VIII SA/Wa 1173/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Referent-stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu [...] maja 2014 r. Rada Miejska w S. (dalej "Rada Miejska", "organ"), działając na podstawie art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., zwanej dalej "u.p.z.p."), art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm., zwanej dalej "u.s.g.") oraz w związku z: uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego południowo-zachodniej części miasta S., uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie korekty załącznika graficznego do uchwały Nr [...] oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] października 2007 r. zmieniającą ww. uchwałę Nr [...], stwierdzając zgodność z ustaleniami "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S.", przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] listopada 2000 r., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2012 r, podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru południowo-zachodniej części miasta S., część III. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r., działając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., J. S. (dalej "skarżący", "strona") wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa wywołanego podjęciem ww. uchwały przez jej zmianę i wytyczenie dróg wewnętrznych bez ingerencji w jego działki oznaczone numerami: [...], [...] i [...]. Skarżący zaproponował, aby zakończenie planowanych dróg wewnętrznych, oznaczonych symbolami 2KPJ i 4KPJ, znajdowało się na działce o numerze ewidencyjnym [...] oraz aby wytyczyć dwie nowe drogi od ul. P. do działki nr [...]. Takie rozwiązanie, w ocenie skarżącego, byłoby bardziej racjonalne z uwagi na bliższy dostęp do nieruchomości od strony ul. P. Poza tym skarżący podniósł, że właściciele nieruchomości położonych na przedmiotowym obszarze mogliby swobodnie przeznaczyć swoje nieruchomości na cele budowlane bez konieczności wytyczania dróg wewnętrznych. Podział przekształconych nieruchomości budowlanych na mniejsze działki spowoduje zmniejszenie ich wartości, co może skutkować roszczeniem odszkodowawczym. Skarżący zarzucił, że organ przy wytyczaniu dróg wewnętrznych uwzględnił protest innego właściciela P. S., co świadczy o nierównym traktowaniu obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji i stanowi naruszenie zasady równości, praworządności oraz zasady zaufania do organów Państwa. Ostatecznie, w przypadku nieuwzględnienia jego propozycji, skarżący wniósł o przekształcenie dróg wewnętrznych w drogi publiczne i dokonanie wywłaszczenia, zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami. Na powyższe wezwanie Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi. W skardze, złożonej na powołaną uchwałę do sądu administracyjnego, skarżący, wnioskując o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej nieruchomości stanowiących jego własność, zarzucił naruszenie przepisów: 1/ art. 20 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p., art. 140 k.c., art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (RP) oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Obywatela przez nieuwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wymogów uwzględniania walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności w stosunku do terenów, określonych numerami: [...], [...] i [...]; 2/ art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 2 Konstytucji RP przez wytyczenie terenów ciągów pieszo-jezdnych 2KPJ i 4KPJ, zamiast nadania im statusu dróg publicznych; 3/ art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie wymogów dotyczących gospodarowania wodami w związku ze znajdującymi się w bliskiej odległości od planowanej drogi zbiornikami wodnymi i ujęciem wody pitnej; 4/ art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. i § 12 ust. 1 lit. b) zaskarżonej uchwały oraz załącznikiem nr 2 przez wprowadzenie ograniczeń dotyczących możliwości zmiany przeznaczenia działek na budowlane, dotyczących bezpośrednio działek o numerach: [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż wytyczenie dróg wewnętrznych spowoduje brak możliwości użytkowania jego działek w dotychczasowy sposób, tj. pod uprawy sadownicze. W wyniku planowanego podziału dotychczasowe działki skarżącego zostaną przedzielone "terenami ciągów pieszo-jezdnych 2KPJ i 4KPJ", co spowoduje ich podzielenie na 9 małych działek. Tym samym stracą one swoje dotychczasowe walory użytkowe. Nie ma konieczności wytyczania dróg wewnętrznych, aby działki można było przeznaczyć na cele budowlane, ponieważ obecnie wszystkie mają dostęp do drogi publicznej, a po wytyczeniu drogi oznaczonej symbolem 2KDD uzyskają dostęp również z drugiej strony. Skarżący zauważył, że władztwo planistyczne nie może być traktowane jako nieumotywowana przekonywująco ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ponadto skarżący podniósł, że po wniosku jednego z właścicieli nieruchomości, P. S., drogi oznaczone symbolami: 2KPJ i 4KPJ zostały skrócone i zakończone na działkach o numerach: [...] i [...]