VIII SA/Wa 216/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi R. D., R. D., S. D. wspólników spółki cywilnej "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. Wójt Gminy J. (dalej: Wójt, organ I instancji), działając na podstawie: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., zwana dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez R. D., R. D. i S. D., występujących w imieniu firmy: [...] s.c. R. D., R. D., S. D. z siedzibą w J. (dalej: skarżący, inwestorzy), polegającej na budowie budynku handlowego z częścią socjalną i biurową, miejscami parkingowymi, zjazdem i drogami wewnętrznymi oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na części działek nr ewid. [...],[...],[...] i [...] w granicach oznaczonych literami A-D, położonych w miejscowości J., gmina J.. Organ I instancji podał, iż inwestycja dotyczy budowy budynku handlowego z częścią socjalną i biurową, miejscami parkingowymi, zjazdem i drogami wewnętrznymi oraz urządzeniami niezbędnej infrastruktury technicznej. Określając warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, Wójt ustalił, że nieprzekraczalna linia zabudowy przebiegać będzie 35 m od projektowanej linii rozgraniczenia drogi (ustalona została w oparciu o usytuowanie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich). Zalecił zachowanie odległości od granic działek sąsiednich, określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), oraz odległości od występujących na wnioskowanym terenie lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie urządzeń infrastruktury technicznej uzbrojenia terenu - zgodnie z obowiązującymi przepisami. W zakresie intensywności wykorzystania terenu ustalił, że łączna powierzchnia terenu przeznaczonego pod zabudowę i chodniki, dojazdy, placyki utwardzone w granicy lokalizacji nie może przekroczyć 60%, natomiast 40% winno stanowić powierzchnię biologicznie czynną. W zakresie wysokości i formy architektonicznej określił, że projektowany budynek handlowy z częścią "socjalną i biurową, miejscami parkingowymi, zjazdem i drogami wewnętrznymi, należy projektować w nawiązaniu i w sposób harmonizujący z zabudową w najbliższym otoczeniu (do II kondygnacji nadziemnych), rzędna kalenicy dachu do 10,50 m nad poziom terenu, wysokość od terenu do okapu min. 4,50 m. Szerokość elewacji frontowej 20 m z tolerancją 20%. Dach o nachyleniu połaci dachowych w zakresie 15°-40°. Określając warunki i wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, Wójt nakazał: uzyskanie od Starosty [...] decyzji zezwalającej na wyłączenie użytków rolnych z produkcji, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2015 poz. 909 ze zm.) oraz zastosowanie kolorystyki pokrycia dachu projektowanej inwestycji zbliżonej do kolorystyki dachu co najmniej jednego z istniejących obiektów o tej samej funkcji zlokalizowanych na działkach sąsiednich. Określił także, że przedmiotowej inwestycji nie dotyczą zakazy, nakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wynikające z potrzeb środowiska, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Teren inwestycji nie jest objęty żadną z form ochrony przyrody w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody. Określając warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji wskazał, że obsługa komunikacyjna wnioskowanego obszaru winna odbywać się z drogi gminnej nr ewid. [...] za pomocą projektowanego zjazdu na posesję. Inwestor ma zapewnić miejsca postojowe na terenie własnym, stosując współczynnik: 18-20 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni podstawowej usług; 1 stanowisko/5 pracowników; 1 stanowisko dla pojazdów osób niepełnosprawnych. Ponadto projektowany obiekt wyposażyć należy w infrastrukturę techniczną, zgodnie z warunkami uzyskanymi od właściwych dysponentów sieci, w szczególności zaopatrzenie w wodę z istniejącej sieci wodociągowej, a zaopatrzenie w energię elektryczną z istniejącej sieci energetycznej. W przypadku kolizji projektowanej inwestycji z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej, kolidujące sieci należy przełożyć, zgodnie z warunkami uzyskanymi od dysponentów tych sieci. Ponadto Wójt ustalił, że odprowadzenie ścieków bytowych odbywać się będzie do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej; gromadzenie odpadów stałych w kontenerze lub pojemniku usytuowanym na terenie inwestycji w sposób zgodny z odpowiednimi przepisami; ogrzewanie z lokalnego źródła ciepła (kotłownia gazowa, pompa ciepła); odprowadzenie wód opadowych z połaci dachowych i powierzchni utwardzonych na powierzchnie biologicznie czynne terenu inwestycji w sposób uniemożliwiający zalewanie działek sąsiednich. Określił także