VIII SA/Wa 353/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi J. B. wspólnika spółki cywilnej P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezydent Miasta R. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: "Kpa") w związku z art. 98 a, art. 147, art. 148 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., zwanej dalej: "u.g.n.") oraz Uchwały Nr 191/2007 Rady Miejskiej w R. z dnia 29 października 2007 r. (Dz. Urz. Woj. M. z 2007 r. Nr 247, poz. 7205), orzekł o: ustaleniu A. T. i J. B., jako wspólnikom spółki cywilnej [...] z siedzibą w R. przy ul. [...], opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w R. przy ulicy [...] o łącznej powierzchni [...] ha oraz o rozłożeniu tej należności na 10 rat, płatnych po [...] zł. rocznie, przy czym termin pierwszej wpłaty określono do 14 dnia po dacie ostateczności decyzji, zaś zapłatę następnych 9 rat do 31 marca każdego roku kalendarzowego, począwszy od 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2009 r., działając na wniosek wspólników spółki cywilnej, współwłaścicieli nieruchomości, położonej w R. przy ulicy [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka numer [...], Prezydent zatwierdził projekt podziału tej nieruchomości na 18 działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Mając na uwadze art. 98 a u.g.n. Prezydent zlecił opracowanie operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawcy majątkowemu B. S. w celu określenia wzrostu wartości rynkowej tejże nieruchomości na skutek podziału. Opłata adiacencka liczona jest na poziomie 30 % wzrostu tej wartości w oparciu o treść Uchwały Rady Miejskiej w R. Nr [...] z dnia [...] października 2007 r. Do operatu szacunkowego B. S. pisemne zastrzeżenia złożyła A. T., do których w toku postępowania ustosunkowała się biegła zarówno pisemnie, jak i w czasie rozprawy administracyjnej z udziałem stron w dniu [...] stycznia 2012 r. Oceniając operat szacunkowy rzeczoznawcy z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiotowej sprawie organ I instancji uznał, że został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Wartość nieruchomości przed podziałem wyniosła [...] zł, zaś po dokonaniu podziału wzrosła do kwoty [...] zł. Wzrost wartości nieruchomości z tego tytułu wyniósł zatem kwotę [...] zł., a 30 % tej kwoty stanowi [...] zł. W odniesieniu do zastrzeżeń strony do operatu szacunkowego organ I instancji wyjaśnił, że ze względu na wielkość powierzchni działek powstałych w wyniku podziału działki numer [...] i ich znaczne różnice, biegła do porównań przyjęła nieruchomości o takim samym przeznaczeniu, leżące na obrzeżach miasta i o średnich wielkościach powierzchni w stosunku do wycenianych. Różnice w ich wielkości zostały uwzględnione przez zastosowanie w procesie wyceny odpowiednich współczynników w odniesieniu do cechy "wielkość powierzchni działki". Odpowiadając na zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez biegłą służebności na działce numer [...] organ wyjaśnił, że samo przeznaczenie działek pod wewnętrzne drogi dojazdowe określa ich sposób użytkowania oraz wynikające z tego faktu możliwości zagospodarowania. Droga jest terenem, na którym nie jest możliwe innego rodzaju zagospodarowanie, jak wskazane w decyzji podziałowej. W związku z tym takie cechy, jak: służebności drogowe oraz istnienie pod asfaltem mediów obsługujących przyległe działki nie są powodem do obniżenia z tego tytułu wartości powyższego terenu. W dniach [...] i [...] stycznia 2012 r. wspólnicy spółki cywilnej złożyli do organu I instancji wnioski o rozłożenie opłaty adiacenckiej na 10 rocznych rat, do czego organ przychylił się. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. B., w którym wniósł o obniżenie opłaty oraz jej uchylenie jako sprzecznej z art. 150 i art. 151 ustęp 1 u.g.n., § 36 ustęp 1 - 3 i ustęp 6 oraz § 38 ustęp 1-3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem"). W odwołaniu podniósł następujące zarzuty: 1/ działka numer [...] o powierzchni [...] m² nie mieści się w granicach nieruchomości przyjętych do porównań (od 500 m² do 1500 m²), została ona przeznaczona pod drogę dojazdową i wyceniona w operacie jako działka o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną, co jest sprzeczne z § 36 ustęp 1 rozporządzenia; 2/ przy określaniu wartości nieruchomości obciążonej ograniczonym prawem rzeczowym jej wartość pomniejsza się o kwotę odpowiadającą wartości tego prawa; 3/ zakres wyceny nieruchomości został nieprawidłowo określony, bo tylko co do działek od 500 do 1500 m²; 4/ zastosowane przez biegłego współczynniki korygujące we wszystkich przypadkach są identyczne, a powinny być różne ze względu na położenie, wielkość kształt, przeznaczenie i obciążenie działek. Na skutek rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zwane dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy", "organ II instancji") decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 