. Ta zmiana jest niezrozumiała i może świadczyć o nierównym traktowaniu obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji. Doprowadziło to do sytuacji, że planowane drogi kończą się w szczerym polu, kilkanaście metrów przed drogą publiczną, co może stać w sprzeczności z wymogami ładu przestrzennego. Wywiódł ponadto, że przedmiotowe ciągi pieszo-jezdne, jako przyszłe drogi dojazdowe, powinny zostać przekształcone w drogi publiczne, a co za tym idzie właściciele działek, przez które zostały wytyczone powinni zostać wywłaszczeni za stosownym odszkodowaniem. Brak takich regulacji może spowodować, iż właściciele działek znajdujących się na końcu dróg oznaczonych symbolami: 2KPJ i 4KPJ nie będą mieli możliwości dojazdu do nich i zostaną zmuszeni do występowania na drogę sądową o ustanowienie ewentualnych służebności. Skarżący wskazał również, że w zaskarżonej uchwale nie uwzględniono wymogów dotyczących gospodarowania wodami w związku ze znajdującymi się w bliskiej odległości od planowanej drogi zbiornikami wodnymi i ujęciem wody pitnej. Brak stosownych ekspertyz i opinii w związku z budową nowych dróg może doprowadzić do ewentualnego skażenia drogi. Poza tym skarżący zwrócił uwagę na wewnętrzną sprzeczność § 12 ust. 1 lit. b) zaskarżonej uchwały, w której wskazano, że na budowlane mogą być przekształcone tylko te działki, które mają szerokość 16 m, gdy tymczasem w odpowiedzi na uwagi strony dotyczące projektu planu, zawarte w załączniku nr 2 do zaskarżonej uchwały wskazano, że wytyczenie w tym miejscu ciągów pieszo-jezdnych da możliwość wydzielenia działek budowlanych o rozmiarach i parametrach, zgodnych z ustaleniami planu oraz właściwych obszarów podmiejskich. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi. Wyjaśniła, iż sporna uchwała nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podał, iż w opracowanym miejscowym planie zostały uwzględnione walory ekonomiczne przestrzeni. Już na etapie opracowywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy przedmiotowy teren został zakwalifikowany jako strefa osiedli obrzeżnych, na której zlokalizowane są tereny przeznaczone dla rozwoju funkcji mieszkalnictwa. Organ wskazał, że przyjęte w planie miejscowym rozwiązanie komunikacyjne daje właścicielom poszczególnych nieruchomości możliwość wydzielenia i zagospodarowania działek budowlanych zgodnie z wymaganiami w zakresie ładu przestrzennego. Niektóre działki, np. oznaczone numerami: [...] i [...] bez wytyczenia ciągu pieszo-jezdnego o symbolu 2KPJ byłyby pozbawione obsługi komunikacyjnej, a to z kolei stanowiłoby naruszenie przepisów u.p.z.p. Organ zaznaczył, że istnieje możliwość porozumienia się z gminą w sprawie przejęcia spornych dróg do jej zasobów jako gminnych dróg wewnętrznych. Odnośnie gospodarowania wodami organ zauważył, że wymagania, jakich należy przestrzegać w planowaniu przestrzennym, określa ustawa Prawo wodne. W art. 51-61 tej ustawy przewiduje się m.in. możliwość ustanawiania stref ochronnych ujęć wody oraz obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych. Dla przedmiotowych stref i obszarów ustawa ta określa dopuszczalne ograniczenia związane z przeznaczeniem terenów, sposobem korzystania oraz wymaganiami technicznymi dotyczącymi lokalizowanych na nim budynków. Rozstrzygnięcia te uwzględnia się w tworzonych aktach planistycznych. Organ wyjaśnił, że zlokalizowane na tym terenie źródełko (teren prywatny) nie jest, w myśl ustawy Prawo wodne, ujęciem wody pitnej oraz oczka wodne czy sadzawki nie są zbiornikami wodnymi, które wymagają wyznaczania stref ochronnych. Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi organ wyjaśnił, że określone w § 12 ust. 1 zaskarżonej uchwały parametry dotyczące nowo wydzielanych działek (16 m szerokość frontu działek) odnoszą się, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., do procedury scaleniowej. Część nieruchomości istniejących w granicach przedmiotowego planu miejscowego, z uwagi na swoje rozmiary, będzie wymagała połączenia z działką sąsiednią w celu wydzielenia działek budowlanych. Niezrozumiały dla organu jest zarzut skargi, że podział nieruchomości na mniejsze działki spowoduje obniżenie ich wartości, ponieważ obecnie większość terenu objętego planem jest użytkowana rolniczo, natomiast w planie jest on oznaczony jako tereny budowlane. Poza tym kwestie związane z ewentualnymi ograniczeniami w korzystaniu z nieruchomości regulują przepisy art. 36-37 u.