VIII SA/Wa 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r. poz. 674 ze zm.; dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"), po rozpatrzeniu odwołania K. M. (dalej: "skarżąca") od decyzji Starosty R. (dalej: "Starosta", "organ I instancji") z dnia [...] października 2014 r. znak [...] orzekającej o uznaniu skarżącej z dniem [...] października 2014 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Starosta działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia orzekł o uznaniu skarżącej z dniem [...] października 2014 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymieniona spełnia warunki uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu. Podniosła, że była zatrudniona na podstawie umowy o pracę nieprzerwanie od [...] maja 2007 r., natomiast od [...] września 2013 r. do [...] września 2014 r. przebywała na urlopie macierzyńskim. Wskazała, iż w momencie rozpoczęcia urlopu macierzyńskiego i przez wszystkie lata wstecz kiedy pozostawała zatrudniona, otrzymywałam wynagrodzenie przekraczające płacę minimalną. W związku z powyższym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uznanie jej prawa do zasiłku.  Organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przytoczył brzmienie art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia wskazując, iż przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujących. Wojewoda wskazał, iż jako dowód w sprawie przyjęto następujące dokumenty potwierdzające okresy zatrudnienia skarżącej w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. : – świadectwo pracy z dnia [...] września 2014 r. wystawione przez [...] w R. potwierdzające zatrudnienie od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] września 2014 r., wskazujące, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] września 2014 r. skarżąca była zatrudniona w wymiarze 1/2 etatu; – zaświadczenie wystawione przez ww. pracodawcę z dnia [...] października 2014 r. o wysokości osiąganego wynagrodzenia; – zaświadczenie z ZUS z dnia [...] października 2014 r. potwierdzające okres i wysokość wypłaconego zasiłku chorobowego i macierzyńskiego; – zaświadczenie płatnika składek o wysokości podstawy na ubezpieczenia społeczne. Organ odwoławczy wskazał, iż ustalając dla skarżącej "okres uprawniający do zasiłku", o którym mowa powyżej, niezbędnym jest zbadanie ilości dni zaliczanych do tegoż okresu na podstawie przepisu art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy tj. od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] października 2014 r. Uznał, iż na podstawie przesłanej dokumentacji do okresu uprawniającego do zasiłku można zaliczyć okresy zatrudnienia, w których podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę tj.: okres od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2013 r., co daje łącznie 267 dni. Jednocześnie wyjaśnił, iż nie zaliczono do "okresu uprawniającego do zasiłku" pozostałego okresu zatrudnienia, gdyż pomimo, iż w jego trakcie skarżąca korzystała z uprawnień do zasiłku chorobowego i macierzyńskiego to miało to jednak miejsce w okresie zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu z wynagrodzeniem [...] zł. brutto. Zauważył, iż w zaświadczeniu ZUS za okres od [...] stycznia 2014 r. do [...] września 2014 r. podstawa wymiaru nie została podwyższona wskutek podniesienia minimalnego zatrudnienia, gdyż skarżąca była zatrudniona na 1/2 etatu. Podstawa wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne oblicza się z chwilą ich pobierania po ustaniu zatrudnienia. Skarżąca pobierała zasiłek macierzyński w trakcie zatrudnienia, zatem do okresu uprawniającego do zasiłku bierze się pod uwagę wysokość wynagrodzenia, które od dnia [...] stycznia 2014 r. było niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które w roku 2014 wynosiło [...] zł. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie występując o uchylenie decyzji nr [...] jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt a) ustawy o promocji zatrudnienia poprzez utrzymanie decyzji w mocy, w przypadku gdy organ administracji błędnie wyliczył okres zatrudnienia do okresu uprawniającego skarżącą do otrzymania zasiłku, gdyż nieprawidłowo została zinterpretowana wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę, co doprowadziło do skrócenia okresu do 267 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżącej, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż skarżąca była zatrudniona nieprzerwanie od [...] maja 2007 r. za wynagrodzenie wyższe od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę i przez błąd organu została pozbawiona prawa do zasiłku dla bezrobotnego; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę poprzez utrzymanie decyzji w mocy, w przypadku gdy skarżąca spełniła wszystkie warunki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a organ administracji nie zaliczył do okresu uprawniającego do zasiłku okresu, w którym skarżąca korzystała z uprawnień do zasiłku macierzyńskiego, kiedy była zatrudniona w wymiarze 1/2 etatu z wynagrodzeniem [...] zł brutto twierdząc, iż minimalne wynagrodzenie za pracę w 2014 r. wynosiło [...] zł brutto, jednocześnie nie biorąc pod uwagę zasady, iż wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż organ błędnie wyliczył okres, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz w art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Uzasadniając skarżąca wskazała m.in., iż organ błędnie zrozumiał kwestię minimalnego wynagrodzenia, twierdząc, iż [...] zł brutto, które zarabiała skarżąca są jednoznaczne z wysokością minimalnego wynagrodzenia za pracę. Na poparcie powyższego stanowiska, skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych cytując m.in. