VIII SA/Wa 1086/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent Miasta R. (zwany dalej: "Prezydent", "organ I instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom – K. W. i S. S. pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego (sklepy, biura) z garażem podziemnym wraz z budową wewnętrznej instalacji gazowej, na terenie nieruchomości położonej przy ul. T. [...] w R., oznaczonej nr ewid. [...], [...], [...], [...], arkusz [...], obręb [...], [...], arkusz [...], obręb [...]. Pismem z dnia [...] października 2010 r., K. D. (zwany dalej: "skarżący", "strona"), będący właścicielem lokalu nr [...] w budynku przy ul. W. [...] wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. Po ustaleniu daty i okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania, postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., Prezydent wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją własną z dnia [...] lipca 2010 r., a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., orzekł o odmowie uchylenia ww. decyzji ostatecznej. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania Wojewoda [...] (zwany dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podstawę powyższego stanowiło stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż ustalenie przymiotu strony w tym postępowaniu winno być oceniane w kontekście regulacji art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej: "p.b."). Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] lipca 2010 r. Na skutek złożonego przez stronę odwołania, Wojewoda po raz wtóry orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na uchybienia formalne (brak wyłączenia pracownika organu). Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., Prezydent działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., po raz kolejny orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego (sklepy, biura) z garażem podziemnym wraz z budową wewnętrznej instalacji gazowej, na terenie nieruchomości położonej w R. przy ul. T. [...], oznaczonej nr ew. [...], [...], [...], [...], arkusz [...], obręb [...], [...], arkusz [...], obręb [...]. Uzasadniając podjętą decyzję organ I instancji wskazał, iż skarżący jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej nr [...], która znajduje się po wschodniej stronie terenu inwestycji. Nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, lecz dzieli ją pas terenu działki oznaczonej nr [...]. Prezydent wyjaśnił, iż podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż wydane pozwolenie na budowę, a w szczególności urządzenie dojazdu w bezpośrednim sąsiedztwie budynku w którym znajduje się jego lokal, a także emisje pochodzące z umiejscowionej wentylacji na dachu parterowej części inwestycji, w postaci hałasu z urządzeń wentylujących garaż, przedostawania się spalin, drgań i hałasu związanych z ruchem samochodów nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej. Zanegował, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu, gdyż wówczas jest to oddziaływanie faktyczne, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Organ wywiódł, że takie skutki funkcjonowania projektowanego obiektu jak: kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, zniszczenie nawierzchni drogi, nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której ma powstać planowana inwestycja, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektu budowlanego, jego rodzaju i miejscu posadowienia. Podał, iż z analizy materiału dowodowego sprawy przeprowadzonej przed wydaniem przedmiotowego pozwolenia wynika, że działka nr [...], będąca we współużytkowaniu wieczystym skarżącego, nie znajduje się w granicach obszaru oddziaływania wskazanej inwestycji, tj. budowy budynku handlowo-usługowego. W konsekwencji strona nie posiada legitymacji procesowej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 k.p.a. W odwołaniu wniesionym na powołaną decyzję skarżący wskazał, iż nie kwestionuje decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, a tylko usytuowanie i przebieg wjazdu i wyjazdu z podziemnego parkingu na drogę dojazdową do bloków przy ul. W. [...] i T. [...]. W konsekwencji wniósł o uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2010 r. w zakresie zgody na urządzenie ww. dojazdu. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013 r. organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie oraz specyfiki postępowania wznowieniowego Wojewoda podał, iż wnioskując o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2010 r. skarżący powołał się na przesłankę, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a mianowicie, że powinien być uznany za stronę postępowania z uwagi na zastrzeżenia co do prawidłowości realizacji obsługi komunikacyjnej do budynku handlowo - usługowego przy ulicy T. Wskazał także, iż wobec ustalenia terminowości złożonego żądania, organ I instancji orzekł o wznowieniu postępowania w sprawie, bowiem w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, ocena przymiotu strony odbywa się w ramach wznowionego postępowania. Po przedstawieniu treści obowiązujących w tym zakresie przepisów art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt p.b. organ odwoławczy wywiódł, iż niezbędne dla ustalenia przyznania skarżącemu przymiotu strony w niniejszej sprawie konieczne jest ustalenie, czy konkretny przepis prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Za istotne uznał, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu takiej nieruchomości, prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstaw do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć interes faktyczny, a nie interes prawny. Nie jest zatem tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu, bowiem takie rozumienie obszaru oddziaływania odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń. W konsekwencji takie skutki jak np. hałas, zalewanie wodami opadowymi na skutek niewydolności sieci kanalizacji deszczowej czy w wyniku uczynienia nieprzepuszczalną znacznych powierzchni ziemi, wzmożony ruch samochodowy, zniszczenie nawierzchni drogi publicznej, nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o pozwolenie na budowę dla tego obiektu. Również sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest stanowi podstawy do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu można określić na podstawie konkretnych parametrów danej inwestycji. W przedmiotowej sprawie w ocenie Wojewody nieruchomość nr [...], której współużytkownikiem wieczystym jest skarżący nie znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji. Planowana inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów prawa, które miałyby negatywny wpływ na nieruchomość należącą do skarżącego. Inwestycja ta jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem z 2002 r."). Planowany obiekt zgodnie z projektem zagospodarowania terenu znajduje się w odległości ok. 10 m od budynku zlokalizowanego na działce nr [...]. Ww. inwestycja spełnia również założenia określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...]. Jednocześnie jak zaznaczył organ odwoławczy, ewentualne "immisje pośrednie" z jednej nieruchomości na inną, w aktualnym stanie prawnym mogą stanowić podstawę roszczeń odszkodowawczych, nie uzasadniają jednak przyznania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 p.b. Tym samym zarzuty naruszenia art. 28 pkt 2 i art. 3 ust. 20 p.b. są niezasadne, nie została zatem spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił, że projektowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi. Nie będzie również źródłem hałasu, ani zanieczyszczenia środowiska w stopniu uniemożliwiającym lub znacząco ograniczającym skarżącej korzystanie z jej nieruchomości. Nie spowoduje także naruszenia interesów osób trzecich. W konsekwencji stwierdził, iż udzielone inwestorom pozwolenie na budowę budynku usługowo-handlowego (sklepy, biura) z garażem podziemnym wraz z budową wewnętrznej instalacji gazowej, na terenie nieruchomości położonej w R. przy ul. T. [...], oznaczonej nr ew. [...], [...], [...], [...], arkusz [...], obręb [...], [...], arkusz [...], obręb [...], jest zgodne z wymogami p.b. Nie stwierdzono wystąpienia wskazanej przez skarżącego przesłanki wznowieniowej. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący podał, iż wydanie i podtrzymywanie zaskarżonej decyzji narusza jego własność w ten sposób, że dotyczy pozwolenia na budowę drogi dojazdowej do bloku, która kończy się na schodach. Droga ta nie spełnia warunków drogi publicznej ze względu na zbyt małą szerokość, a także nie była nigdy uważana za drogę publiczną (np. nie była nigdy odśnieżana i remontowana przez służby miejskiej). Zaznaczył, że nigdy powyższą drogą nie było dojazdu do posesji położonej przy ul. T. Zadaniem autora skargi wprowadzenie dojazdu do wielostanowiskowego podziemnego garażu jest równoznaczne z uciążliwościami takimi jak: hałas, drgania z powodu wzmożonego ruchu samochodowego, spaliny. Również władze miejskie przemilczały temat odbioru śmieci z tej posesji, co nie pozostaje bez znaczenia, gdyż śmieciarki to wielotonowe, potężne samochody, generujące znaczny hałas, często w godzinach rannych, zaś ich wzmożony ruch bezpośrednio pod oknami mieszkań pogorszy komfort mieszkańcom. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie kontroli sądu poddana została wydana w trybie wznowienia postępowania, decyzja o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt sprawy Prezydent decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., po rozpoznaniu wniosku inwestora, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego (sklepy, biura) z garażem podziemnym wraz z budową wewnętrznej instalacji gazowej, na terenie nieruchomości położonej w R. przy ul. T. [...]. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jako współużytkownik wieczysty nieruchomości oznaczonej nr [...], która znajduje się po wschodniej stronie terenu inwestycji. Nieruchomość ta nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, lecz dzieli ją pas terenu działki oznaczonej nr [...]. Jako podstawę wznowienia postępowania, skarżący wskazał przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy obu instancji uznały, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla ww. inwestycji. Przyczyną wydania takich rozstrzygnięć w sprawie było stwierdzenie, iż nieruchomość, której użytkownikiem wieczystym jest skarżący znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji. Skład orzekający uznał to stanowisko za prawidłowe. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją prawną, która pozwala na nadzwyczajne wzruszenie rozstrzygnięć mających przymiot ostateczności, a więc takich, od których nie przysługują już zwyczajne środki zaskarżenia umożliwiające ich wzruszenie w toku instancyjnego procedowania. Wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, której stosowanie jest dopuszczalne w sytuacjach ściśle określonych przepisami art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. W kontekście podjętego przez organy rozstrzygnięcia celowe jest dokonanie jego oceny w zakresie jego prawidłowości z unormowaniami art. 151 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.). W przypadku natomiast, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl art. 149 § 1 i 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei zgodnie z art. 146 k.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Decyzji nie uchyla się także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w pierwszej kolejności jest zbadanie podniesionych w danej sprawie przyczyn wznowienia w oparciu o regulacje art. 145 § 1, art. 145a oraz art. 145b k.p.a., a w razie stwierdzenia braku podstaw do uchylenia weryfikowanej decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisów, powinien on wydać decyzję o odmowie uchylenia zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie przyczyną złożenia wniosku o wznowienie postępowania była okoliczność pominięcia skarżącego jako strony w postępowaniu w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie, zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W takiej sytuacji wznowienie postępowania następuje wyłącznie na żądanie strony (art. 147 in fine k.p.a.). Podkreślić przy tym należy, iż zacytowane przepisy posługują się pojęciem "strony". Tymczasem stroną, na mocy art. 28 k.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny to zatem interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego, a to z tego względu, że decyzja administracyjna jest władczą konkretyzacją prawa administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 roku, I OSK 755/06, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W postępowaniu o wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawę uznania podmiotu za stronę w tym postępowaniu stanowi art. 28 ust. 2 p.b. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Za obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b., należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Aby uznać właściciela jakiejś nieruchomości za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ponadto należy rozróżnić dwa pojęcia, a mianowicie: "oddziaływanie na nieruchomość" i "oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający jej zagospodarowanie". Podkreślenia wymaga, że tylko drugie z tych pojęć stanowić będzie podstawę do ustalenia interesu prawnego strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Sąd podnosi także, iż sama potencjalna, teoretyczna możliwość ograniczeń w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania w sąsiedztwie obiektu budowlanego, bez potrzeby konkretyzowania rodzaju danego ograniczenia i realności jego powstania w okolicznościach danej sprawy, nie wystarcza do zaliczenia tej działki w obręb oddziaływania obiektu (por. także: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. II OSK 1772/11 – LEX nr 1270189, wyroki WSA: z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. II SA/Wr 205/13 – LEX nr 1329984 i z dnia 14 marca 2012 r. sygn. II SA/Gd 62/12 – LEX nr 1138390 ). Sąd podziela stanowisko, wedle którego dany podmiot ma prawo wywodzić swój interes prawny jako strona postępowania, jeżeli oddziaływanie obiektu - w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., powoduje naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, np. przepisów techniczno – budowlanych. Jak wskazano wyżej, tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają uprawnienie właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. W konsekwencji ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 28 ust. 2 p.b. należy interpretować z