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Stosownie zaś do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a."), obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały lub aktu w całości lub w części poprzez stwierdzenie nieważności albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa (art. 147 p.p.s.a.). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a. ). Przedmiotowa skarga została wniesiona do Sądu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała Rady Miejska w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą wydaną z zakresu administracji publicznej. Spełniona również została przesłanka bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, bowiem na wezwanie skarżącego z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ nie udzielił odpowiedzi. Do terminu wniesienia skargi opartej na art. 101 u.s.g. ma zastosowanie art. 53 § 2 p.p.s.a. i wynosi on 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie lub 60 dni od dnia wniesienia wezwania, jeżeli organ takiej odpowiedzi nie udzielił. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona w terminie, bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do organu w dniu [...] września 2014 r. (k. [...] akt sądowych), a skarga w dniu [...] października 2014 r. (k. [...] akt sądowych), czyli w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania (organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Kolejną kwestią było ustalenie, czy skarżący posiada interes prawny w żądaniu zbadania przez sąd administracyjny legalności zaskarżonej uchwały. Na podstawie art. 101 § 1 u.s.g. wnoszący skargę musi się wykazać nie tylko interesem prawnym (tak jak to mówi art. 28 k.p.a.), ale także jego naruszeniem. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera dopiero drogę do jej merytorycznego rozpoznania. Jeśli chodzi o pojęcie interesu prawnego jako przesłanki dopuszczalności skargi z art. 101 u.s.g., orzecznictwo NSA wypracowało w tym zakresie stanowisko, które można uznać za ugruntowane. Wskazać należy więc na podstawowe wyznaczniki prawne tego pojęcia, a mianowicie: a/ legitymację do wniesienia skargi daje naruszenie interesu prawnego, a nie faktycznego, b/ interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną c/ interes ten powinien być bezpośredni, własny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi już obecnie (a nie w przyszłości) powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (por. np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, Lex nr 192482, z dnia 18 stycznia 2007 r., II OSK 1627/06, Lex nr 315977). Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako przepisy prawa miejscowego, stanowią źródło norm, które mogą modyfikować dopuszczalne sposoby korzystania przez właściciela z nieruchomości. Jeżeli zatem zapisy planu dotyczą czyjejś nieruchomości, to należy przyjąć, że uchwała w przedmiocie planu (w sposób dopuszczalny lub nie) narusza interes prawny tego podmiotu. Jeśli więc skarżący ma nieruchomości położone na obszarze objętym kwestionowaną uchwałą i ustalenia jej mają istotne znaczenie w kwestii przeznaczenia jego nieruchomości, to już wystarczy do uznania, że interes prawny skarżącego został naruszony. Z tego punktu widzenia nie jest istotny ani zakres naruszenia tego interesu, ani nawet brak wymiernych efektów tego naruszenia (tak NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r., II OSK 350/10, publ. cbois). Każda regulacja, prowadząca do ograniczenia właściciela z możliwości korzystania z nieruchomości (nawet w przyszłości), gdzie musi się on - wbrew własnej woli - podporządkować, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich, określonych w art. 140 kodeksu cywilnego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2007 r., II SA/Wr 66/07, Dolno. 2007/286/3587). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy Sąd uznał, że skarżący, który brał czynny udział w postępowaniu planistycznym, posiada interes prawny do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w przedmiocie uchwalenia spornego planu miejscowego, ponieważ jest właścicielem działek, objętych planem, oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...] i [...]