VIII SA/Wa 255/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Stan faktyczny i prawny w przedmiotowej sprawie przedstawia się następująco: W dniu [...] kwietnia 2019 r. do Starosty K. (dalej: Starosta, organ I instancji) wpłynął wniosek Burmistrza Gminy K. (dalej: inwestor, wnioskodawca) o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: ,,Budowa odcinka drogi gminnej [...] w miejscowości J., gmina K.". Decyzją z [...] maja 2019 r. Starosta, działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1, art. 11i ust. 1, art. 12 ust. 1-4, ust. 4a-d, art.16 ust. 2 i art. 23 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.1474 ze zm., dalej: u.z.r.i.d.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia dla inwestora na realizację ww. inwestycji drogowej. Teren inwestycji obejmuje działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], położone w obrębie ewidencyjnym [...] J., jednostka ewidencyjna [...] K.-obszar wiejski oraz działkę o numerze ewidencyjnym [...] (włączenie do drogi gminnej), położoną w obrębie ewidencyjnym [...] J., jednostka ewidencyjna [...] K.-obszar wiejski, przewidzianą do czasowego zajęcia na okres wykonywania robót budowlanych. Jednocześnie Starosta zatwierdził podział nieruchomości w obrębie ewidencyjnym [...] J., jednostka ewidencyjna [...] K. – obszar wiejski w następujący sposób: - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]; - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]; - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]; - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]; - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]; - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]; - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...]; - działki o numerach ewidencyjnych: [...],[...] i [...] powstały w wyniku podziału działki o numerze ewidencyjnym [...] . Integralną część decyzji stanowią załączniki: - Nr 1 mapa z projektem podziału nieruchomości przyjęta [...] września 2018 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przez Starostę K. - Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. pod Nr [...]; - Nr 2 rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny; - Nr 3 mapa z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji i przedstawiająca przebieg projektowanego pasa drogowego; - Nr 4 projekt budowlany – branża drogowa. Zgodnie z art. 12 u.z.r.i.d. organ I instancji stwierdził, że działki o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] stają się własnością Gminy K.. Natomiast działki położone poza terenem inwestycji powstałe w wyniku podziału zatwierdzonego niniejszą decyzją pozostają w dotychczasowym władaniu. Organ I instancji, w odpowiedzi na pismo G. S. (dalej: strona, skarżąca) z [...] maja 2019 r, zwrócił uwagę, że wydanie decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie nie jest uzależnione od zgody innej strony, aniżeli wnioskodawca, tylko od wypełnienia ustawowych przesłanek wydania decyzji. Od decyzji Starosty strona wniosła odwołanie. Zarzuciła pominięcie uczestników postępowania w związku z faktem śmierci Z. S., gdzie w jego miejsce winni wejść zstępni. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Wojewoda M. (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 u.z.r.i.d., uchylił w rozstrzygnięciu organu I instancji rysunek PZT Nr 1 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik Nr 3 do zaskarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, rysunku zamiennego PZT Nr 1, który stanowi załącznik Nr 3 do niniejszej decyzji. W pozostałej części Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpoznając sprawę ponownie, w tym analizując złożony przez inwestora wniosek z [...] kwietnia 2019 r., organ odwoławczy uznał, że wniosek ten nie zawiera wszystkich elementów wskazanych w art. 11d ust. 1 u.z.r.i.d. Wezwał więc organ I instancji do jego uzupełnienia pismami z: [...] sierpnia 2019 r. i [...] listopada 2019 r. (k. 18 i k. 30 akt administracyjnych organu II instancji). Następnie Wojewoda pismami z [...] marca 2020 r., [...] maja 2020 r. i [...] lipca 2020 r. (k. 37, k. 48 i k. 57 akt administracyjnych organu II instancji) wezwał organ I instancji do uzupełnienia i korekty projektu zagospodarowania terenu. Po uzupełnieniu dostrzeżonych braków Wojewoda uznał, że inwestor przed złożeniem wniosku uzyskał zgodnie z art. 11b ust. 1 u.z.r.i.d. wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia (Zarządu Województwa M., Zarządu Powiatu K. i Burmistrza Gminy K.), załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu (art. 11d ust. 1 u.z.r.i.d.). Uzupełnienie materiału dowodowego odpowiadało wymaganiom § 4 i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1935, dalej: rozporządzenie z 2012 r.), § 78 i § 79 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124, dalej: rozporządzenie z 1999 r.), przepisom u.z.r.i.d. oraz art. 34 ust. 2 i 3 i art. 12 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: p.b.). W związku z ostatecznym uzupełnieniem dokumentacji przez inwestora organ odwoławczy ponownie przeanalizował cały materiał dowodowy zebrany w sprawie. Uznał, że stwierdzone uchybienia organu I instancji nie uniemożliwiają mu orzekania merytorycznego. W