warunki wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazując, iż realizacja oraz docelowe funkcjonowanie projektowanej inwestycji winno być zaprojektowane w sposób, który w stosunku do nieruchomości sąsiednich nie będzie: pozbawiał ich dostępu do dróg publicznych, pozbawiał ich możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, powodował uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, powodował zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż przedmiotowe działki, na których inwestorzy zamierzają realizować planowane przedsięwzięcie, nie są objęte ustaleniami żadnego obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona w niniejszej sprawie, stosownie do wymogu art. 53 ust. 3 u.p.z.p., analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również analiza stanu faktycznego i prawnego terenu lokalizacji inwestycji pozwala stwierdzić, że części działek o numerach: [...],[...], [...] i [...] w miejscowości [...] znajdują się na obszarze o funkcji zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej z dopuszczeniem usług i handlu, wzdłuż istniejącej drogi. Nowopowstająca zabudowa handlowa posiada wysokość do 2 kondygnacji, zróżnicowaną geometrię dachów (dachy ze spadkiem o różnych kątach nachylenia i zróżnicowanych kierunkach głównych kalenic w stosunku do frontów działek). Nowa zabudowa handlowa sytuowana jest w różnych odległościach od układu komunikacyjnego, jako kontynuacja wcześniejszych rozstrzygnięć. Projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie dotyczą ograniczenia i zakazy wynikające z potrzeb ochrony przyrody i krajobrazu czy też ochrony dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej określonych w przepisach odrębnych. W uchwalonym uchwałą Rady Gminy w J. Nr [...]z dnia [...] grudnia 2001 r. "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J. " przedmiotowy teren znajduje się w obszarze zabudowy mieszkaniowej, w strefie aktywizacji zainwestowania ze względu na dostępność komunikacyjną i infrastrukturalną SA. Teren inwestycji w nieobowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy J., zatwierdzonym uchwałą Nr [...]w J. z 27 czerwca 1980 r. (Dz. Urz. [...] w [...] z 1980 r. Nr 6, poz. 21) oraz uchwałą Nr [...]Rady Gminy w J. z 26 kwietnia 1991 r. w sprawie zatwierdzenia projektu zmian w planie ogólnym zagospodarowania gminy J. na okres perspektywiczny (Dz. Urz. [...] z 1991 r. Nr 11, poz. 106), nie był przeznaczony na cele publiczne i tym samym nie zachodzi konieczność uzyskania uzgodnienia z Wojewodą [...], Marszałkiem Województwa [...] i Starostą [...]. Wskazał, iż na podstawie przeprowadzonej w sprawie zgodnie z wymogami § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej: rozporządzeniem MI) analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono, że na sąsiednich działkach dostępnych do tej samej drogi publicznej istnieją budynki usługowo-handlowe, co pozwala określić wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren ma bezpośredni dostęp z drogi publicznej. Istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren objęty wnioskiem wskazany dla lokalizacji budowy budynku handlowego z częścią socjalną i biurową, miejscami parkingowymi, zjazdem i drogami wewnętrznymi był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, uzyskaną przy sporządzaniu nieobowiązującego od 1 stycznia 2004 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J., uchwalonego uchwałą [...]z 27 czerwca 1980 r. i uchwałą Nr [...]z 26 kwietnia 1991 r. Niniejsza decyzja nie narusza przepisów odrębnych. Wójt wskazał, że w toku postępowania, stosownie do wymogów art. 53 ust. 4 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p., dokonano uzgodnienia decyzji ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, Marszałkiem Województwa [...] w zakresie melioracji oraz Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W.. Reasumując stwierdził, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów prawa, wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności, jak również walorów architektonicznych i krajobrazowych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. W. (dalej: odwołujący, uczestnik postępowania), wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz dopuszczenie go do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. Wskazując na regulacje rozporządzenia MI w zakresie wyznaczania obszaru analizowanego wyjaśnił, że jest właścicielem działek, które znajdują się w obszarze analizowanym, zatem winien uzyskać w nim status strony. Wywiódł, iż jego interes prawny konieczny do uznania go za stronę przedmiotowego postępowania wynika z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. 