VII SAB/Wa 29/17

Dnia 9 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. T. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie ustalenia czy dokonana przez Wojewodę [...] ocena prawidłowości sprawdzenia projektu budowlanego była zgodna z prawem postanawia odrzucić skargę H. T. w piśmie z dnia 26 kwietnia 2017 r. (data nadania w UP) wniósł skargę do Sądu na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie ustalenia czy dokonana przez Wojewodę [...] ocena prawidłowości sprawdzenia projektu budowlanego była zgodna z prawem. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że nie mieści się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym nie podlegaj kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 478/09, z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 241/09 oraz z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt I OSK 26/07, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2, 2a i 3 p.p.s.a. Tym samym, skarga złożona do Sądu I instancji powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. W tym miejscu stwierdzić należy, iż skarga H. T. dotyczy wprawdzie jednego z obowiązków należących do organu, jednak nie wymienionych w art. 3 p.p.s.a. jako podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W piśmie z 17 lutego 2017 r. skierowanym do organu skarżący wniósł o "podjęcie działań mających na celu wyjaśnienie nie honorowania przez administrację architektoniczno-budowlaną Starosty [...] i Wojewody [...] mojego uprawnienia do sprawdzania projektów budowlanych". Wg organu z pisma tego wynika, że H. T. zwraca się o przeprowadzenie kontroli działań podejmowanych przez wskazane organy w zakresie sprawdzania prze te organy posiadania uprawnień budowlanych przez osoby pełniące funkcje projektanta. W skardze do Sądu skarżący wyraził niezadowolenie z bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii ustalenia czy dokonana przez Wojewodę [...] ocena prawidłowości sprawdzenia projektu budowlanego budynku dokonana przez H. T. - była zgodna z prawem. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zatem zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy skarga H. T. mieści się w jednej z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a., na którą przysługiwałaby skarga do Sądu. W ocenie Sądu, okoliczności i wnioski wyżej opisane wskazują, że skargę H. T. należy potraktować jako skargę złożoną w trybie działu VIII k.p.a. Postępowanie w sprawach skarg i wniosków zostało uregulowane w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego, którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 - 240, normuje postępowanie skargowe. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Podkreślić należy, iż w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono także innym, niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga, o której stanowi art. 227 k.p.a., nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani sądowoadministracyjnego. Strona niezadowolona ze sposobu załatwienia jej sprawy przez organ może złożyć skargę do organu właściwego - organu wyższego stopnia, a postępowanie prowadzone w tym trybie kończy się wydaniem rozstrzygnięcia (aktu), na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wskazać należy, iż skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Skoro zaś w tych sprawach nie jest właściwy sąd administracyjny, to skarga na działanie organu, wniesiona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, była niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd administracyjny kontroluje jedynie legalność prawnych form działania organów administracji publicznej, zaskarżalnych do sądu administracyjnego i tylko w takim zakresie może badać także skargę na bezczynność. Zdaniem Sądu, wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu i skargę odrzucił.