VIII SA/Wa 1058/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z [...] listopada 2021 r. A. K. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] września 2021 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm; dalej: "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpatrując zatem wniosek strony złożony w trybie powołanego wyżej przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, które stanowią: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, jak przyjmuje się jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych, przedmiotem ochrony tymczasowej przewidzianej w powyższym przepisie mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 142/11 oraz z 26 września 2013 r., sygn. akt II OZ 791/13; dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://cbois.nsa.gov.pl). Nadto zasadą jest, że przymiotu wykonalności nie posiadają akty administracyjne odmowne (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 641/13 LEX nr 1432680). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienia NSA: z 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, z 14 października 2021 r. sygn. akt III FZ 657/21). Odnosząc powyższe rozważania do realiów rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygniecie nie stwierdza ani nie tworzy zatem po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Oznacza to więc, że nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. W związku z tym, że postanowienie to nie podlega realizacji (czy to w sposób dobrowolny, czy przy zastosowaniu przymusu egzekucyjnego), a także nie nakłada na stronę obowiązków i nie powoduje skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, wniosek o wstrzymanie jego wykonania nie może być uwzględniony. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł, jak w sentencji.