2016 r., poz. 380, zwany dalej: k.c.). Podał, że sporna inwestycja (obiekt handlowy) będzie oddziaływać na jego nieruchomość oraz wpływać poprzez immisje (wytwarzanie pary, dymu, pyłów, spalin, chów, emitowanie nadmiernego hałasu) na jego własność. Hałas, jaki będzie generowany choćby przez auta parkujące na terenie okalającym planowany budynek handlowy, jak i dostawy towaru do sprzedaży, które odbywają się we wczesnych godzinach rannych, niewątpliwie zakłóci spokojne i niezakłócone korzystanie z jego terenu, a także ograniczy możliwość spokojnego korzystania z jego ogrodu i wpłynie na komfort jego życia. Wzmożony ruch na terenie, znajdującym się bezpośrednio w obszarze odziaływania na jego działkę, spowoduje wzrost stężenia spalin na jego działce, co wpłynie niekorzystnie na zdrowie jego rodziny. Także oświetlenie parkingu przylegającego do obiektu handlowego, które będzie również oświetlać jego teren, spowoduje konieczność zasłaniania okien w jego domu specjalnymi roletami. Wskazał, iż skoro handel w Polsce dopuszczalny jest również w weekendy, nie będzie miał możliwości odpoczynku w ciszy i spokoju na terenie własnej nieruchomości nawet w weekend. Decyzją znak [...] z [...] lutego 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 2 k.p.a., orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że wnioskiem z 31 sierpnia 2015 r. skarżący zwrócili się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku handlowego z częścią socjalną i biurową, miejsc parkingowych, zjazdu i dróg wewnętrznych na części działek [...],[...],[...] i [...] w J.. Do części opisowej wniosku załączona została mapa z określeniem granic terenu inwestycji i zasięgiem jej oddziaływania, a także mapa określająca propozycje umiejscowienia budynku wraz z zagospodarowaniem terenu inwestycji oraz rysunki określające gabaryty i przeznaczenie budynku. Oceniło, że tak opracowany wniosek spełniał wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p. i mógł stanowić podstawę do przeprowadzenia postępowania i wydania merytorycznej decyzji. Podało, iż w aktach sprawy znajduje się wykaz osób, które Wójt uznał za strony postępowania. Na podstawie tego wykazu i mapy ustalono, że za strony postępowania uznano właścicieli i współwłaścicieli terenu inwestycji oraz działek bezpośrednio sąsiadujących z tym terenem. W trakcie postępowania odwołujący występował do organu I instancji o uznanie za stronę niniejszego postępowania, bowiem działki, których jest właścicielem o nr [...],[...],[...] i [...], położone są w bliskiej odległości od terenu inwestycji. Oceniło, że odwołujący istotnie powinien być uznany za stronę w tym postępowaniu, gdyż jego działki wprawdzie nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji — częściami działek [...],[...] i [...], lecz dzieląca je działka [...] (stanowiąca także własność inwestorów) ma 15 m, zatem odległość dzieląca teren inwestycji od działek odwołującego jest niewielka. Organ odwoławczy wyjaśnił w tym zakresie, że o tym kto powinien być stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie decyduje wyłącznie bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji, lecz także okoliczność oddziaływania planowanej inwestycji na dalej położone działki. Biorąc pod uwagę rodzaj i rozmiar inwestycji (budynek handlowy o powierzchni 800 m2 + parkingi), w ocenie Kolegium, będzie ona w przyszłości generować m.in. wzmożony ruch samochodowy, hałas, emisję spalin. Zasadnym zatem jest wniosek, iż zasięg oddziaływania planowanej inwestycji nie będzie zamykał się w granicach działek objętych wnioskiem, lecz będzie wykraczał poza te granice i obejmie także działki leżące dalej, aniżeli te przylegające do inwestycji. Dlatego też uznał odwołującego za stronę postępowania i rozpoznał jego odwołanie. Kolegium wywiodło, że ustalenie kręgu osób uznanych za strony przez organ I instancji w niniejszym postępowaniu nie jest prawidłowe, bowiem również działka nr [...], stanowiąca własność I. S., leży w zasięgu oddziaływania inwestycji. Podniosło, że organ w treści zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii, kogo i dlaczego uznał za strony postępowania i jaki jest zasięg oddziaływania inwestycji. Ponadto w aktach sprawy brak jest wypisów z rejestru gruntów potwierdzających własność działek, których właścicielami są osoby uznane za strony postępowania. Odnosząc się do sporządzonej w niniejszej sprawie analizy podało, że została ona wykonana zarówno w formie graficznej jak i tekstowej. Z części graficznej analizy wynika, że obszar analizowany wyznaczono na 108 m, tj. w minimalnej wielkości (36 m x 3), co jest zgodne z § 3 ust. 2 rozporządzenia MI. Natomiast w części tekstowej