ocenie organu II instancji Starosta prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków i uwag, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Mając na uwadze zarzuty skarżącej, wyjaśniono, że zarówno organ I instancji jak i Wojewoda pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które, wydając decyzje w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są uprawnionymi do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań, a jedynie do weryfikacji zaproponowanych przez inwestora rozwiązań pod względem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewoda wskazał, że działka nr ewidencyjny [...] z obrębu [...]J. w wyniku zatwierdzenia podziału nieruchomości została podzielona na działkę nr [...] do przejęcia pod inwestycję oraz na działki o numerach: [...] i [...] , pozostające przy dotychczasowym właścicielu. Zgodnie z art. 11d ust. 1 u.z.r.i.d. to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji poprzez dokonywanie oceny prawnej. Organ odwoławczy uznał, że projektowana inwestycja stanowi cel publiczny, a jej lokalizacja ustalona została na podstawie stosownego w tym względzie aktu prawnego rangi ustawy (u.z.r.i.d.). Wyjaśnił, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji celu publicznego jest decyzją ustalającą lokalizację danego przedsięwzięcia, zatwierdza projekt podziału nieruchomości niezbędnych do jego realizacji, które na mocy prawa przechodzą na własność Skarbu Państwa (lub jednostki samorządu terytorialnego), jak również jest jednocześnie pozwoleniem na budowę. Zdaniem Wojewody organ I instancji prawidłowo wysłał zawiadomienie z [...] kwietnia 2019 r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, które zostało wysłane na adres wskazany w katastrze nieruchomości - dane właścicieli działek ustalono na podstawie uproszczonych wypisów z rejestru gruntów dołączonych do wniosku przez inwestora. Zawiadomienie zaadresowane do Z. S. zostało odebrane [...] kwietnia 2019 r. przez dorosłego domownika. Podobnie zawiadomienie o wydaniu decyzji Starosty zostało skierowane na adres Z. S. wskazany w katastrze nieruchomości i odebrane [...] czerwca 2019 r. przez żonę G. S.. Odnosząc się więc do zarzutu skarżącej zawartego w odwołaniu organ odwoławczy wskazał, że zawiadomienie skierowane na adres zawarty w katastrze nieruchomości jest skuteczne, zgodne z art. 11d ust. 5 u.z.r.i.d. W skierowanej do WSA skardze strona zarzuciła pominięcie jej słusznego interesu poprzez zaplanowanie przedsięwzięcia kosztem działki nr [...], która ma zostać podzielona i przeznaczona na drogę, podczas kiedy w sąsiedztwie tej działki są inne grunty, które z powodzeniem mogłyby również przynajmniej w części zostać wykorzystane pod drogę. Zarzuciła także lokalizację inwestycji na nieruchomości należącej do skarżącej bez rozważenia możliwości innego prowadzenia drogi przynajmniej z częściowym uwzględnieniem ochrony interesu skarżącej. W konsekwencji skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o wytyczenie planowanej drogi z pominięciem jej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób wpływający na wynik sprawy. Postępowanie przed organami toczyło się w trybie przepisów u.z.r.i.d., zwanej specustawą drogową. Akt ten został uchwalony w celu usprawnienia postępowania w sprawach dotyczących realizacji dróg publicznych. Chodziło o uproszczenie procedur inwestycyjnych oraz przyśpieszenie nabywania gruntów na potrzeby inwestycji drogowych. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera więc w sobie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, zatwierdzenie podziału nieruchomości, jak również stanowi faktyczne pozwolenie na budowę. Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 u.z.r.i.d. w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ww. ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.b. Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma więc charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach p.b. organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej (vide: wyroki WSA w Warszawie: z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1583/13, publ. CBOSA, z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/10, publ. LEX nr 954404). Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestionowanie przez skarżącą przebiegu budowanego odcinka drogi gminnej [...] w J., gmina K.. W jej ocenie cała inwestycja jest zaplanowana na nieruchomości stanowiącej jej własność, a organy orzekające w sprawie nie rozważyły innego jej usytuowania. W wyniku takiego projektu działka skarżącej o numerze ewidencyjnym [...] straci na wartości. Tak sformułowane zarzuty skargi są niezasadne. Po pierwsze, teren inwestycji obejmuje nie tylko działkę skarżącej, ale łącznie 10 działek, w tym 8 na skutek podziału (rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny k. 32 akt administracyjnych). Poza tym o przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca), który jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji. To on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2019 r., II OSK 3190/19, publ. LEX nr 3065692, z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, z 13 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1705/17, z 