VII SAB/Wa 365/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na bezczynność R. w sprawie nadania stopnia naukowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu G. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Przedmiotem skargi G. B. ("skarżący") jest bezczynność Rady Dyscypliny Naukowej [...] ("RDN") w postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego. W skardze skarżący zarzucił [...]/RDN naruszenie art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 oraz art. 37 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie w bezczynności przez organ. W uzasadnieniu skargi przedstawiono, że komisja habilitacyjna powołana w sprawie nadania stopnia habilitowanego w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych w dyscyplinie automatyka, elektronika, elektrotechnika i technologie kosmiczne w postępowaniu wszczętym przez skarżącego, od dnia posiedzenia (tj. 10 listopada 2023 r.) nie podjęła decyzji administracyjnej spełniającej wymogi art. 107 § 1 i 3 k.p.a. do czego jest zobowiązana na mocy art. 221 ust. 12 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm., dalej: "p.s.w.n.") w terminie 30 dni od posiedzenia komisji habilitacyjnej na piśmie, do czego jest zobowiązany na podstawie art. 109 k.p.a. Brak wypełnienia obowiązku wydania zgodnej z prawem decyzji administracyjnej faktycznie pozbawia skarżącego prawa do wniesienia odwołania do Rady Doskonałości Naukowej ze względu na niemożliwość ustalenia terminu wskazanego w art. 193 ust. 1 p.s.w.n. Skarżący przedstawił, że 10 września 2024 r. zwrócił się z ponagleniem w sprawie, jednak pozostało ono bez odpowiedzi. Odpowiadając w imieniu RDN na skargę, Rektor – [...] wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Do bezczynności, w myśl powyższego przepisu, dochodzi w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. W postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. (v. art. 178 ust. 3 p.s.w.n.). Jednocześnie w ustawie tej nie unormowano ograniczenia stosowania przepisów art. 35-37 k.p.a. w postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, jak uczyniono to wobec innych postępowań, unormowanych w p.s.w.n. (por. art. 53 ust. 3, art. 58 i art. 270 p.s.w.n.). Tym samym prawnie dopuszczalne jest wniesienie w trybie art. 37 k.p.a. ponaglenia w przypadku opieszałego działania podmiotu habilitującego w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, jak i sądowoadministracyjna kontrola tej opieszałości. Jednakże zauważenia wymaga, że skarżący wniósł skargę na bezczynność RDN w sprawie postępowania habilitacyjnego, zainicjowanego jego wnioskiem z 13 marca 2023 r., już po zakończeniu sprawy przed RDN. Powyższa skarga została nadana w placówce operatora pocztowego 28 października 2024 r. Przed wniesieniem powyższej skargi RDN uchwałą nr [...] z dnia [...] odmówiła nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie "nauk inżynieryjno-technicznych" w dyscyplinie "automatyka, elektronika, elektrotechnika i technologie kosmiczne". Tym samym, działając na podstawie art. 221 ust. 12 p.s.w.n., zakończyła postępowanie habilitacyjne podejmując uchwałę, która zgodnie z § 7 ust. 31 Uchwały Senatu [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia "Sposobu postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego w [...] spełnia warunki decyzji administracyjnej w przedmiocie podjęcia decyzji o nadaniu stopnia doktora habilitowanego albo odmowie jego nadania. Przytoczony stan faktyczny wskazuje, że skarga wniesiona przez skarżącego nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, a to na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przede wszystkim Sąd wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt. II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Identyczne stanowisko, dotyczące dopuszczalności skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, zostało zawarte w uchwale podjętej przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21. Oceniając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, Sąd w pełni aprobuje przytoczony pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po podjęciu Uchwały RDN z [...] należało uznać, że skarga ta jest niedopuszczalna. Zakończenie postępowania w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego przez RDN przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność organu w tej sprawie. Niezależnie od powyższego zauważenia wymaga, że skarżącemu nie doręczono uchwały RDN z [...], tym samym uniemożliwiając mu wniesienie odwołania do Rady Doskonałości Naukowej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że dopiero 30 października 2024 r. (tj. po wniesieniu skargi) nadano adresowaną do skarżącego przesyłkę, zawierającą ww. uchwałę. Podzielając dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd Sąd wskazuje jednak, że do kognicji sądów administracyjnych nie należy kontrola czynności doręczenia decyzji bądź zwłoki organu w jej doręczeniu. Trafnie wskazuje się, że prawidłowość i skuteczność doręczenia nie podlega kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 września 2019 r., sygn. akt I OSK 1031/19; z 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2269/19; z 17 maja 2019 r., sygn. I OSK 1047/19; z 10 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 171/15; z 30 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1979/14). W tym stanie rzeczy – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w pkt I sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.