analizy ustalono, jaki rodzaj zabudowy i o jakich cechach i parametrach znajduje się w obszarze analizowanym. Wyliczone zostały również uśrednione wielkości tej zabudowy. Kolegium podało, że ma istotne wątpliwości co do prawidłowości wyliczenia wskaźnika szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji. Na podstawie danych wskazanych w analizie co do poszczególnych działek wyliczono, że uśredniona wielkość szerokości elewacji frontowej wynosi 9,30 m i tak wyliczoną wielkością powinien kierować się organ przy ustalaniu wymagań dla nowej inwestycji. Natomiast organ przyjął w sposób nieuprawniony, że wyliczona wielkość szerokości elewacji frontowej dotyczy jednej działki, a skoro wnioskiem objęte są trzy działki, to ustaloną wielkość szerokości należy pomnożyć przez 3. Za nieprawidłowe uznało więc ustalenia analizy w tym zakresie i w konsekwencji ustalenia zawarte w pkt 2a decyzji, tym bardziej, że rozbieżności dotyczą też wysokości budynku (w analizie 3,9 m i 5,7 m, zaś w decyzji 4,5 m i 10,5 m). W konsekwencji Kolegium za uzasadnione uznało zarzuty i argumenty odwołania i wskazało, że wobec uznania odwołującego za stronę postępowania zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji, aby w ponownym postępowaniu nowe strony mogły brać w nim czynny udział. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli skarżący, wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, tj.: 1. art. 107 § 1 w związku z art. 140 k.p.a. przez niepodanie uzasadnienia prawnego i faktycznego w decyzji organu odwoławczego; 2. art. 28 k.p.a. przez przyznanie statusu strony osobie nie mającej żadnego interesu prawnego w rozstrzygnięciu postępowania; 3. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i art. 6 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie obowiązku badania oddziaływania inwestycji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy; 4. art. 63 ust. 2 u.p.z.p. przez uznanie za wadę postępowania braku wypisów z rejestru gruntów potwierdzającego prawo własności stron; 5. art. 77 § 1 k.p.a. przez niedokładne rozpatrzenie materiału dowodowego i sprzeczności pomiędzy treścią analizy a treścią decyzji w zakresie dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku. Uzasadniając skargę podali, iż zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego i faktycznego, co uniemożliwia kontrolę poprawności decyzji, ale także potwierdza przytoczone wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego przez niezdolność organu odwoławczego do wskazania rzekomo naruszonych przez organ I instancji norm prawnych. Podali, że skoro ustawodawca nie poddał oddziaływania badaniu w ramach analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, to Kolegium, nie przytaczając przepisu i płynącej z niego normy prawnej, która nakazywałaby organowi I instancji badać oddziaływania inwestycji, naruszył art. 107 § 1 k.p.a. Nadto organ odwoławczy w ramach uzasadnienia faktycznego "oceniając ruch samochodowy, hałas, emisje" oparł się o hipotetyczne parametry i stany faktyczne przytoczone przez odwołującego odnośnie do oddziaływania planowanej inwestycji. Tymczasem treść art. 107 § 1 k.p.a. odmawia organowi orzekania na podstawie przypuszczeń czy wyobrażeń. Organ odwoławczy winien był w uzasadnieniu faktycznym odnieść się do dowodów, ale nie miał i nie mógł mieć takich, bo odwołujący zaniechał ich przedstawiania, a organ I instancji nie zebrał. Za nieprawdziwe i niepoparte żadnymi dowodami skarżący uznali twierdzenie odwołującego, podzielone bez uzasadnienia przez Kolegium, że posiada on interes prawny, aby być stroną przedmiotowego postępowania. Za uzasadnienie takie nie może być uznane stwierdzenie, iż "Kolegium oceniło" powodowanie przez inwestycję wzmożonego ruchu, hałasu, emisji spalin, ponieważ jednocześnie Kolegium naruszyło art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 140 k.p.a. i nie podało żadnego dowodu na poparcie tezy odwołującego, ani żadnego przepisu prawa nakazującego badać powyższe kwestie w tym postępowaniu. Ani odwołujący, ani Kolegium nie wskazało żadnej podstawy prawnej, z której wynikałby dla organu I instancji obowiązek dopuszczenia odwołującego do udziału w postępowaniu. Uważają, że odwołujący nie wykazał, że posiada interes prawny w niniejszej sprawie, zaś Kolegium nie wskazało normy prawa materialnego, która miałaby być podstawą do uznania odwołującego za stronę postępowania. Przytoczone jedynie hipotetyczne następstwa planowanej inwestycji, które mogłyby nastąpić w przyszłości (wzmożony ruch pojazdów i związane z tym emisje), stanowią jedynie wykazanie interesu faktycznego, a nie prawnego. Zdaniem skarżących, Kolegium błędnie wskazało, że działka odwołującego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Art. 61 ust. 1 u.p.z.p. nie przewiduje badania oddziaływania inwestycji i Kolegium nie może we władczy sposób orzekać ponad zakres normy prawnej. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zostało uregulowane w art. 3 pkt 20) ustawy Prawo budowlane i ma znaczenie dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Zatem na obecnym etapie postępowania nie można jeszcze określić, czy działka odwołującego będzie znajdować się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podali, że należy odróżnić "obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać" od "obszaru analizowanego". Obszar analizowany wyznacza się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, zaś obszar oddziaływania może mieć znaczenie przy ustalaniu kręgu stron postępowania, o ile oddziaływanie to jest regulowane przepisami prawa i podmioty legitymujące się uprawnieniami do nieruchomości leżących w obszarze tego oddziaływania mogą skorzystać z ochrony. Za nieprawidłowy uznali pogląd, iż interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy mają wszystkie osoby, których działki znajdują się w obszarze analizowanym, lecz jedynie te spośród nich które wykażą swój indywidualny i konkretny interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wywiedli dalej, że w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy organ nie bada uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem, co oznacza, iż organ na wniosek strony zobowiązany jest wydać decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla terenu należącego do osoby trzeciej. Ocenili, że organ I instancji naruszył art. 77 § 1 k.p.a. niedokładnie rozpatrując materiał dowodowy sprawy, co skutkowało powstaniem sprzeczności pomiędzy treścią analizy załączonej do decyzji o warunkach zabudowy a treścią samej decyzji w zakresie dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku. W analizie wskazane wartości dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i kalenicy wynoszą odpowiednio: 3,9 m i 5,7 m, zaś w decyzji o warunkach zabudowy - 4,5 m i 10,5 m. Powyższe rozbieżności ujawnione przez organ odwoławczy uzasadniają wniosek skargi o zobowiązanie Wójta do wydania decyzji o warunkach zabudowy po powtórnym przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku. Charakter rozbieżności nie pozwala na ich usunięcie w drodze rektyfikacji decyzji na podstawie art. 113 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że organ II instancji upoważniony jest do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy w toku postępowania odwoławczego stwierdzi, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, a jednocześnie zachodzi konieczność wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Stwierdzenie natomiast uchybień natury merytorycznej nie daje organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, lecz obliguje go do wydania w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzeczenia reformatoryjnego, a więc decyzji o uchyleniu rozstrzygnięcia organu I instancji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy. W niniejszej sprawie niesporne jest, iż działki o numerach: [...],[...],[...] i [...] znajdują się na terenie, na którym aktualnie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor przed realizacją przedsięwzięcia zobowiązany jest do uzyskania decyzji ustalającej sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy. Jak bowiem wynika z art. 58 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1pkt 1 - 5 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Uzupełnieniem regulacji zawartej w art. 61 u.p.z.p. są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (publ. jw.), które określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu. Przepisy rozporządzenia wyznaczają też zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z § 3 ust 1 rozporządzenia MI, w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Jak wynika z § 3 ust. 2 ww. aktu, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Z powołanych regulacji prawnych wynika, że w ramach postępowania administracyjnego, prowadzonego z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, organy administracji zobligowane są do przeprowadzenia czynności, polegających w pierwszej kolejności na wyznaczeniu obszaru analizowanego, a w drugiej – na metodycznym porównaniu prawnie relewantnych parametrów projektowanej inwestycji z parametrami istniejącej zabudowy. Efektem tego porównania są wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowiące załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Podstawową kwestią postępowania o ustalenie warunków zabudowy (jak zresztą każdego postępowania administracyjnego) jest ustalenie stron postępowania. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają unormowania w tym zakresie, co oznacza, że ma zastosowanie przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. Zatem pierwszą czynnością organu w takim postępowaniu jest ustalenie kręgu stron postępowania oraz zawiadomienie ich o wszczęciu postępowania, a następnie powiadomienie o prawie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, kończąc na doręczeniu decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zawsze będą inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2015 r., II SA/Gl 791/14, Lex Omega nr 1643851). Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie organ I instancji zgromadził dokumenty (wypisy z rejestru gruntów w aktach sprawy) potwierdzające prawa do działek inwestycyjnych o numerach: [...] (właściciel M. R.), [...] (właściciel U. W.), [...] (właściciele S. i K. małżonkowie S.), [...] (właściciel Wspólnota Gruntowa wsi J.), ustanawiając ww. osoby stronami postępowania. Następnie organ winien ustalić podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości sąsiednich, bowiem ugruntowana już linia orzecznictwa w tym zakresie wskazuje, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/95, Lex Omega nr nr 10650; z dnia 4 grudnia 1995 r., sygn. akt VI SA 20/95, Lex Omega nr 23844; wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 594/99, Lex Omega nr 54166; z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1618/04, Lex Omega nr 168098; z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt II OSK 1261/13, Lex Omega 1664409; z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1358/14, Lex Omega nr 2034071). Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy wynika, że organ I instancji status strony dał bezpośrednim sąsiadom terenu inwestycji, tj. Gminie J. (działka nr [...] – droga gminna), skarżącym, którzy jednocześnie są inwestorami (działka nr [...]) oraz W. E. (działka nr [...]). Ustalając bezpośrednich sąsiadów terenu inwestycji organ I instancji nie wyjaśnił, kto posiada tytuł prawny do działek o numerach: [...] i [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż właścicielem działki nr [...] jest I. S., który (jak wynika z akt sprawy) w toku postępowania odwoławczego zwrócił się do Wójta pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. o uznanie go za stronę postępowania. Mając na uwadze bezpośrednie sąsiedztwo działki nr [...] z terenem planowanej inwestycji, zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo w decyzji kasatoryjnej wskazało, że organ I instancji w swojej decyzji nie odniósł się do kwestii, kogo i dlaczego uznał za strony postępowania oraz jaki jest zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zachodzi konieczność rozważenia tych okoliczności, a w szczególności wniosku I. S. z dnia [...] stycznia 2016 r. o uznanie go za stronę postępowania oraz ustalenia, czy wszyscy bezpośredni sąsiedzi działek inwestycyjnych są stronami postępowania. Ponadto Kolegium słusznie zauważyło, że w aktach sprawy brak jest wypisów z rejestru gruntów potwierdzających tytuł prawny działek osób, które winny być stroną tego postępowania. Jak wynika z wykazu stron oraz mapy, dotyczy to działek o numerach: [...],[...],[...],[...] i [...]. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika również możliwość uznania za strony postępowania właścicieli i użytkowników wieczystych działek sąsiednich, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem inwestycji (nie graniczą z nim, nie przylegają do niego fizycznie, por. np. wyrok NSA z 6 lipca 2007 r., II OSK 1016/06, Lex nr 355287). Wskazuje się przy tym, że możliwość uznania za strony właścicieli tak rozumianych działek sąsiednich zależy od rodzaju inwestycji, która jest planowana. W kontekście ustalania kręgu stron postępowania administracyjnego, a tym samym ich interesu prawnego, w zakresie realizowanych inwestycji należy uwzględnić nie tylko sposób zagospodarowania wywołany planowaną inwestycją, ale też charakter takiej inwestycji. W zależności od rodzaju inwestycji, wykonywana tam działalność będzie mogła powodować bowiem oddziaływanie nie tylko na nieruchomości bezpośrednio z jej terenem graniczące, lecz również na nieruchomości położone dalej. Pojęcie "działki sąsiedniej" przy rozważaniu kwestii oddziaływania nie ogranicza się zatem tylko do uznania za taką wyłącznie działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, lecz także może dotyczyć innych działek znajdujących się w sąsiedztwie, nawet w znacznej odległości od terenu inwestycji. To wszystko zależy od immisji