uwzględnieniem treści art. 5 ust. 1 pkt 1-9 p.b. W przepisie tym sformułowana została zasada ogólna prawa budowlanego, określająca, jakie wymagania powinien spełniać obiekt budowlany, jak również jego budowa i użytkowanie. Nadanie przepisowi rangi zasady ogólnej (generalnej) oznacza, że jego postanowienia wymagają uwzględnienia przy interpretowaniu innych postanowień tej ustawy oraz przepisów wykonawczych. Zaprezentowane poglądy mają swoje potwierdzenie w judykaturze, które stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyroki WSA: w Białymstoku z dnia 24 kwietnia 2013 r., II SA/Bk 947/12; w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., II SA/Łd 972/12; w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 1454/05; publ. cbois). Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu, organ powinien badać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek i zachowanie wymaganych prawem odległości (od granicy, od budynków), ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Należy każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego wyżej wymienionych. Jak wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę, której wzruszenia domaga się skarżący, sporna inwestycja realizowana jest na działkach nr [...], [...], [...] i [...], natomiast obszar oddziaływania obiektu obejmuje: nieruchomość inwestora tj. działki: [...], [...], [...] i [...] oraz działki: [...], [...] i [...]. Oceniając wniosek skarżącego organy potwierdziły, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji dotyczy ww. działek i w żadnym wypadku nie rozciąga się na działkę [...] do której tytuł posiada strona. Co istotne działkę [...] od działek, na których realizowana jest budowa oddziela stanowiąca drogę powiatową działka nr [...]. Realizowana na działkach inwestorów budowa stanowi budynek handlowo – usługowy, który oddalony jest o ok. 10 m od budynku sytuowanego na działce skarżącego. W ocenie organów obu instancji, planowany obiekt nie narusza przepisów techniczno – budowlanych, w szczególności rozporządzenia z 2002 r. Nie znajduje także uzasadnienia dla uznania przymiotu strony stanowisko skarżącego, że planowana inwestycja, w szczególności urządzenie dojazdu, a także emisje pochodzące z umiejscowionej wentylacji na dachu parterowej części inwestycji (tj. hałas z urządzeń wentylujących garaż) oraz spaliny, drgania i hałas związany z ruchem samochodów, oddziałują negatywnie na jego lokal. Ww. skutki funkcjonowania projektowanego obiektu (kurz, hałas, wzmożony ruch samochodowy, zniszczenie nawierzchni drogi), nie decydują o statusie strony właścicieli działek na nie narażonych. O naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Jak wynika z prawidłowych wyjaśnień organu odwoławczego poczynionych w tym zakresie ewentualne istnienie immisji pośrednich z jednej nieruchomości na inną, nie uzasadnia przyznania legitymacji strony, może jedynie być podstawą roszczeń odszkodowawczych. Wobec powyższego prawidłowo wywiodły organy, że realizowany obiekt nie ogranicza skarżącego w zagospodarowaniu jego działki, nie narusza więc interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości oraz uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 p.b.). Na marginesie zwrócić uwagę należy, że inwestorzy otrzymali zgodę Prezydenta Miasta R. (pismo z dnia [...] maja 2009 r.) na przejazd istniejącym ciągiem komunikacyjnym do nieruchomości, z zaznaczeniem, iż powyższe zezwolenie dotyczy wyłącznie samochodów osobowych. Również we wskazanym piśmie zaznaczono, ze korzystanie z przejazdu nie może stwarzać uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, również nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Także Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji (pismo z dnia [...] grudnia 2008 r.) zaznaczył, ze dojazd do nieruchomości przy ul. T. [...] może odbywać się dla samochodów osobowych poprzez istniejący zjazd, a następnie poprzez istniejąca drogę wewnętrzną. Tak więc m.in. powyższe "zgody" skutkowały wydaniem decyzji przez Prezydenta Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., w której to decyzji organ zmienił sposób obsługi komunikacyjnej projektowanego obiektu w ten sposób, że "dojazd do działek nr [...], [...], [...], [...] (dla samochodów osobowych) – z ulicy T., poprzez drogę wewnętrzną urządzoną na działce nr ew. [...] i bramę wjazdowa na posesji nr [...]". Decyzja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. poprzedzała wydanie decyzji nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Analiza treści skargi wskazuje, iż jej autor całkowicie pomija kwestie dojazdu dla samochodów osobowych. Sąd stwierdza, że postępowanie prowadzone było przez organy w sposób prawidłowy, a podjęte w sprawie decyzje odpowiadają zebranym dowodom oraz przepisom obowiązującym w spornej materii. W tej sytuacji zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.