. Jego działki są położone na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol 4MN), przez które w planie przechodzą dwa ciągi pieszo-jezdne, oznaczone symbolami: 2KPJ i 4KPJ. Aktualnie skarżący działki te użytkuje rolniczo (sad i łąka), ale w przyszłości, zgodnie z planem, będzie miał możliwość ich zabudowy, uwzględniając ewentualnie konieczność ich scalenia. W związku z tym Sąd uznał, że wystąpiło w przedmiotowej sprawie naruszenie interesu prawnego skarżącego, jednak w granicach prawa i władztwa planistycznego gminy, przysługującego jej z mocy art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Na mocy przepisów tej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarach tej gminy. Wynika to wprost z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego, nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (vide: Z. Niewiadomski, "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H.Beck Warszawa 2006, s. 197-198, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 października 2008 r., II SA/Lu 342/08, Lex nr 463507, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 października 2012 r., II SA/Bk 370/12). Zdaniem Sądu, w sytuacji przeznaczenia przedmiotowego terenu już w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy do strefy osiedli obrzeżnych, na której są zlokalizowane tereny predysponowane dla rozwoju funkcji mieszkalnictwa, a w planie, który musi być zgodny ze studium (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), nieruchomości skarżącego leżą na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (4MN i 5MN), zasadne jest z punktu widzenia planistycznego i zachowania ładu przestrzennego wyznaczenie ciągów pieszo-jezdnych (2KPJ i 4KPJ), ułatwiających obsługę komunikacyjną ww. terenów. Organ konsekwentnie wskazywał zarówno w odpowiedzi na wniesioną przez skarżącego uwagę do projektu planu, jak i w odpowiedzi na skargę, że brak wymienionych ciągów uniemożliwiłby wielu właścicielom nieruchomości znajdujących się na terenach oznaczonych symbolami 4MN i 5MN zagospodarowanie ich działek budowlanych w sposób zgodny z ustaleniami planu, a także przyczyniłby się do chaotycznego rozwoju zagospodarowania tego obszaru. Niewątpliwe jest, że organ planistyczny gminy musi zagwarantować obsługę komunikacyjną terenu, będącego przedmiotem planowania przestrzennego i wytyczenie spornych ciągów pieszo-jezdnych, a takie działanie, w ocenie Sądu, mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy. Zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przepisów u.p.z.p. przez nieuwzględnienie w planie walorów ekonomicznych przestrzeni, naruszenie prawa własności oraz zasady ładu przestrzennego, są subiektywne i nie zasługują na uwzględnienie. Jednocześnie organ pouczył, że istnieje możliwość porozumienia się z gminą w sprawie przejęcia dróg, oznaczonych jako ciągi pieszo-jezdne, do zasobów gminy jako gminnych dróg wewnętrznych. Z dokumentacji planistycznej dotyczącej zaskarżonej uchwały wynika, że w trakcie procedury uzyskano prognozę oddziaływania na środowisko ustaleń przedmiotowego miejscowego planu, z której wynika, że jego ustalenia jednoznacznie określają zasady ochrony czystości zasobów wód podziemnych i powierzchniowych. Projekt przedmiotowego planu został również pozytywnie uzgodniony przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., zgodnie z art. 4a pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm., zwana dalej "P.w."). Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, że w sprawie nie dokonano stosownych ekspertyz i opinii dotyczących ewentualnego skażenia wody w związku z budową nowych dróg. Organ w odpowiedzi na skargę ustosunkował się do tego zarzutu wskazując, że zlokalizowane na terenie prywatnym źródełko nie jest - w myśl art. 51 - 61 P.w. - ujęciem wody pitnej, a oczka wodne i sadzawki nie są zbiornikami wodnymi, które wymagają wyznaczania stref ochronnych ujęć wody. Organ uzasadnił również zamieszczenie w § 12 ust. 1 zaskarżonej uchwały parametru wielkości frontu nowo wydzielanych działek - 16 m, powołując się na procedurę scaleniową, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Analizując więc zarzuty skargi należy ponownie podkreślić, że organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje (albo zakazu konkretnych przedsięwzięć), nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych uchwałą. Skarżący nie może oczekiwać, że Rada Miejska nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień, a jedynie dostosuje się do żądań właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 1995 r., IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). Jeśli w związku z uchwaleniem planu miejscowego nastąpiło dla skarżącego obniżenie wartości jego działek lub korzystanie z nich w całości lub części w dotychczasowy sposób stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, roszczenia odszkodowawcze w tym zakresie przewiduje art. 36 u.p.z.p. Sąd w przedmiotowej sprawie dokonał również z urzędu kontroli procedury podjęcia zaskarżonej uchwały, wskazanej w art. 14 – 20 u.p.z.p., bowiem naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Rada Miejska przy uchwalaniu planu miejscowego nie naruszyła zasad i trybu jego sporządzania. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.