie jej rozpoznawania przez sąd (por. postanowienie NSA z 19 lipca 2019 r. sygn. I OSK 1/18; wyrok NSA z 26 września 2018 r. sygn. II FSK 424/18; postanowienie NSA z 20 czerwca 2018 r. sygn. II FSK 1327/18; postanowienie NSA z 17 lutego 2012 r. sygn. akt I OSK 210/12). Wymóg zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem sądu odnosi się natomiast do warunku, zgodnie z którym skargą o wznowienie może zostać objęte wyłącznie orzeczenie kończące postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej. Instytucja wznowienia postępowania nie ma zatem zastosowania do postanowień o charakterze procesowym, które nie kończą postępowania i są wydawane w postępowaniach incydentalnych (por. postanowienie NSA z 23 października 2018 r. sygn. I OZ 942/18; postanowienie NSA z 19 stycznia 2016 r. sygn. I OZ 1735/15). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem z 2 października 2019 r. odmawiającym wyłączenia sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od orzekania w zakresie rozpoznania skargi na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co determinuje uznanie, że złożona skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie spełnia przywołanego wyżej warunku skierowania jej względem orzeczenia kończącego postępowanie w rozumieniu art. 270 p.p.s.a. Postanowienie odmawiające wyłączenia sędziego nie kończy postępowania sądowego, a zatem niezależnie, jakie wadliwości dostrzega skarżąca w kwestionowaniu orzeczeniu, nie jest możliwe wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem rozstrzygającym kwestię wpadkową wynikłą w toku rozpatrywania złożonej przez skarżącą skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, poddając ocenie dopuszczalności złożoną przez skarżącą skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z 2 października 2019 r., jest zobowiązany równocześnie uwzględnić tę okoliczność, która ma związek ze stwierdzeniem, że kwestionowane postanowienie w dacie wniesienia skargi nie uzyskało waloru prawomocności. Wskutek wniesienia przez skarżącą zażalenia na ww. postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jego oddaleniu dopiero postanowieniem z 23 stycznia 2020 r. i jakkolwiek przedstawione wyżej uwagi mające na uwadze przedmiot wydanego postanowienia nie pozwalają skargi o wznowienie traktować jako przedwczesnej, gdyż taka cecha może zostać przypisana wyłącznie czynności procesowej, która ma szansę w określonych warunkach stać się prawnie skuteczna, to także wzgląd na ten aspekt, który ma związek z korzystaniem przez skarżącą w sposób równoczesny ze zwyczajnych i nadzwyczajnych środków zaskarżenia każe w działaniu strony skarżącej dostrzec jednoznaczne uchybienie treści art. 270 p.p.s.a. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 276 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.