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2572/15, z 19 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1373/16, z 25 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 524/16, z 1 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 2334/15, z 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 106/15, z 24 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 3221/14, wszystkie publ. CBOSA). Odstąpienie od ustalonego kształtu przebiegu przedmiotowej inwestycji poprzez ingerencję w konkretne rozwiązania zaproponowane przez inwestora w złożonym wniosku należy uznać za nieuprawnioną w świetle obowiązujących przepisów ingerencję organów administracyjnych. Kwestia zmiany przebiegu inwestycji drogowej uwzględniająca interesy skarżącej w sposób przez nią wskazany nie może więc stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wadliwej w tym zakresie (zob. np. wyroki NSA: z 13 września 2017 r., II OSK 1705/17; z 16 kwietnia 2019 r., II OSK 25/19; z 6 listopada 2019 r., II OSK 2468/19, wszystkie publ. CBOSA). Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wydając rozstrzygnięcie organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego skarżąca złożyła pisemne zastrzeżenia oraz swój sprzeciw wobec przedmiotowej inwestycji (pismo z [...] maja 2019 r.), które Starosta przekazał inwestorowi celem odniesienia się do przedstawionych tam oczekiwań. Inwestor tych postulatów nie uwzględnił, powołując się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie sołectwa J. (załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z [...] grudnia 2015 r.) oraz przepisy specustawy drogowej. Inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przedstawił planowany przebieg drogi oraz wielkość terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączył mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz zawierające projekty podziałów nieruchomości (art. 11d ust. 1 u.z.r.i.d.). Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień do merytorycznego badania sprawy (zasada dwuinstancyjności – art. 15 k.p.a.) uzupełnił materiał dowodowy, doprowadzając dokumentację złożoną przez inwestora do zgodności z przepisami § 4 i § 8 rozporządzenia z 2012 r. oraz § 78 i § 79 rozporządzenia z 1999 r. Wskazywane przez Wojewodę w toku postępowania odwoławczego uchybienia związane z brakami wniosku oraz dokumentacją projektową nie stanowiły o wadliwości decyzji organu I instancji, która spowodowałaby uchylenie tejże decyzji do ponownego rozpatrzenia. Istota postępowania odwoławczego polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś wyłącznie na kontroli zasadności argumentów podniesionych przez wnoszącego odwołanie w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności z chwilą zainicjowania postępowania przed organem II instancji na skutek wniesienia środka odwoławczego powstaje obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. skorzystał z możliwości wydania decyzji reformatoryjno-merytorycznej, doprowadzając do zgodności z przepisami rysunek nr 1 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 3 do decyzji Starosty. Zdaniem Sądu organ odwoławczy ocenił uzupełniony materiał dowodowy nie przekraczając granic zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. i w całokształcie rozpatrzył ponownie wniosek inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji. Podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę, w sytuacji gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego, subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że z zasady przekonywania nie wymaga się osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania osoby o prawidłowości podjętej decyzji, a wyjaśnienia osobie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Specustawa drogowa, jako szczególna regulacja, zawiera własne uregulowania m.in. odnośnie do doręczania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz zawiadomień o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zgodnie z jej art. 11f ust. 3 wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej (dalej: BIP) tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto skuteczne doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu odbywa się na adres wskazany w katastrze nieruchomości (wyrok WSA w Krakowie z 16 czerwca 2015 r., II SA/Kr 537/15, publ. LEX nr 1748107). Zgodnie natomiast z treścią art. 11d ust. 5 u.z.r.i.d. wojewoda albo starosta dokonują doręczeń zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości i takie doręczenie jest skuteczne. Pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w BIP tych urzędów i w prasie lokalnej. W przedmiotowej sprawie organy zgodnie z powyższymi przepisami dokonały doręczeń i zawiadomień, stąd należy uznać za prawidłowe odniesienie się przez Wojewodę do zarzutu odwołania dotyczącego nieprawidłowego ustalenia kręgu stron (brak powiadomienia spadkobierców po zmarłym Z. S.). Z akt sprawy wynika, że w ewidencji gruntów jako właściciele działki nr [...] położonej w J. ujawnieni są małżonkowie G. i Z. S. (k. 17 akt administracyjnych organu I instancji). W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, ani przepisów procesowych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.