VIII SA/Wa 300/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 6 marca 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) R. G. (zwany dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] lutego 2018 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji uzasadniony jest niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci wykonania zaskarżonej decyzji przed wydaniem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. znak: [...] z [...] lutego 2018 r. utrzymała w mocy poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. nr [...] z [...] grudnia 2017 r. Wobec prawomocności tych decyzji skarżący jest zobowiązany do przejścia badania lekarskiego w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Istotą zaskarżenia niniejszej decyzji jest fakt braku zgody skarżącego na uczestniczenie w takim badaniu z uwagi na fakt, iż w opinii skarżącego całe postępowanie zostało spowodowane jedynie jako swoista "zemsta" prokuratora za przegranie procesu karnego przeciwko skarżącemu. Tym samym wykonanie zaskarżonej decyzji przed datą wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie spowoduje faktyczne wykonanie decyzji, która - zdaniem skarżącego - została wydana niesłusznie. Co za tym idzie, nie będzie możliwości odwrócenia uczestnictwa skarżącego w badaniu, zatem wniosek jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwana dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymaga zaznaczenia, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi być poprzedzone analizą umotywowania wniosku pod kątem spełnienia przesłanek z ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wniosku jest bowiem możliwa i w dużym stopniu zależy od uzasadniania przedstawionego przez wnioskodawcę. W judykaturze od dawna utrwalone jest stanowisko, że to na nim ciąży obowiązek przedstawienia argumentacji i poparcia jej dowodami pozwalającymi na dokonanie merytorycznej oceny wniosku. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu występowały w sprawie. Sąd musi mieć o nich wiedzę. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby miał możliwość ich weryfikacji. W ocenie Sądu, umotywowanie rozpatrywanego wniosku nie pozwala na zastosowanie wobec skarżącego wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, by wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wskazał we wniosku, w jaki sposób decyzja w razie jej wykonania mogłaby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powołał się wyłącznie na fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd spowoduje, iż ewentualne uchylenie decyzji nie będzie miało znaczenia, bo niesłuszna decyzja zostanie już wykonana. Zdaniem Sądu, powyższe twierdzenie nie uzasadnia przyznania skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, z którą się nie zgadza. Należy podkreślić, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem zaskarżonej decyzji jest wyłącznie kontrola stanu zdrowia skarżącego pod kątem ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do dalszego prowadzenia pojazdów. Nałożony na skarżącego obowiązek poddania się badaniu lekarskiemu ma na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w związku z zaistnieniem przypadku nasuwającego zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. Wykonanie tego obowiązku nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów (nie jest to decyzja pozbawiająca tych uprawnień), a jedynie powoduje konieczność poddania się określonemu badaniu. Dokonanie tej czynności nie jest przymusowe, co oznacza, że skarżący może nie zgłosić się na przedmiotowe badanie. Konsekwencją tego zaniechania ze strony skarżącego będzie jednak uniemożliwienie mu uczestnictwa w ruchu drogowym w roli kierującego pojazdem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie związane z potwierdzeniem braku przeciwwskazań do uczestnictwa w ruchu drogowym, z uwagi na brak związania przesłanek ustawowych w związku z jej wykonalnością. Poddanie się badaniu nie pociąga za sobą jakichkolwiek trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nie powoduje ani istotnej, ani trwałej zmiany rzeczywistości (por. postanowienia NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 8/17, z 17 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 400/17). Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom lekarskim, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OZ 771/16 i z 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 85/15). Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.