VII SO/Wa 21/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.M. B. o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. M.W. I.N. B. postanawia: I. wymierzyć M.W. I.N. B. grzywnę w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych) za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi P.M. B. z dnia [...] grudnia 2012 r. (data wpływu do organu); II. zasądzić od M.W. I.N. B. na rzecz P.M. B. kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. P. M. B., dalej wnioskodawca, zastępowany przez pełnomocnika S. B., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...]. W. I. N. B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze, po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej [...] wykonanie obowiązku doprowadzenia kominów wentylacyjnych znajdujących się na tarasach przynależnych do lokali mieszkalnych nr [...] w zespole budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. S. w [...] do stanu zgodnego z prawem. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygn. akt VII SA/Wa 581/14. W związku z pismem wnioskodawcy z dnia [...] maja 2014 r. zarządzeniem z dnia [...] lipca 2014 r. wezwano wnioskodawcę do sprecyzowania treści w/w pisma poprzez wskazanie, czy pismo to jest wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi z dnia [...] grudnia 2012 r. W odpowiedzi wnioskodawca wniósł o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., z tytułu nieprzekazania Sądowi jego skargi. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ wniósł o oddalenie wniosku. W uzasadnieniu podał, że uwzględnił w całości skargę wnioskodawcy z dnia [...] grudnia 2012 r. i decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] oraz na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone przez organ II instancji. Wyjaśnił, iż jakkolwiek odpowiedź na skargę wnioskodawcy z dnia [...] grudnia 2012 r. została przekazana do Sądu w dniu [...] kwietnia 2014 r., to jednak organ uczynił zadość żądaniom wnioskodawcy uznając tę skargę w całości za zasadną. W sytuacji gdy organ nie pozostaje w bezczynności w dacie orzekania przez Sąd w sprawie wymierzenia grzywny, brak jest podstaw do podejmowania postanowienia dyscyplinującego. Nieprzekazanie skargi do Sądu po jej uwzględnieniu przez organ związane było z wątpliwościami przy interpretowaniu przepisów ustawy i błędnym przyjęciem, że uwzględnienie skargi nie powoduje konieczności jej przekazania do Sądu jako już rozpatrzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Rozstrzygając w przedmiocie nałożenia grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd musi rozważyć, czy doszło do naruszenia przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. czy doszło do sytuacji, w której organ przekazał skargę sądowi z naruszeniem obowiązku przekazania jej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Na wstępie wskazać należy na przebieg sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 581/14, której dotyczy przedmiotowy wniosek. Skarga wnioskodawcy (pismo z dnia [...] grudnia 2012 r.) wpłynęła do [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] grudnia 2012 r. Zatem trzydziestodniowy termin na przekazanie do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy upływał z dniem 28 stycznia 2013 r. Przedmiotowa skarga, pomimo że czytelnie zaadresowana do tut. Sądu, została przez organ włączona do akt administracyjnych innej sprawy (dot. postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]) i to te akta, jako całość, wraz z inną skargą na w/w postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. zostały przekazane Sądowi w dniu 11 marca 2013 r., a sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt VII SA/Wa 491/13. Dopiero w skutek pisma organu z dnia [...] marca 2014 r. - w którym organ zwrócił się do tut. Sądu z prośbą o przekazanie skargi wnioskodawcy z dnia [...] grudnia 2012 r. na decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], która została przesłana do tut. Sądu przy odpowiedzi na skargę z dnia [....] marca 2013 r. przekazującą skargę na postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] - skarga z dnia [...] grudnia 2012 r. została znaleziona w w/w aktach administracyjnych, a następnie zarejestrowana w dniu [...] marca 2014 r. pod sygn. akt VII SA/Wa 581/14. Z opisanych okoliczności sprawy wynika zatem, że nie doszło do formalnego, nakazanego przepisem art. 54 § 2 p.p.s.a., przekazania przez organ Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ uchybił obowiązkowi przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Określając wysokość grzywny Sąd zważył, iż ustawodawca wprowadził pewną swobodę, określając jedynie górną granicę grzywny. Jej wysokość w pozostałym zakresie została pozostawiona uznaniu sądu. W tej sytuacji koniecznym staje się jej zindywidualizowanie, a więc wskazanie przyczyn, które legły u podstaw jej wymierzenia w konkretnej wysokości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 2005/12). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r. (M.P. z 2014 r., poz. 146) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej wyniosło 3650,06 zł. Zatem maksymalny wymiar grzywny to 36500,60 złotych. Grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco – restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 278/13). Wyłączną przesłanką jej orzeczenia jest niewypełnienie przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w ustawowym terminie. Nawet skorzystanie przez organ z uprawnienia do autokontroli, wynikającego z art. 54 § 3 p.p.s.a. nie oznacza automatycznego zwolnienia organu z obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 445/14, czy z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 474/13). Z kolei to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość, ponieważ zadaniem grzywny nie jest tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, lecz także represyjnej i prewencyjnej. Organ przekazujący skargę nie jest również uprawniony do zastępowania sądu administracyjnego w badaniu braków formalnych skargi lub też innych braków przesądzających o jej niedopuszczalności. W ocenie Sądu grzywna w wysokości 200 zł wystarczająco powinna zdyscyplinować organ do działania w sposób określony w art. 54 § 2 p.p.s.a., przy czym należy zauważyć, iż organ uwzględnił skargę w całości, co wpłynęło łagodząco na wysokość grzywny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. I postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez wnioskodawcę wpis w kwocie 100 zł.