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt: I OSK 175/06. W orzeczeniu tym wyrażono pogląd, iż "w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego będzie opłacana składka na Fundusz Pracy, będzie ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu", a więc – zdaniem skarżącej – proporcjonalnie do liczby godzin pracy przypadających do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu pracy. Nadto skarżąca podniosła, iż w okresach [...] października 2011 r. – [...] kwietnia 2012 r. oraz [...] września 2013 r. – [...] września 2013 r. przebywała na urlopie macierzyńskim. A zatem, zgodnie z art. 104a ustawy o promocji zatrudnienia, pracodawca od miesiąca maja 2012 r. był zwolniony z obowiązku przekazywania składek na Fundusz Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zaznaczył, że argumentacja skarżącej przytoczona w skardze, jak i powołane w niej orzecznictwo, wskazujące na konieczność przeliczenia zarobków skarżącej do czasu pracy, jaki świadczyła w tym czasie, nie zasługują na uwzględnienie, gdyż tezy te są już nieaktualne, a przywołane orzecznictwo wyraźnie wskazuje, że ustalenia dokonane przez organ w skarżonej decyzji są prawidłowe. Wojewoda wyjaśnił, iż podstawa zasiłku macierzyńskiego brana jest pod uwagę w sytuacji jego pobierania po ustaniu zatrudnienia (art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia). W ocenie organu odwoławczego, argument błędnie wyliczonego okresu uprawnienia do nabycia prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie pobierała zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia. Jednocześnie podniósł, iż powołanie się na art. 8 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę również nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż pracodawca nie ma obowiązku ustalania wynagrodzenia na poziomie minimalnego wynagrodzenia za pracę i może ustalić wynagrodzenie dużo wyższe niż w ww. przepisie art. 8, bez względu na wymiar czasu pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z przytoczonych regulacji wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. którą utrzymano w mocy decyzję Starosty R. z dnia [...] października 2014 r. orzekającą o uznaniu skarżącej z dniem [...] października 2014 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku. Przesłanki nabycia prawa do przedmiotowego zasiłku określa art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie poddanej sądowej kontroli wskazano m.in. art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia stanowi, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Z kolei art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia zawiera generalną regułę, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Oba warunki muszą być spełnione łącznie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 626/07 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpoznawanej sprawie organy orzekające ustalając skarżącej okres uprawniający do zasiłku uznały, że nie spełnia ona przesłanek uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ nie legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Zgodnie bowiem z załączonym do akt sprawy zaświadczeniem ZUS za okres [...] stycznia – [...] września 2014 r. podstawa wymiaru nie została podwyższona wskutek podniesienia minimalnego zatrudnienia, gdyż skarżąca była zatrudniona na 1/2 etatu. W ocenie Sądu, organy orzekające trafnie wskazały, że w przypadku skarżącej nie zostały spełnione ustawowe kryteria, które pozwalałyby na przyznanie skarżącej zasiłku dla bezrobotnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca zarejestrowała się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu [...] października 2014 r. Biorąc pod uwagę wymóg art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia stanowiący, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny był zatrudniony – należy uznać, że skarżąca wymogu tego nie spełniła. Należy bowiem zauważyć, że przywołany wyżej przepis formułuje dodatkowy wymóg, a mianowicie osiąganie przez skarżącą przez okres zatrudnienia wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. A zatem przepis ten pozwala na zaliczenie do okresu 365 dni jedynie takiego okresu, w którym wynagrodzenie pracownika wynosiło kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Okresy, w których nie osiągnął on takiego wynagrodzenia nie podlegają zaliczeniu do stażu zasiłkowego. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż skarżąca była zatrudniona przez [...] w R. w okresie od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] września 2014 r. z tym, że od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] września 2014 r. w ramach 1/2 etatu (por. świadectwo pracy z dnia [...] września 2014 r.). Natomiast z zaświadczenia z dnia [...] października 2014 r. wynika m.in., iż w okresie od [...] kwietnia 2012 r. do [...] września 2014 r. skarżąca osiągała wynagrodzenie za pracę w wymiarze 1/2 etatu [...] zł brutto. Jednocześnie wskazano, iż skarżąca m.in. w okresie [...] września 2013 r. do [...] września 2014 r. przebywała na urlopie macierzyńskim. Należy zatem zauważyć, że wynagrodzenie otrzymywane przez skarżącą w kwocie [...] zł brutto od dnia [...] stycznia 2014 r. było niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę, które w 2014 r. wynosiło [...] zł brutto (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r.; Dz. U z 2013 r., poz. 1074). Ponieważ wynagrodzenie otrzymywane przez skarżącą było niższe od wymaganego minimum, skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia. Tym samym zasadnie, stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, organy orzekające zaliczyły do okresu uprawniającego do zasiłku jedynie okres od [...] kwietnia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r., co łącznie dało 267 dni, jednocześnie nie zaliczając pozostałego okresu zatrudnienia. Powyższe spowodowało, iż prawidłowo organy orzekające odmówiły skarżącej przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda trafnie wywiódł, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obligują organy administracji do wydawania decyzji o charakterze związanym, pozbawionym jakichkolwiek cech uznaniowości. Ponieważ otrzymywane przez skarżącą wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia na 1/2 etatu w okresie [...] stycznia – [...] września 2014 r. było niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę, organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do stanowiska skarżącej zaprezentowanego w skardze, zauważa, iż Sądowi z urzędu znane jest stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 175/06 (orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego będzie opłacana składka na Fundusz Pracy, będzie ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2002 r., Nr 200, poz. 1679 ze zm. – dalej: "ustawa o minimalnym wynagrodzeniu"), a więc proporcjonalnie do liczby godzin pracy przypadających do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu pracy. Takie zapatrywanie, odwołując się do wykładni systemowej, podzielił także WSA w Lublinie (wyrok z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 540/07 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jednakże, jak zauważa się w doktrynie, powyższe stanowisko nie jest jedynym dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. Z. Góral, "Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Praktyczny komentarz, pod red. Z. Górala, Wolters Kluwer Polska, Warszawa 2011, s. 449"). W innych rozstrzygnięciach podaje się je w wątpliwość. Zauważa się zatem, że celem przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia jest "wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku bezrobotnych tych zatrudnionych, którzy nie mogą legitymować się uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości) odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 541/08 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Słuszność powyższego stanowiska (drugiego spośród wyżej zaprezentowanych) wzmacnia dodatkowo argument, że w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy u kilku pracodawców należy brać pod uwagę sumę uzyskiwanego wynagrodzenia. Znajduje to potwierdzenie w art. 104 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym wtedy, gdy uzyskiwane kwoty pochodzą z różnych źródeł (a więc także niezwiązanych z zatrudnieniem w ramach stosunku pracy), obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje, jeśli łączna kwota stanowiąca podstawę wymiaru składek wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (por. cyt. wyżej komentarz pod red. Z. Górala). Reasumując powyższe stwierdzić należy, że skarżąca nie spełnia przesłanki do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia. Zdaniem Sądu, celem wprowadzenia do ustawy o promocji zatrudnienia spornego wymogu jest wprowadzenie sztywnej, jednakowej – dla wszystkich zatrudnionych i bez względu na podstawę i szczegółowe warunki zatrudnienia – kwoty wynagrodzenia, której uzyskanie uprawnia do nabycia prawa do zasiłku bezrobotnych. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 9 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Op 509/06 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), zgodnie z którym celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie mogło być stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter przepisu ograniczającego, którego celem "funkcją" jest wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych, tych zatrudnionych, którzy nie mogą wylegitymować się uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości (a nie proporcjonalnej wysokości), odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Literalne brzmienie wskazanego przepisu jest jednoznaczne, zatem nie zachodzi konieczność sięgania do innych rodzajów wykładni. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt I OSK 333/06 stwierdził, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia, nie daje żadnych podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych osobie, która przez wymagany okres nie otrzymywała miesięcznie, co najmniej najniższego wynagrodzenia. Przy czym chodzi o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie to, które pracownik mógł otrzymywać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy. Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz stwierdzając brak uchybienia przez zaskarżoną decyzję przepisom postępowania administracyjnego i przepisom prawa materialnego także w zakresie nieobjętym skargą, w ocenie Sądu nie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.