Kpa orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy uznał, że na podstawie art. 98a ustęp 1-1a u.g.n. organ I instancji zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do ustalenia wspólnikom spółki cywilnej [...] opłaty adiacenckiej we wskazanej wysokości. Kolegium wskazało, iż rzeczoznawca majątkowy oszacował wartość nieruchomości w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Metoda ta polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli znane są ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenianej (art. 153 ustęp 1 u.g.n.). Organ II instancji dalej podniósł, że w operacie szacunkowym rzeczoznawca przedstawiła stan wycenianej nieruchomości, która nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R. oraz nie przystąpiono do sporządzenia takiego planu. Dokonała charakterystyki cech rynkowych wycenianej nieruchomości przed podziałem, jak i po podziale, a mianowicie: położenia, dostępu do urządzeń infrastruktury technicznej, otoczenia i sąsiedztwa oraz dostępności komunikacyjnej, przeanalizowała rynek nieruchomości uwzględnionych w procesie wyceny, przedstawiła jej mechanizm oraz zastosowane podejście porównawcze i metodę korygowania ceny średniej. W wyniku powyższego sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, w ocenie organu, stanowi wiarygodny dowód na wzrost wartości nieruchomości z tytułu podziału o kwotę [...] zł. W konkluzji organ odwoławczy podniósł, że decyzja zatwierdzająca projekt podziału przedmiotowej nieruchomości stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2009 r., kiedy obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w R., określająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości w wysokości 30 % różnicy wzrostu wartości nieruchomości. Decyzja organu I instancji jest zatem zgodna z prawem, oparta na wiarygodnym operacie szacunkowym biegłej B. S., wykonanym zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, zaś przedstawiony w nim proces szacunkowy jest wyczerpujący i nie zawiera błędów. Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożył J. B. (dalej "skarżący"), wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z uwagi na naruszenie przez organy następujących przepisów: - art. 150 i art. 151 ustęp 1 u.g.n. przez błędną wycenę w operacie działek o numerach: [...] i [...], - § 36 ustęp 1-6 i § 38 ustęp 1-3 rozporządzenia przez błędną wycenę działki numer [...], bez uwzględnienia jej przeznaczenia pod drogę wewnętrzną i nałożonych trwale służebności przesyłu i przechodu, - art. 98 a ustęp 1 u.g.n. w związku z art. 146 ustęp 1 a u.g.n. przez ustalenie wzrostu wartości nieruchomości po dokonaniu podziału w oparciu o nierzetelny operat szacunkowy, - art. 153 u.g.n. przez przyjęcie przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości do porównania nieruchomości niespełniających cechy bycia podobnymi do działek o numerach: [...],[...] i [...], - art. 154 ustęp 1 u.g.n. przez niewłaściwe przyjęcie w operacie szacunkowym porównawczych wartości 19 działek, które nie noszą cechy podobieństwa do działek przedmiotowych, - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa przez wydanie decyzji w oparciu o wadliwy operat szacunkowy oraz jego nienależytą ocenę. Rozwijając zarzuty skargi skarżący podniósł, że do wyceny działek po podziale zostały przez biegłą przyjęte nieruchomości o powierzchni od 500 m² do 1500 m², podczas gdy przedmiotowe działki mają powierzchnię od [...] m² do [...] m². Kwestionował wycenę działki o numerze [...] o powierzchni [...] m² przeznaczonej pod drogę, która została oszacowana tak, jakby była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zarzuty co do prawidłowości wyceny postawił również wobec działki numer [...] o powierzchni [...] m², przeznaczonej pod stację transformatorową, numer [...] o powierzchni [...] m², graniczącej z rowem melioracyjnym, co w znacznym stopniu wpływa na zagospodarowanie jej przestrzeni oraz wobec działki o numerze [...], obciążonej służebnościami przesyłu i przechodu, która nie może w związku z tym być przedmiotem obrotu rynkowego, a jej wartość powinna być obniżona o wartość służebności. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] września 2012 r. skarżący złożył pismo procesowe, w którym podniósł zarzut przedawnienia ustalenia przez organ przedmiotowej opłaty adiacenckiej, wynikający z art. 98a ustęp 1 u.g.n. (k.21-22). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 98a u.g.n., z którego wynika, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości może być wydana, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1/ nastąpił podział nieruchomości, dokonany na wniosek właściciela, 2/ ustalenie opłaty nastąpi w okresie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, 3/ nastąpił faktyczny wzrost wartości nieruchomości wskutek podziału nieruchomości, udowodniony w drodze operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego (art. 146 ust. 1a u.g.n.), 4/ w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej związana jest ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanej jej podziałem, wskutek którego nowa konfiguracja, czy wielkość nowopowstałych działek pozwala na korzystniejsze gospodarczo ich użytkowanie, a co za tym idzie uzyskanie wyższej ceny sprzedaży, aniżeli miałoby to miejsce w przypadku działki niepodzielonej. Jak wskazuje się w orzecznictwie, opłata adiacencka jest rodzajem daniny publicznej na rzecz gminy, której wprowadzenie ma źródło właśnie w tym, że określony podmiot uzyskuje korzyść majątkową na skutek zdarzenia, jakim jest m.in. podział nieruchomości (por. uchwała NSA z dnia 9 października 2000, OPK 8/00, ONSA 2001, z.1, p.15). Stosownie do art. 7 u.g.n., jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy majątkowi. Zasady i tryb postępowania przy określaniu wartości nieruchomości określają przepisy działu IV u.g.n. oraz rozporządzenia (ze zmianami wynikającymi z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego – Dz.U. Nr 165, poz. 985, obowiązującego od dnia 26 sierpnia 2011 r.). W rozpoznawanej sprawie sporządzony przez rzeczoznawcę operat szacunkowy wskazywał wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale, a w konsekwencji różnicę tych wartości stanowiącą podstawę określenia opłaty adiacenckiej. Operat szacunkowy, mając szczególną wartość dowodową, istotnie wpływa na treść decyzji ustalającej opłatę, co jednak nie oznacza, że jest dla organu administracji wiążący. Organ winien więc wyczerpująco ocenić operat szacunkowy, a w razie jakichkolwiek wątpliwości co do jego prawidłowości, podjąć działania zmierzające do ich usunięcia ( por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2011 r., II OSK 979/10). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych podkreśla się konsekwentnie, że operat szacunkowy ma walor opinii biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 1 Kpa, dlatego też ocena wartości dowodowej tej opinii, jej wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu orzekającego w sprawie. Na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 Kpa) oraz podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i należnej opłaty. Organ administracji ma obowiązek również ocenić na podstawie art. 80 Kpa dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego. Organ nie może się ograniczyć do powołania w decyzji na konkluzję zawartą w opinii rzeczoznawcy, lecz obowiązany jest sprawdzić czy opinia szacunkowa jest logiczna, zupełna i wiarygodna. Wprawdzie organ administracyjny nie powinien wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada jedynie biegły, jednak powinien dokonać oceny operatu pod względem formalnym, tzn. zbadać, czy został on wykonany i sporządzony przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami elementy, czy nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. W tym zakresie organ ma więc prawo zbadać, czy przedłożona mu opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 października 2007 r., II SA/Łd 802/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2011 r., I SA/Wa 1630/11). W przypadku istniejących wątpliwości lub niejasności organ może żądać wyjaśnień od biegłego lub uzupełnienia wyceny (por. również wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r., I OSK 2085/11, LEX nr 1120654). W ocenie organów obu instancji, przedmiotowy operat szacunkowy jest wyczerpujący i nie zawiera błędów, został oceniony według powyższych wskazań. W toku postępowania administracyjnego wszelkie zastrzeżenia wspólników spółki cywilnej [...] wobec operatu szacunkowego były wyjaśniane przez organ przy udziale rzeczoznawcy, który wypowiadał się w tym zakresie w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz na rozprawie administracyjnej wyznaczonej na dzień [...] stycznia 2012 r. Z wyjaśnień biegłej wynika, że jako bazę do wyliczenia wartości działek po podziale przyjęła 19 nieruchomości o takim samym przeznaczeniu, w obrębie miasta i o średnich wielkościach powierzchni w stosunku do wycenianych. Natomiast różnice w wielkości działek zostały uwzględnione przez zastosowanie w procesie wyceny odpowiednich współczynników w odniesieniu do cechy: "wielkość powierzchni działki". Wobec działki numer [...] o powierzchni [...] m² biegła zastosowała niski współczynnik 0,9 ze względu na kształt działki, stanowiącej drogę dojazdową, co jest zgodne z § 36 ustęp 3 i 6 punkt 5 rozporządzenia. Służebność drogowa oraz media pod asfaltem, obsługujące przyległe działki, nie jest powodem obniżenia wartości działki z tytułu uciążliwości związanej ze służebnościami, a samo przeznaczenie działki pod wewnętrzną drogę dojazdową określa sposób jej użytkowania. Działka numer [...] o powierzchni [...] m², przeznaczona pod stację transformatorową, została oszacowana według ceny przed podziałem, a więc nie wpływa na ustalenie wysokości opłaty adiacenckiej. Wobec działki numer [...] o powierzchni [...] m², która w decyzji podziałowej przeznaczona jest pod zabudowę, zastosowano najniższy z możliwych współczynników korygujących w wysokości 0,9 z uwagi na jej kształt. Analizując operat szacunkowy w przedmiotowej sprawie organy uznały, że stanowi on wiarygodny dowód na wzrost wartości nieruchomości w związku z jej podziałem. W ocenie Sądu ocena ta jest pełna i logiczna, a zarzuty skarżącego wobec operatu nie zasługują na uwzględnienie. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy ustosunkowały się do zgłaszanych na różnym etapie postępowania zarzutów. Strona, kwestionując ustalenia operatu szacunkowego, powinna przedłożyć jako dowód operat szacunkowy sporządzony przez innego rzeczoznawcę, do którego organ musiałby się ustosunkować, ewentualnie na poparcie swoich zarzutów przedstawić przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, zgodnie z art. 157 u.g.n. (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia: 6 marca 2012 r., I SA/Wa 1450/11, LEX nr 1137283 oraz 22 lutego 2012 r., I SA/Wa 1164/11, LEX nr 1137270). Przechodząc do analizy zarzutu przedawnienia należy wskazać, że trzyletni termin, o którym mowa w art. 98a ustęp 1 u.g.n. dotyczy rozstrzygnięcia o ustaleniu opłaty decyzją ostateczną. Upływ trzyletniego terminu, mającego charakter materialnoprawny oznacza, że nie może już skutecznie nastąpić zdarzenie, którego termin ten dotyczy, tj. nie może nastąpić ustalenie opłaty adiacenckiej. Jeżeli bowiem w terminie 3 lat nie nastąpiło ustalenie tej opłaty decyzją ostateczną, to po tym terminie organ nie może już naliczać tej opłaty (por. wyrok NSA, zapadły w składzie siedmiu sędziów z dnia 11 stycznia 2010 r., I OPS 5/09, wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., I OSK 686/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2010 r., I SA/Wa 1615/09). Należy w tym miejscu wskazać, że stosownie do art. 16 § 1 Kpa, decyzje ostateczne to takie, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2009 r. zatwierdzająca podział nieruchomości przy ulicy [...] w R., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] na 18 działek, stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2009 r. (bezsporne). Ustalenie opłaty adiacenckiej może więc nastąpić w terminie 3 lat od w/w dnia, tj. do [...] lutego 2012 r. Decyzja ostateczna w tym zakresie została wydana w dniu [...] lutego 2012 r. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, ustalenie opłaty adiacenckiej w kontrolowanej decyzji nastąpiło z zachowaniem trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 98a ustęp 1 u.g.n., bowiem chwilą wydania decyzji jest data jej sporządzenia, czyli w przypadku decyzji pisemnej dzień podpisania decyzji, zawierającej prawem wymagane składniki (por. wyroki NSA: z dnia 16 lipca 2010 r., I OSK 216/10, LEX nr 672894, z dnia 25 kwietnia 2006 r. II OSK 714/05, ONSAiWSA 2006 r., nr 5, poz.132, z dnia 5 marca 2009 r., I OSK 453/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Data wydania decyzji ma zasadnicze znaczenie, bowiem jest to określenie dnia, według którego ocenia się stan faktyczny i prawny jako podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Data wydania decyzji wskazuje na istotny element w sprawowaniu orzecznictwa, bo pozwala ustalić, w jakim stanie prawnym i faktycznym zapadło rozstrzygnięcie w sprawie. W ocenie Sądu, stanowisko, zgodnie z którym decyzję można uznać za wydaną dopiero w momencie jej doręczenia stronie, nie zasługuje na uwzględnienie w przedmiotowej sprawie. Decyzja administracyjna niewątpliwie, stosownie do art. 110 Kpa, wywołuje skutki prawne z chwilą wprowadzenia jej do obrotu prawnego w drodze doręczenia lub jej ogłoszenia. Nie oznacza to jednak, że w pojęciu "ustalenie opłaty adiacenckiej decyzją ostateczną" mieści się również doręczenie tego aktu. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe, jak i materialne (por. E. Frankiewicz, Wydanie a doręczenie decyzji administracyjnej, PiP 2002 r., nr 2 , poz. 70-80). Uznanie, że wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej nastąpiło dopiero z chwilą jej doręczenia prowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia racjonalności prawa. W przypadku wielości stron każda z nich mogłaby otrzymać taką decyzję w innej dacie, podczas gdy kontrola prawidłowości decyzji przez sąd administracyjny odbywa się według kryterium jej zgodności z prawem obowiązującym właśnie w dacie wydania. W konsekwencji mogłoby to prowadzić do wniosku, iż wobec jednej strony, która otrzymała decyzję w określonym stanie prawnym jest ona legalna, a wobec innej strony, która otrzymała ją po zmianie tego stanu prawnego ta sama decyzja narusza prawo (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09, LEX nr 597483, podobnie wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 lutego 2012 r., II SA/Gd 875/11, LEX nr 1133905). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.