jakie będzie lub już powoduje konkretne zainwestowanie na działce inwestora (zob. wyroki NSA: z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1204/13, Lex Omega nr 1643768 oraz z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt OSK 394/04, Lex Omega nr 160631; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 791/14, Lex Omega nr 1643851). W przypadku działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji o interesie prawnym ich właścicieli decydował będzie zatem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1224/13, Lex nr 1493081). O statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują nie tyle rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, lecz już potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności, np. z uwagi na zamiar usytuowania w bliskiej odległości obiektu kubaturowego o wysokości i uciążliwości nieporównywalnej zabudową mieszkaniowa jednorodzinną, którego realizacja może rodzić obawy związane z immisjami (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1199/14, Lex Omega nr 1602413). Uczestnik postępowania P. W. wprawdzie nie jest bezpośrednim sąsiadem terenu inwestycji, ale jest właścicielem działek o numerach: [...],[...],[...] i [...], leżących w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestorów o numerze [...]. Jak wynika z mapy dołączonej do wniosku, działki nr [...],[...] i [...] od terenu inwestycji są oddzielone jedynie ww. działką inwestorów o szerokości 15 m. Tak więc odległość dzieląca teren inwestycji od działek uczestnika postępowania jest stosunkowo niewielka. Poza tym uczestnik jest właścicielem działki nr [...], na której posiada wybudowany dom mieszkalny z tarasem od strony terenu inwestycji oznaczonego na mapie literami AB. P. W. pismem z dnia [...] października 2015 r. wniósł o uznanie go za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie, ale organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2015 r. nie uwzględnił tego wniosku z uwagi na posiadanie w tym zakresie przez ww., zdaniem Wójta, jedynie interesu faktycznego, a nie prawnego. Organ I instancji ocenił, że możliwe utrudnienia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów, hałasem i wpływ tych czynników na komfort życia oraz wartość nieruchomości uczestnika nie skutkują uznaniem go za stronę postępowania. Uczestnik postępowania w odwołaniu sprecyzował swój interes prawny, wynikający z art. 28 k.p.a. do uznania go za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego, wskazując na przepisy art. 140 i art. 144 k.c. Podniósł, że działki, których jest właścicielem, leżą w obszarze analizowanym, a nadto wskazał, iż w konsekwencji budowy projektowanej inwestycji ponad przeciętną miarę wzrośnie hałas związany z jej codzienną obsługą. Zwrócił uwagę na aktualne położenie jego zabudowanej nieruchomości – w sąsiedztwie innych domów rodzinnych, gdzie samochody poruszają się jedynie od frontu jego nieruchomości. Natomiast planowana inwestycja polegająca na budowie obiektu handlowego spowoduje, że jego ogród będzie znajdował się w zasięgu oddziaływania parkingu samochodowego. W przypadku wybudowania inwestycji uczestnik nie wyklucza skorzystania z roszczenia cywilnego o zaniechanie naruszeń z art. 222 § 2 k.c. w związku z art. 144 k.c. W ocenie uczestnika postępowania, przysługuje mu w tej sprawie status strony, bowiem jego interes w udziale w tym postępowaniu nie jest faktyczny, ale prawny. Zdaniem Sądu, Kolegium prawidłowo oceniło, że uczestnik postępowania istotnie powinien być uznany za stronę w tym postępowaniu, powołując się na bliskie położenie jego działek względem terenu inwestycji oraz ocenę oddziaływania planowanej inwestycji na dalej położone działki. Organ odwoławczy wziął przy tym pod uwagę rodzaj i rozmiar inwestycji, że jest to budynek handlowy (sklep spożywczo-monopolowo- przemysłowy z 1 kondygnacją) o powierzchni 800 m² wraz z parkingami, który w przyszłości będzie generować m.in. wzmożony ruch samochodowy, hałas, emisję spalin. Tak więc zasadnym jest wniosek, że zasięg oddziaływania planowane inwestycji nie będzie zamykał się w granicach działek objętych wnioskiem, lecz będzie wykraczał poza te granice i obejmie działki leżące dalej, aniżeli tylko w bezpośrednim sąsiedztwie. Z tej przyczyny Kolegium uznało odwołującego za stronę postępowania i rozpoznało jego odwołanie, czego skutkiem jest zaskarżona decyzja kasatoryjna. Sąd podziela powyższe wnioski organu odwoławczego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o interesie prawnym podmiotu świadczy m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 (ochrona właściciela przed immisjami bezpośrednimi, uniemożliwiającymi korzystanie z prawa własności) i art. 144 k.c. (ochrona właściciela przed immisjami pośrednimi, zakłócającymi korzystanie z nieruchomości ponad przeciętna miarę). Oba powołane przepisy należy uwzględnić przy określaniu kręgu stron postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Konieczna jest ocena, czy planowana inwestycja – ze względu na rozmiar, charakter – stwarza ryzyko immisji bezpośrednich albo pośrednich (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 sierpnia 2016 r., II SA/Kr 554/16, publ. cbosa), przy czym nie musi to być oddziaływanie przekraczające ustalone normy. Dla uznania za stronę wystarczy jedynie sam fakt oddziaływania inwestycji w przestrzeń objętą prawem do nieruchomości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014 r., II SA/Gd 339/14, Lex nr 1503798). Wbrew zarzutom skargi, w postępowaniu planistycznym, z uwagi na treść art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., które odnoszą się do ochrony prawa własności i zasady "dobrego sąsiedztwa", za taką normę należy uznać wskazywany przez uczestnika postępowania art. 140 k.c. (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., II OSK 861/14, Lex nr 1989257). W orzecznictwie wskazuje się nadto słusznie, że na problem ustalenia stron postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy spojrzeć z perspektywy art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Stosownie do tego przepisu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (por wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 837/12, Lex Omega nr 1242242). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy uznać, że w sytuacji prawidłowego uznania odwołującego za stronę postępowania, Kolegium nie miało innej możliwości jak tylko uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, zalecając organowi I instancji w pierwszej kolejności prawidłowe ustalenie stron przedmiotowego postępowania. Tego braku organ odwoławczy nie mógł uzupełnić w toku rozpoznawania odwołania z uwagi na zasadę dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. oraz ochronę praw strony w postępowaniu administracyjnym. W kontekście powyższego za nieprawidłowe należy uznać podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 28 k.p.a. i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu, prawidłowe są również wskazania Kolegium odnośnie konieczności udokumentowania tytułu prawnego do działek osób, uznanych za stronę postępowania. Wypisy z rejestru gruntów w takiej sytuacji będą stanowić potwierdzenie prawidłowości ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania. Zarzut skarżących naruszenia w tym zakresie art. 63 ust. 2 u.p.z.p. nie może odnieść skutku, bowiem ten przepis dotyczy samej decyzji o warunkach zabudowy, że nie rości praw do terenu oraz nie narusza prawa własności (czego organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie kwestionuje), a nie sposobu przeprowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w tym ustalenia kręgu stron takiego postępowania. Odnosząc się do zarzutu skargi co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a., przez niepodanie w decyzji kasatoryjnej uzasadnienia prawnego i faktycznego, to Sąd podziela ten zarzut co do braku podania przez Kolegium pełnej podstawy prawnej, na podstawie której przyjęto, iż uczestnik posiada interes prawny w uznaniu go za stronę niniejszego postępowania. Kolegium wskazało podstawę prawną uchylenia decyzji organu I instancji, tj. art. 138 § 2 k.p.a., natomiast brak jest wskazania w uzasadnieniu decyzji art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 k.c i art. 144 k.c. Zdaniem Sądu, to uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem ww. brakujące przepisy prawa, wskazujące na interes prawny uczestnika, wynikają z treści jego odwołania, które zostało przez organ odwoławczy uwzględnione. Poza tym stan faktyczny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do istoty sprawy został prawidłowo wskazany. Jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, decyzja organu I instancji została uchylona przede wszystkim z uwagi na niezasadne odmówienie uczestnikowi prawa strony w niniejszym postępowaniu i nieprawidłowe ustalenie w sprawie kręgu stron. Natomiast odnośnie do ustaleń wskaźników dla nowej zabudowy, wynikającej z analizy urbanistycznej i decyzji organu I instancji dotyczące szerokości elewacji frontowej i wysokości budynku, Kolegium zwróciło uwagę na rozbieżności między analizą a decyzją w powyższym zakresie, co przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wymaga ponownej weryfikacji przez Wójta wskazanych w analizie wskaźników. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.